Boer zoekt Vrouw: 'Wil je me eens knijpen..?'

Wordt het wat met de stellen in dit seizoen van Boer zoekt Vrouw? Boerinnen Steffi en Michelle mijmeren al over zwangerschap of het openen van een eetcafé. Losseflodderfilosoof Marnix ligt weer alleen in bed, maar wel in het midden.

Jaap en Marjan in matchende Smeets-truien. FOTO KRO

Jaap en Marjan in matchende Smeets-truien. FOTO KRO

Alsof-ie vleugeltjes heeft, zo zweeft Maarten achter zijn champignonkoningin Michelle aan, door de oude straten van de metropool Athene. Zij, grillig gehumeurd. Hij wijs, met engelengeduld en overlopend van verliefdheid. ,,Wil je me eens knijpen?’’, vraagt-ie haar lief op een oude stadsmuur. ,,Straks is het een droom.’’

Als een doorgewinterd echtpaar zijn ze op stedentrip. Maarten bestelt een  biera  op een terras terwijl Michelle het winkelstraatje op en neer holt, op zoek naar wierook en dromenvangers. Hij heeft geen zin om haar handtas te zijn. En wanneer zij giechelend dreigt door te slaan in haar maanstenen-verzameldrift (‘Pas op anders ben ik in een seconde zwanger!’)  zegt hij kordaat: ,,Ho, stop maar.’’

In Italië, het land waar flirten en romantiek een levenskunst is, proosten ook akkerbouwer Wim en Marit op hun prille romance. Ze geven elkaar al koosnaampjes. Samen suppend op de rivier noemt zij hem ‘ouwe surfgod’. Hij, al even teder naar haar: ,,Ouwe surfdude! Zo, man, het gaat lekkerrrrrr.’’

Diepe wortels

In een bos met Kapla-kunstwerken blijkt dat hij daar weinig aan vindt. Een karakterverschil waar Marit zich niets van aantrekt. Onder het eten bevragen ze elkaar over de toekomst. Hij wil dat zij naar hem komt. Zij weifelt. De kijker blijft met een knagend gevoel achter. Is Marit niet meer op zoek naar een reismaatje dan naar een boer met diepe wortels in zijn eigen grond?

Daar is hengstenfokker Steffi juist heel helder in naar haar geliefde Roel. ,,Ik kan voorlopig niet weg uit Boekel. Ik kan niet verder dan 5 kilometer van mijn bedrijf af. En je krijgt niet alleen mij, maar ook mijn ouders erbij, zeventig of tachtig paarden, een bedrijf. Je krijgt de hele bak erbij.’’

Opblaaskano

Ze zijn samen in Bern, peddelen in een opblaaskano op de mythische Aare, spetteren elkaar nat met de peddel. Het is mooi en het is goed. En dus zegt wanhopige Steffi het nog maar een keer: ,,Ik denk: waar begin je in godsnaam aan? Je kan wel uit makkelijker gevallen kiezen.’’

Er is geen spatje twijfel bij Roel. Hij wil naar Boekel komen, da’s maar drie kwartier rijden naar zijn familie en vrienden. ,,Ik ben niet zo gehecht aan mijn dinges.’’ En met haar miserabele kookkunsten komt het ook goed. ,,We gaan allebei eerst bij ons moeder in de leer.’’ Op een terrasje maken ze al plannen voor een eetcafé bij de boerderij. Zij: ,,Bruin, western, met goede drank en een simpele kaart.’’ Roel, gloedvol: ,,Met tiramisu…?’’

Losse flodders

De breuk in deze BZV-liefdeslijn komt uit het onnavolgbare brein van dikbilfokker Marnix. Strooiend met metaforen over de liefde blinkt hij iedere aflevering weer uit in het schieten met losse flodders. Kauw hier maar eens op: ,,De liefde is als een stukkie worst. Je moet eerst effe kennismaken.’’ Janneke tast in het duister. Aarzelend: ,,En dan proef je wat je voelt?’’

Marnix vergelijkt de liefde met voetballen, pootjebaden of tegen de stroom in zwemmen. Hoe dan ook: hij komt er niet uit wat-ie wil. Maar het is Janneke in elk geval niet. ,,Dit wordt geen schot in het doel.’’ De heilige drie V’s (vlinders, vuurwerk, voelen) ontbreken simpelweg. ,,Dat kan je wel door laten etteren.’’ Het was gewoon té leuk en té gezellig. ,,Misschien ligt mijn lat gewoon te hoog.’’

Sprookjesachtig

Bloemenkweker Jaap heeft daar ook wel een handje van. Twijfelen. Draaikonterij. Hoei, wat gaat het nu ineens weer snel, piept-ie in Noorwegen, in een sprookjesachtig Harry Potter-decor. ,,Het voelt een beetje onwennig allemaal.’’

Marjan voelt zich alleen maar Alice in Wonderland. Moederlijk sleept ze haar Grote Liefde door dit reisje. Steeds weer tovert ze uit haar rugzakje allerlei praktische dingetjes. Een plastic tas om een fraaie (maar modderige) steen in te mee te nemen. Een rol zuurtjes.

Daar staan ze, helemaal één in  matchende  Mart Smeets-truien, samen op de krimp gekocht. Daar staan ze, rechtop in de wind, langs de waterkant. Jaap en Marjan kunnen zo op de omslag van de nieuwste ANWB-brochure. Hij: Ik kan pas echt genieten als ik thuis geland ben.’’ Zij, opkijkend: ,,Ik kan hier ook genieten…’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Extra
menu