Genieten met de Vier van Pim van restaurant Eetwaar in Groningen | binnen de deur

Het oogt een beetje somber in de Groningse Hortusbuurt. Geen terrasjes, geen vrolijke lichtjes, geen klapbord met menu voor de deur van restaurant Eetwaar. Maar eenmaal binnen ziet Hermus een reeks opbeurende signalen.

Restaurant Eetwaar in Groningen.

Restaurant Eetwaar in Groningen.

De vrolijke blik van Marieke bijvoorbeeld, die met haar man Pim het restaurant al een poosje runt. Uit de tas waarin ze onze maaltijden overhandigt steken vrolijke tulpen, terwijl de zijkant van de tas is betekent met ‘Geniet’.

De ‘Vier van Pim’, zo heet het afhaalmenu dat 44,50 euro per persoon kost, eventueel met wat supplementen. De imposante wijnkaart van Marieke laten we even voor wat het is, Hermus heeft nog een fijne thuisselectie.

…zulk frivool gedrag kunnen we niet tolereren…

Te beginnen met een sprankelende Moscato d’Asti, die licht alcoholisch, tikje zoet en gekoeld een dansje maakt met de amuse van zoet briochebrood en boter en van de panna cotta van pastinaak, eryngii-paddenstoel (koningsoesterzwam), paprika en pijnboompit. Een krachtige smaak, vervat in een heerlijk zachte textuur. Mochten we overigens nog een dansje willen: Pim en Marieke hebben op Spotify een swingende playlist samengesteld.

Van dansen komt niets, zulk frivool gedrag kunnen we niet tolereren als we aan het werk zijn, merkt Co streng op. Zij heeft dit keer de afhaalverwarmtaakstelling op zich genomen, zodat Hermus eindelijk eens Chez Jacques kan omtoveren in Chez Coco.

Smaakaccenten

De voorgerechten zijn overzichtelijk: die zijn koud. Voor Hermus is dat Black Salmon , rauwe zalm gemarineerd in grapefruit en inktvisinkt en geserveerd met avocado en een salade van waterkers, komkommer en granaatappel. De zalm is om te zuigen zo lekker, juicht zalmoloog Hermus, en de omringende smaakaccenten zijn perfect op elkaar afgestemd.

De steak tartaar van Co ziet er minder roodvlezig uit dan gebruikelijk, maar dat kan natuurlijk ook komen doordat hier echt en niet aangekleurd vlees wordt gebruikt. Het gerecht is dieper, aardser van smaak dan Co gewend is, maar dat is fijn. De eidooier heeft voor een eerder bereid ei nog steeds een verrassend loopbaar vermogen.

Bij het tussengerecht ontfermt ze zich over de gestoofde parelhoenbout met spitskool, knolselderijpuree en spekjes. En daar heeft ze wel wat over te melden. ,,’t Is een lelijk beest, die hoen, met zijn kleine koppie op een bonkig lichaam. Maar het vlees is mooi.” Wat heet, ze geeft de sappige bout ‘tienduizend punten’, maar dat komt ook door de mee geserveerde zalvige knolselderijpuree en de spitskool.

Aanwijzingen

Intussen lepelt Hermus van de vegetarische vichyssoise die gepresenteerd wordt met parmezaan sablé , bloedsinaasappel en waterkers. De instructie geeft aan dat de vichyssoise verwarmd moet worden, maar in de oorspronkelijke versie wordt deze romige preisoep koud opgediend. Maar hé, wie zijn wij om de aanwijzingen van Pim in de wind te slaan.

En het moet gezegd, nadat we de warme zachte prei over de bloedsinaasappel en de waterkers in de kom hebben gegoten is het feestelijk slobberen. De sinaasappel geeft een mooi zoetbittertje, de waterkers een scherpe frisheid en het kaaskoekje van parmezaan een slimme toets.

Bij de rendang van sucade twijfelt Hermus even. Niet over de rendang, die is goed, maar om hem nou te serveren met luciferaardappeltjes, gebakken suikersla en bieten is vermoedelijk heiligschennis in de Indische keuken. Nou zijn we best flexibel bij Chez Coco, maar we vertrouwen toch net iets meer op de Indonesische versie.

Een duizelingwekkend smaakfeest

Van enige terughoudendheid is echter geen sprake bij het volgende hoofdgerecht, de gerookte en gefrituurde polenta met tzatziki, gebakken venkel, schorseneer en knolselderij en gepliceerde tomaat , voor 2,50 euro extra aangevuld met zeebaars. ,,Dit is een duizelingwekkend smaakfeest waarbij elk individueel ingrediënt een hoofdrol opeist”, meent Hermus.

Polenta is normaal een wat laffe maagvuller, hier is het aards en doorrookt. De tzatziki ziet er in eerste instantie wat sjofelig uit, maar hij blijkt heerlijk puur. De vis heeft Co keurig op de huid gebakken tot een sappige begeleider, de groenten zijn goed gebakken. De tomaat geeft door zijn frisse marinade wat lichtheid aan het gerecht.

Autobestek

Van het nagerecht heeft Hermus al bij het afhalen bij Eetwaar een deel opgegeten. ,,Het ijs moet je nog even in de vriezer doen”, had Marieke hem op het hart gedrukt. Maar in zijn buitenkantoor heeft hij geen vriezer, dus heeft Hermus de twee bolletjes spicy mangosorbet al met zijn autobestek opgegeten. Co merkt er niks van: de american pancake doet het met hangop, passievrucht, saus van honing en tonkaboon ook prima als afsluiter.

Restaurant Eetwaar, Kleine Leliestraat 33, Groningen, 050 851 1291 , www.eetwaar-pim-en-marieke.myonline.store

Je kunt deze onderwerpen volgen
Extra
Eten & drinken
menu