Ik zou bijna zeggen: sorry aarde, ik krijg een kind | column duurzaamheid

In gesprekken over het klimaatprobleem laait steeds vaker een discussie op die haast niet te voeren is zonder emoties: is het nog wel verantwoord om een kind op de wereld te zetten? Een onderzoek uit 2017 door wetenschappers van de Zweedse Universiteit van Lund windt er geen doekjes om: elk kind dat je níet krijgt, zou per jaar een gemiddelde besparing van 58,6 ton CO2-uitstoot betekenen.

Columnist Sanne Eva Dijkstra.

Columnist Sanne Eva Dijkstra.

Je zou er spontaan baarschaamte van krijgen. Met een buik die zich zelfs onder oversized truien en ruimvallende jurken al lang niet meer laat verstoppen zou ik dan ook bijna zeggen: sorry aarde, ik krijg een kind. Alleen: ik heb mijn kinderwens nooit heroverwogen vanwege de klimaatimpact van een koter (of twee of drie, je weet maar nooit). Toch vond ik het geruststellend om te ontdekken dat de conclusie van dat Zweedse onderzoek enige nuance verdient.

Zo blijken de cijfers gebaseerd op een eerder, niet onomstreden onderzoek en zijn huidige en toekomstige maatregelen om het gebruik van fossiele brandstoffen te verminderen niet meegenomen in de berekeningen. Was dat wel gebeurd, dan zou die 58,6 ton niet overeind blijven. Het kan immers heel goed zijn – en hopen we daar niet allemaal op? – dat de baby’s van nu en de volwassenen van straks er een veel duurzamere levensstijl op na houden dan wij.

Zoveel baby’s, zoveel wasbare luiers

Ik hoop een bewuste burger op te voeden en kan niet wachten wat die burger míj straks allemaal heeft bij te brengen. Tot het zover is, wil ik zelf het goede voorbeeld te geven, dus verdiep ik me ter voorbereiding in duurzaam ouderschap. Momenteel zit ik – nu nog figuurlijk gesproken – tot over m’n oren in de wasbare luiers. Die kun je keer op keer op keer gebruiken en ze mogen, de ene print nog leuker dan de ander, ook nog eens gezien worden. Zoveel baby’s, zoveel wasbare luiers. Zo zijn er all-in-one , pocket-, snap-in-one en tweedelige luiers. Ga je voor tweedelig, dan zijn er zowel voorgevormde luiers als luiers die je zelf moet vouwen. Qua materiaal kun je kiezen voor (biologisch) katoen, hennep, bamboe of een combinatie van die stoffen. Rest nog de vraag: gebruik je die luiers met of zónder inlegvellen of boosters ?

Voor sommige types wasbare luier heb je dan ook nog een overbroekje nodig, die nattigheid en viezigheid binnenboord houdt. En ook op dat gebied valt er weer van alles te kiezen. Met klittenband, met drukknopen, gevoerd met PUL, gemaakt van wol, enzovoorts, enzovoorts. De keuze is reuze en ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik het niet een beetje intimiderend vind. Maar ja. Volgens Milieu Centraal bespaar je met wasbare luiers per kind zo’n 300 kilo luierafval per jaar. Over de gehele luierperiode gaat het om gemiddeld ruim 5.400 luiers per jaar die níet in de vuilnisbak belanden: bepaald geen kleinigheid. En hoewel de aanvankelijke investering fors is (lees: honderden euro’s), schijn je over de gehele linie gemiddeld 500 euro goedkoper uit te zijn. Oók geen kleinigheid. Voor wie dan nog niet overtuigd is: kinderen die wasbare luiers dragen schijnen eerder zindelijk te worden dan hun leeftijdsgenootjes in wegwerpexemplaren.

Als zij het kunnen, kunnen wij het ook

In theorie ben ik al om, nu de praktijk nog.

Gelukkig zijn er heuse wasbare-luier-consulenten, instructievideo’s en online keuzehulpjes om mijn keuzestress wat te beteugelen. Vooral Instagram blijkt een goudmijn aan informatie, met talloze moeders (de vaders heb ik nog niet gevonden) die al met het wasbare-luier-bijltje gehakt hebben en hun ervaringen openhartig delen. Dat is niet alleen informatief, maar werkt ook geruststellend. Als zij het kunnen, kunnen wij het ook.

Sanne Eva Dijkstra (’85) staat met twee benen stevig op de Friese grond, maar met haar hoofd graag in de wolken. Ze werkt als freelance (eind)redacteur voor verschillende regionale en landelijke media en schrijft veel en graag over duurzaamheid en bewust(er) leven.


Je kunt deze onderwerpen volgen
Economie
menu