Zonder dromen hing mijn kledingkast nog altijd vol met goedkope fast fashion | column Sanne Eva Dijkstra

Een column wekt de indruk dat ondergetekende ergens een expert in is. Laat ik dus meteen mijn kaarten maar op tafel gooien. Ondanks alles wat ik weet over duurzaam leven, ondanks een hoop wat al redelijk (en soms behoorlijk) goed gaat en ondanks evenzoveel goede bedoelingen, breng ik het er in de praktijk nog altijd te magertjes van af.

Sanne Eva Dijkstra.

Sanne Eva Dijkstra. Foto: eigen foto

Ik rijd in een benzineauto, op het dak van ons huis is geen zonnepaneel te bekennen en wekelijks belandt er meer afval in de kliko dan ik eigenlijk wil toegeven.

Ik wil wel anders, daar niet van, maar soms is het (nog) te kostbaar, blijkt een dak simpelweg niet geschikt of lúkt het gewoon niet. Ik bewonder de mensen die principieel alleen groenten uit de buurt eten, hun negentiende huis eigenhandig nul-op-de-meter maken of plasticvrij leven. Ik kijk graag van ze af, maar ben zelf nog lang zo ver niet. En misschien heb ik het ook wel gewoon niet in me om een echte idealist te zijn.

Ik droom ‘s nachts, maar net zo lief overdag

Een dromer, dat ben ik dan weer wel. Een vrij fanatieke ook. Ik droom ‘s nachts, zoals het hoort, maar net zo lief overdag, als ik onderweg ben van A naar B, de hond uitlaat of zomaar een beetje uit het raam zit te staren tussen de dagelijkse beslommeringen en deadlines door. Ik droom vooral vaak van een wereld waarin we geen dieren meer eten of op andere manieren uitbuiten, de aarde niet langer kapotmaken met uitlaatgassen en massaproductie van spullen die niemand nodig heeft, en geen mensen meer schaamteloos uitbuiten om voor een hongerloontje en onder erbarmelijke omstandigheden al die troep te maken. Een wereld waarin er jaarlijks meer natuur bijkomt dan dat er verdwijnt en vooruit, nu we eenmaal bezig zijn, doe dan ook meteen maar eentje zonder angst voor een volgende pandemie.

Gemijmer leidt uiteindelijk tot actie

Het zet zo op het eerste gezicht geen zoden aan de dijk. Toch geloof ik er heilig in, in dat gemijmer, want vaker wel dan niet leidt het uiteindelijk ook tot actie. Zonder dromen van met schrijven mijn geld verdienen was ik nooit journalistiek gaan studeren. Zonder dromen van een dagelijkse realiteit waarin ik zelf mijn uren bepaal, had ik nooit besloten te gaan freelancen. En zonder dromen van die mooiere wereld was ik bijna drie jaar geleden niet gestopt met het eten van vlees, hing mijn kledingkast nog altijd vol met voor mij goedkope maar door een ander duurbetaalde fast fashion en stapte ik waarschijnlijk zonder blikken of blozen drie of vier keer per jaar in een vliegtuig voor een driedaagse stedentrip in den vreemde, me nauwelijks bewust van de gevolgen daarvan.

Is het genoeg? Bij lange na niet. Menig idealist zou er zijn neus voor ophalen, dat aanmodderen van mij. Soit. Om mezelf niet te ontmoedigen of te verzuipen in zelfkritiek, bekijk ik het liever positief: íets is alvast veel beter dan niets.

Sanne Eva Dijkstra (’85) staat met twee benen stevig op de Friese grond, maar met haar hoofd graag in de wolken. Ze werkt als freelance (eind)redacteur voor verschillende regionale en landelijke media en schrijft veel en graag over duurzaamheid en bewust(er) leven.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Economie
Duurzaamheid
menu