Aardbevingsadvocaat Marcella Spithoff blijft Groningers helpen, maar nu op een hippe manier

Marcella Spithoff maakte als advocaat furore in het Groninger aardbevingsgebied. Pas bezocht ze Christchurch, de Nieuw-Zeelandse stad die in 2010 en 2011 door aardbevingen werd verwoest. Ze kwam met vernieuwde energie terug.

Advocaat Marcella Spithoff bij de gaslocatie in Zeerijp. „Ik hoop dat Groningen niet eindigt als Christchurch.” Foto: Corné Sparidaens

Advocaat Marcella Spithoff bij de gaslocatie in Zeerijp. „Ik hoop dat Groningen niet eindigt als Christchurch.” Foto: Corné Sparidaens

Ze had verwacht dat het in Christchurch heel anders zou zijn dan in Groningen. Tuurlijk, ook de inwoners van de Nieuw-Zeelandse stad gaan gebukt onder aardbevingen. Dat wist ze. Maar die bevingen in Christchurch hebben een natuurlijke oorsprong. Ze worden veroorzaakt door breuklijnen diep in de aarde, niet door een geldbeluste overheid en machtige olie- en gasbedrijven als ExxonMobil en Shell.

Dat maakt verschil.

Toch?

„Ik schrok van wat ik aantrof”, vertelt Marcella Spithoff, vier maanden na haar terugkeer uit Nieuw-Zeeland. „In Christchurch verloopt veel precies hetzelfde als in Groningen. Die twee zware bevingen waren in 2010 en 2011 en nog altijd zijn er veel mensen die wachten op een oplossing. Veel inwoners zijn weggetrokken. Christchurch was een bruisende stad, vergelijkbaar met Barcelona, en er is niets meer van over.”

***

Marcella Spithoff werd in 1988 geboren in Leeuwarden. Na het gymnasium studeerde ze aan de Hogere Hotelschool in haar geboortestad. Ze kreeg een baan als facilitair manager bij de GGZ Friesland, en in de avonduren studeerde ze rechten aan de Rijksuniversiteit Groningen. In 2014 begon ze als advocaat bij een advocatenkantoor in Leeuwarden.

Daar, in een statig pand in de binnenstad van de Friese hoofdstad, ontmoette ze Sijbrand Nijhoff, de Groninger boer die tot ieders verbazing begin 2018 de mysterieuze en geheime gasdocumenten uit 1963 te voorschijn toverde. In de spraakmakende zaak stond ze de boer uit Zijldijk bij.

Het roer om: op wereldreis

Vorig jaar gooide ze het roer om. Vier maanden reisde ze, van Australië, via Fiji en Nieuw-Zeeland, naar Azië. Tijd om na te denken, dat wilde ze graag. Over haar leven, en haar werk. Haar liefde voor de advocatuur.

Mensen helpen, urenlang spitten in dozen vol documenten, op zoek naar die ene zin die een zaak kan openbreken. Ze is er dol op. Maar, ervoer ze, de advocatuur is oubollig en conservatief. De afstand tussen mensen die juridische hulp nodig hebben en de advocaten in hun dure maatpakken is vaak zo groot.

***

Aardbevingen waren niet het doel van haar wereldreis. Onbedoeld slopen ze er toch in. Spithoff belandde in Nieuw-Zeeland en besloot een bezoek te brengen aan Christchurch, de grootste stad op het Zuidereiland.

Een enorme aardbeving met een magnitude van 7.1 vernielde in september 2010 veel historische gebouwen. Een naschok in februari 2011 - met een magnitude van 6.3 iets lichter maar met een epicentrum dichterbij de stad - zorgde voor 185 doden en een enorme ravage.

'Een shithole waar je niets te zoeken hebt'

Christchurch kun je beter overslaan, kreeg Spithoff tijdens haar reis veelvuldig te horen. Quake City noemen veel Nieuw-Zeelanders de stad, een shithole waar je niets te zoeken hebt. De Friese advocaat ging toch. „Ik wilde er naar toe om te ervaren hoe een regio aan de andere kant van de wereld met aardbevingen omgaat.”

Ze schrok van de overeenkomsten met Groningen. „De aardbevingen zelf zijn niet te vergelijken maar ik zag zoveel overeenkomsten.”

Ze somt ze op. Hordes mensen wiens huis jaren later nog altijd niet is hersteld. Gebouwen die na jaren nog altijd in de steigers staan. Schadeclaims met een doorlooptijd van jaren. De overheid die beloftes niet nakomt. Reparaties die slechts cosmetisch worden uitgevoerd. Verzekeringsbedrijven die schade-experts sturen die steevast redenen vinden om niet uit te keren. Spithoff: „Er zijn contra-experts, bezwaarprocedures, mensen komen vaak nergens. Er is veel wantrouwen en woede jegens de staat. Ze zijn er daar nog lang niet.”

Het is in Christchurch, kortom, net als in Groningen.

***

Haar bezoek aan Christchurch leverde Spithoff veel op. Wetenschappelijke kennis, nuttige contacten. En, minstens zo belangrijk, het besef dat burgers die strijden tegen grootmachten als staten en multinationals bijstand nodig hebben. Zo’n gevecht win je niet in je uppie, daar ga je aan onderdoor.

Ze realiseerde zich: ze moest terug naar Groningen, terug die gaswinning in. Mensen bijstaan in hun strijd tegen de staat, ExxonMobil en Shell.

Vol overtuiging besloot ze door te gaan in de advocatuur. Maar dan wel op een nieuwe manier. Op háár manier. Niks niet conservatief, niks geen dure maatpakken. Op 1 maart opende ze Mr. Spithoff , haar eigen advocatenkantoor in Zwolle. Haar missie: de advocatuur moderner en toegankelijker maken. Op een splinternieuw Instagram-account toont ze haar eerste stappen in haar eigen zaak.

Een algemeen civiele rechtspraktijk is het, vertelt ze, en het bijstaan van Groningers blijft haar focus. Sterker nog, ze is alweer volop in het gaswinningsgebied aan het werk.

„Ik hoop dat Groningen niet eindigt als Christchurch. Ik sprak zoveel mensen daar die het gevoel hebben dat ze er niet toe doen, dat hun stad geen onderdeel van Nieuw-Zeeland meer is.”

Een klein beetje hoop

Toch zag ze er lichtpuntjes, af en toe.

„Mensen zitten nog steeds vol frustratie, maar er zijn ook positieve ontwikkelingen. Sinds dit jaar wordt er weer wat meer gebouwd”, vertelt ze. „Her en der duiken pop-up stores op. Ik heb veel mensen gezien die samen de schouders eronder zetten. Langzamerhand krijgen de inwoners, na jaren van ellende, weer een klein beetje hoop. Dat gun ik de Groningers ook.”

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
Aardbevingen
menu