In Workum kun je wandelen, theedrinken en picknicken met alpaca's (maar alleen als ze er zin in hebben) | Thuis in het Noorden

Wandelen, theedrinken en picknicken met alpaca’s is erg in de mode. En nu kan het ook in Workum, maar gelukkig alleen als de dieren er zin hebben. ,,Als ze niet verder willen dan 100 meter, dan gaan we niet verder dan 100 meter.’’ Thuis in het Noorden humt mee met Alejandro.

Alpaca World Friesland.

Alpaca World Friesland.

Een dagje Workum is zo om. Je begint op een terras aan de Merk en als je wilt kun je naar het beroemde naastgelegen Jopie Huisman Museum, maar er is meer. Als je zin hebt in de IJsselmeerwind en een surfsfeertje loop je vanaf de Merk in dik een half uur naar het Workumer Strand waar je gewoon met opgerolde broekspijpen een eind het ondiepe water in kunt gaan. Tot aan de zandbank die pakweg 200 meter van de kust ligt is het er 30 tot 50 centimeter diep.

Het Workumer strand is een van de drukste surfplekken van Friesland en bij harde wind is het water daarom vooral van de snelle plankzeilers maar als het minder hard waait, valt de drukte mee.

En ja, het is de bedoeling dat we later gaan lopen met alpaca’s, maar de dieren hebben eerder op de dag al een ronde gedaan. Eigenaresse Veronique Hofman van Alpaca World Friesland appt daarom of een ‘meet and greet’ ook goed is.

Pfoeh, dat klinkt goed. Uw verslaggever is min of meer gerustgesteld want voorafgaand aan de alpaca-sessie rees ineens twijfel over de diervriendelijkheid van de attractie. De Stichting Dier en Recht, die strijdt ,,voor een wereld waarin dieren recht hebben op een leven dat past bij hun natuurlijke gedrag’’ zette al in 2018 vraagtekens bij het gebruik van alpaca’s voor menselijk vermaak.

Alpaca-trouwerij

In dat jaar trouwden in Leimuiden, voor het oog van honderden mensen, twee alpaca’s met elkaar. Niet omdat ze het zelf wilden, maar omdat hun eigenaren daarmee de nationale televisie haalden. Op de beelden kun je zien hoe de witte wollige Josephine ongemakkelijk heen en weer drentelt terwijl tientallen kinderhanden haar proberen te aaien.

,,Alpaca’s houden er niet van om uit de kudde gehaald te worden’’, zei dierenarts Frederieke Schouten van Dier en Recht destijds en ook zijn ze niet per se dol op knuffelen.

Eenmaal bij alpaca-eigenares Veronique leggen we het probleem daarom maar meteen voor. Ze knikt. Ze kent de kritiek. Maar de wil van haar alpaca’s is leidend, zegt ze, en ze haalt de dieren nooit alleen uit de kudde. Als er gewandeld wordt, gaan al haar vijf ‘jongens’ mee en altijd gebeurt dat onder begeleiding.

Met pretogen: ,,Je weet nooit hoe ver je komt. Als ze zin hebben lopen ze 500 meter maar het kan ook 100 meter worden.’’ Strenger ineens: ,,En er wordt niet getrokken aan de dieren. Het touwtje moet altijd slap hangen.’’

Laatst nog werd ze gebeld door mensen die wilden dat ze met twee alpaca’s een bruiloft zou opluisteren. Geen sprake van. ,,En ik ga ook niet met mijn dieren naar de feestweek in Workum. Daar krijgen ze veel te veel stress van.’’ Nee, wie haar alpaca’s wil ontmoeten moet min of meer op ‘de jongens’ leren inpluggen. ,,Dat betekent dat je rustig moet zijn.’’

