Voedselverspilling is verschrikkelijk. Stond er in elke keuken maar een boer ons op de vingers te kijken | column Wilbert van de Kamp

Voedselverspilling is verschrikkelijk. We gooien met z’n allen ongeveer 34 kilo voedsel per jaar weg. Dat vond ik echt erg. En dus organiseerde ik samen met anderen in Amsterdam en Groningen anti-voedselverspillingsfestivals.

Wilbert van de Kamp.

Wilbert van de Kamp. Foto: Jaspar Moulijn

De naam? Damn Food Waste. Omdat het op de Dam in Amsterdam zou zijn. Helaas gaf de gemeente geen vergunning voor de Damn en moesten we in Amsterdam naar het Museumplein. De naam bleef Damn Food Waste.

Toch ging ik er niet echt anders door koken of eten. Ik werd gevraagd op Het Aardappelfeest in Hornhuizen een aardappelsoufflé te maken. Een soufflé is een uitgeholde aardappel met een luchtige vulling.

Boer Erwin koos 50 aardappels uit

Boer Erwin Westers koos 50 aardappels van het juiste formaat voor me uit, ik kookte ze en holde ze uit. Toen hij die avond zo’n soufflé kwam proeven vroeg hij: ,,Maar wat heb je nu met de binnenkant van die aardappels gedaan?” In het recept stond hier geen instructie voor, dus ik moest hem vertellen dat dat deel van de aardappel linea recta de prullenbak in was gegaan.

Het was een klassiek gevalletje van ‘niet boos, maar teleurgesteld’. Erwin vertelde dat het voor hem voelt alsof iemand een deel uit een door hem geschreven boek scheurt en het dan gewoon weggooit, en zegt dat dat wel prima is. Dat was de eerste keer dat ik snapte waarom thema’s waar we alleen maar cijfers aan hangen niet echt indalen. Elke keer als ik nu een stuk fruit of groente met een plekje weg wil gooien denk ik aan de persoon die dit product verbouwd heeft. En vaak gooi ik het dan niet weg. Niet altijd, want ik ben natuurlijk niet perfect.

We willen alles, dus kiezen we alles

Onze maatschappij is doordrongen van het idee dat we in overvloed leven, en dat verspilling dus niet erg is. In mijn vorige column schreef ik over het teveel aan keuzes. Die keuzes zorgen ook voor meer verspilling, want we willen alles, dus kiezen we alles. En alles is te veel.

Cafés en restaurants zijn gaan geloven dat wij heel goed weten wat goed voor ons is. Maar dat is niet zo. Door al die keuzes verspillen we ook nog eens veel meer grondstoffen. Want alles wat op het menu staat moet je hebben. En dat wordt natuurlijk elke dag weer anders besteld. Dus gooien we met z’n allen ontzettend veel eten weg.

En wij doen dom mee en knijpen in elke eetrijpe advocado

De supermarkt gelooft ook in de mythe dat wij – de consumenten – het belangrijk vinden dat er alleen maar volmaakt rechte komkommers in de schappen liggen. Terwijl ze zelf die mythe in het leven geroepen hebben. En wij doen dom mee en knijpen in elke eetrijpe avocado om te checken of ‘ie wel eetrijp is, waardoor de eetrijpe avocado’s beurs worden. We zijn niet bereid om een avocado een dag of twee in een fruitmand te laten liggen in blijde verwachting van het moment dat de avocado perfect eetrijp is.

In een grafiek ziet dat er alarmerend uit. Op een verjaardag zeggen we een keer ‘o, wat erg hè’, maar ‘s avonds gooien we doodleuk weer een hoop voedsel weg. De oplossing? Een dagje op een boerderij werken. Iets weggooien terwijl de boer die het verbouwd heeft naar je kijkt. Uit het oog is uit het hart. Stond er in elke keuken maar een boer op onze vingers te kijken.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Economie
Duurzaamheid
Duurzaam eten en drinken
Duurzaamheid
menu