‘Als je blind bent, kijk je met je handen’

Henk Veenstra ging door zijn vrouw Marjan weer timmeren. ,,Ze spoorde mij aan om een vogelhuisje of iets dergelijks te maken. Ik was strontzenuwachtig. Ik sloeg eerst wel 2 kilo spijkers in een balk.’’ Foto Jan Zeeman

Vier jaar geleden kwam de wereld van Henk Veenstra (56) uit Saaksum op de kop te staan. Na een operatie aan een tumor in zijn hoofd verloor hij zijn gezichtsvermogen volledig. Ondanks zijn handicap pakte hij zijn oude stiel als ambachtelijk timmerman weer op.

In 2012 begon hij steeds slechter te zien. ,,Toen de zoveelste nieuwe leesbril niet hielp’’, zegt Henk Veenstra, ,,ging ik op aanraden van mijn vrouw naar de dokter. Die stuurde me naar het ziekenhuis. Daar werd geconstateerd dat ik een tumor had ik in mijn hoofd. Ik moest meteen geopereerd. Direct na de ingreep zag ik alles weer glashelder. Vier uur later ging het licht uit; vermoedelijk als gevolg van een interne bloeding. Daar heb ik nog steeds veel verdriet van.’’

Eigen bedrijf

Met zijn vrouw had hij naar Oostenrijk op vakantie willen gaan. ,,Ik vind het berglandschap prachtig en had daar wel willen wonen.’’ Veenstra is een echte vakman. Op zijn 15de begon hij als leerling-timmerman-metselaarg. In 1997 begon hij in Garnwerd een eigen bedrijf. In zijn bloeitijd had hij 26 mensen in dienst. Zijn blindheid was reden om het bedrijf aan zijn zoon over te dragen. Slechts op de achtergrond is senior nog betrokken bij het bedrijf.

In (een deel van) de werkplaats waarin hij voordien kozijnen en houtskeletten produceerde, gebruikt hij nu om zijn hobby uit te oefenen. Bijna dagelijks is hij hier een groot deel van de dag in de weer om uit containerhout onder meer vogelhuisjes, nestkastjes, stoven, kaarsenstanders en standers voor waxinelichtjes te maken. De kersttijd betekent voor hem topdrukte. Dan trekt hij langs kerstmarkten om zijn waar aan de man te brengen.

Geheim

Zo was hij afgelopen zaterdag op een kerstmarkt in zijn vroegere woonplaats Ezinge. Vandaag is hij te vinden op een kerstmarkt in zaal Balk in Zuidhorn. Hij kondigt aan hier uitverkoop te houden. ,,Ik moet ruimte maken omdat ik volgend jaar iets nieuws ga doen.’’ Wat dat is, wil hij niet zeggen. ,,Zelfs m’n vrouw en kinderen vertel ik het niet. Want stel dat het niet lukt...’’

Sinds juli 2012 is Veenstra blind. Een half jaar later moedigde zijn vrouw Marjan hem aan om zijn werkplaats weer eens op te zoeken. ,,Ze spoorde mij aan om een vogelhuisje of iets dergelijks te maken. Ik was strontzenuwachtig. Ik sloeg ik eerst wel twee kilo spijkers in een balk. Zo wilde ik onderzoeken wat er van mijn timmermansgevoel nog over was.’’ Over het maken van zijn eerste vogelhuisje deed hij wel twee maanden. ,,Dat huisje staat nog steeds in onze tuin. Mijn vrouw voert de vogels dagelijks.’’

Voor zijn vogelhuisjes en nestkastjes is vraag vanuit het hele land. Hij maakt daarnaast ook andere producten. In zijn werkplaats staan twee miniatuurbolderkarren. ,,Voor zo’n bolderkar vraag ik vier tientjes. Maar voor al de vier wielen betaal ik zelf al tien euro per stuk.’’ Trots wijst hij op het houten schaalmodel van een drive-in show met twee heuse draaitafels die hij maakte. ,,Voor mij is dit een kostbare herinnering aan mijn vroegere tijd als dj en zendpiraat. Nog steeds ben ik gek op muziek.’’

Pijn

Ondanks zijn handicap kan hij met hamer en zaag en ander handgereedschap goed uit de voeten. ,,Gelukkig leerde ik als kwajongen al om maten op te nemen met mijn duimen en vingers. Een duimstok heb ik in principe niet nodig. Nu ik niet meer kan zien, komt me dit extra goed van pas.’’ Hoe lastig is het om producten te maken zonder na afloop zelf het resultaat te kunnen bewonderen? Veenstra: ,,Ik voel met m’n handen hoe het is geworden. Als je blind bent, kijk je met je handen.’’

Zijn wereld is door zijn blindheid eentonig geworden, zoals hij het zelf noemt. ,,Jullie zien de zon schijnen of de wolken aan de hemel. Iedere dag heeft voor mij dezelfde kleur.’’ Hij zegt vanouds sociaal te zijn ingesteld. ,,Als ik vroeger door het dorp liep, spraken veel dorpsgenoten mij aan. Nu hoor ik mensen met elkaar praten als ik aan kom lopen maar doorgaans spreekt niemand me aan. Dat doet pijn.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
Video
menu