Bewoners Irenehuis in Meppel sluiten vriendschap met kater Henkie. Berta de Jonge: 'Het is echt een schat, iedereen aait hem'

De meesten noemen hem Henkie, zelf noemt bewoonster Berta de Jonge-Kombrink (85) hem Cheeta, omdat hij zo lijkt op de kat die zij en haar man zelf ooit hadden toen ze nog op de vaart waren. Hoe dan ook, iedereen in woonzorgcentrum Irene in Meppel heeft de rode kater in het hart gesloten.

Berta de Jonge-Kombrink heeft vriendschap gesloten met deze kater.

Berta de Jonge-Kombrink heeft vriendschap gesloten met deze kater. Foto: Daan Prest

„Waar begin je nu aan?”, luidde de vraag die Berta de Jonge kreeg toen ze de rode kater die op het bankje buiten voor het woonzorgcentrum lag wat te eten en drinken gaf. „Het was koud, ik vond het zielig”, blikt ze terug. Ze dacht „die gaat wel weer weg”, maar zo ging het niet. „Hij is niet meer weg te denken. Er zijn nu drie jaar versleten. Het is echt een schat, iedereen aait hem”, stelt Berta de Jonge vast.

De kater is dus vriendjes met iedereen en heeft zo z’n vaste plekjes, zoals een fijn kussen in het atrium, zodat iedereen die passeert hem een aai kan geven. Maar met Berta de Jonge heeft hij een speciale band. „Als hij mij ziet, komt hij als een idioot aanrennen”, vertelt ze. „Hij loopt echt overal mee naartoe. Hij gaat ook altijd onder mijn stoel zitten als we samen koffiedrinken.” Dat heeft ongetwijfeld iets te maken met de kattenmelk waarop ze hem regelmatig trakteert.

Geen zwerfkat

„’Berta, er staat iemand voor je deur te wachten’, zeiden ze een keer. Toen bleek de kater voor de deur te zitten”, vertelt ze. „De deuren gaan om 21.00 uur dicht, een keer liep hij helemaal om om bij mij op de vensterbank te gaan zitten miauwen. Toen heb ik hem maar binnengelaten en op een kleedje gelegd. Hij ligt veel te slapen. ”

Kater Henkie is geen zwerfkat overigens, de eigenaren woonden in het Beatrixplantsoen en zijn ook wel eens langs geweest om te kijken waar de kater zoal verbleef als hij niet thuiskwam. Ze constateerden dat de kat een prima plek had gevonden. Inmiddels zijn deze mensen verhuisd en is woonzorgcentrum Irene vaste verblijfplaats voor Henkie geworden. „Het blijft onze kat.”

De kater roept herinneringen op bij Berta de Jonge. „We hebben altijd gevaren en we hadden precies zo’n kat. Helaas is die verdronken en toen hebben we geen kat meer genomen.” Ze geniet volop van het beest en ze is niet de enige. Ze ziet hoe de bezoekers van het woonzorgcentrum altijd even aandacht voor hem hebben. „Hij brengt heel veel plezier.”

Je kunt deze onderwerpen volgen
Meppel
Instagram
menu