Vorig jaar kocht Veronique, wier man tuigpaarden fokt, negen alpaca’s. Nadat haar dochter thuiskwam van een bezoek aan een alpaca-boerderij en foto’s liet zien was het meteen duidelijk. Nog steeds verliefd: ,,Die koppies he?’’ Veronique reisde spoorslags af naar het alpacabedrijf en zei aldaar: ,,Ik zal het maar eerlijk zeggen, ik kom hier om af te kijken.’’ Lang verhaal kort. De eigenaren wilden er mee stoppen. Een week later al was Veronique in het bezit van negen alpaca’s.

Spugen

En oei, ze bleken niet erg aaibaar. ,,Als ik de stal binnenkwam stonden ze zuur in een hoek naar me te spugen.’’ Daarom kwamen er in januari vier nieuwe jonge alpaca’s bij en ook werden er drie ‘baby’s’ geboren. Om ze aan mensen te laten wennen zaten kennissen uit Workum elke dag een uur lang bij de dieren in het hok. Veronique opgetogen: ,,Na zes weken kon je ze gewoon kroelen.’’

Genoeg gepraat. Tijd voor de ‘meet en greet’. Rammelend met brokjes halen we de vijf tam geworden ‘jongens’ uit de wei. Dartel komen ze aandraven en even dartel springen ze de stal in waar bezoekers op hooibalen plaats kunnen nemen.

Ze zijn inderdaad om te smelten, met lieve krulletjes, enorme ogen, bolle wangen, eigenwijze lipjes en pluizige oren. Veronique, wijzend naar een lichtbruine olijkerd. ,,Dit is Alejandro, mijn gouden alpaca.’’

We laten onze stemmen dalen, kijken naar de alpaca’s en kruipen even later op onze knieën door het hok. Voorzichtig vraagt uw verslaggever aan Alejandro of hij het goed vindt dat ik naast hem kom zitten.

Hij vindt het goed. En ook zijn vriend aan de andere kant humt dat hij het okee vindt. Want alpaca’s hummen. En onwillekeurig hum je na een tijdje terug.

Hanig

,,Lekker rustig he?’’, vraagt Veronique. Ze heeft gelijk. Tot puber Lacoste min of meer hanig aan komt lopen. Hij is de leider van de jongensgroep en voelt zich een hele bink. We gaan toch maar staan en daarna theedrinken met uitzicht op de alpaca’s. Het is geen moment saai. ,,Nee he?’’, zegt Veronique. Zelf staat ze ook nog steeds in vuur en vlam. ,,Mijn telefoon zit vol met alpaca-foto’s.’’

Maar wat doet ze als als mensen zeggen dat ze, geïnspireerd door het bezoek in Workum, ook een alpaca willen kopen? Gedecideerd: ,,Dan zeg ik: Een alpaca alleen is zielig. Je moet er minstens drie hebben. En ze hebben veel ruimte nodig. Weet waar je aan begint.’’

Zo. Klaar. De jongens mogen de wei weer in. Huppelend rennen ze weg. Schouder aan schouder kijken ze even later naar de horizon. Veronique vertederd: ,,Het blijven kuddedieren he?’’

Wij gaan verder. Eerst terug naar het stadscentrum, naar het terras van de Gulden Leeuw, waar toeristen bitterballen snaaien. En dan bij wijze van toetje, door naar het natuurgebied de Warkumerwaard, waar aan het einde van de lange, lange Slinkewei een observatietoren staat. Je kunt er met de auto komen maar je kunt er ook voor kiezen om halverwege te parkeren en over de weg door het weidse land te wandelen.

We zien ganzen, kieviten, scholeksters, boerenzwaluwen en nog veel meer vogels waarvan we de naam niet weten. Na een half uur kijken, luisteren en turen naar de windmolens op het IJsselmeer, die het moderne leven met elektrische fietsen, idem tandenborstels, luchtwarmte-pompen en leenscooters kennelijk mogelijk moeten maken, rijden we met de zonsondergang in onze rug terug naar de stad voor een ijsje bij Fresco. Een meisje fietst voorbij, een pony kleppert aan een touwtje naast haar mee. Het is, ja wat is het? Het is je reinste zomer in Workum.


Je kunt deze onderwerpen volgen
Extra
Dieren
menu