Bewoners hebben meer zorg nodig, te weinig personeel; de spanningen lopen op bij De Zijlen in Tolbert

Tv’s door de ramen en cliënten die weglopen. Het loopt af en toe flink uit de hand bij woonzorgcomplex De Zijlen in Tolbert. Bewoners hebben steeds vaker zware zorg nodig, maar er is te weinig personeel.

Cliënten zitten overdag achter dichtgetimmerde ramen. Foto: DvhN

Cliënten zitten overdag achter dichtgetimmerde ramen. Foto: DvhN

Ingegooide ramen, vernielde lantaarnpalen en uit de grond gerukte bomen. Sommige zwaar gehandicapte cliënten van een verouderd wooncomplex op het Sintmapark van De Zijlen in Tolbert gaan ’s nachts nogal eens door het lint. En ze zijn beresterk.

Bewoners overdag achter dchtgetimmerde ramen

Het duurt dan even voor alles weer gerepareerd is, zodat bewoners overdag in het donker achter met multiplex dichtgetimmerde ramen zitten, want lampen raken ook nogal eens stuk. ,,Mijn zoon zit steeds vaker onder de verwondingen’’, klaagt de vader van een 24-jarige bewoner. ,,Een bewoner brak een paar maanden geleden zijn been met het fietsen en het duurde tijden voor ze daar iets aan deden.’’

Zijn zoon weet ’s nachts soms het terrein te ontvluchten. Hij is al eens diep in de nacht naakt teruggevonden elders op het terrein en heeft bij een boerderij in de omgeving potten stukgemaakt. Een andere ouder is bang dat haar zoon, die in hetzelfde complex woont, weer afglijdt door alle onrust. ,,Hij heeft héél moeilijke jaren gehad maar het ging de laatste tijd beter. Nu zien we aan wonden op zijn gezicht dat hij zichzelf weer slaat. Wat wil je ook, er gaan daar nu steeds tafels, stoelen en hele tv’s door de ruiten.’’

De leiding van De Zijlen erkent dat het niet goed gaat met deze groep cliënten met ‘moeilijk verstaanbaar gedrag’. Het gaat volgens hen om een beperkt aantal cliënten op een groep van zo’n twintig bewoners.

,,Elk incident is er een te veel. We begrijpen de bezorgdheid van de ouders heel goed en hebben daar zeker aandacht voor.’’ Zo is volgens de leiding de zoon slechts één keer ’s nachts gevlucht. ,,Het beeld dat het hier structureel misgaat is niet terecht. We zijn met deze ouders in gesprek en doen er alles aan.’’

Bestuurder erkent onrust

Maar er is wel degelijk onrust. ,,We hebben te maken met cliënten die soms héél gevoelig zijn voor de kleinste veranderingen in hun omgeving’’, zegt bestuurder Eric Zwennis. ,,Deze groep gaat binnenkort verhuizen naar nieuwbouw. Een verhuizing is voor normale mensen al stressvol. Voor deze groep kan het soms te veel zijn.’’

‘Er is gewoon een ernstig tekort aan vakmensen voor zo’n zware groep’

Er zijn bovendien veel wisselingen in het personeel. Regelmatig worden begeleiders ziek of kiezen ze voor een andere werkplek. Ook dat erkennen de bestuurders. ,,De krappe arbeidsmarkt is een uitdaging’’, zegt mede-bestuurder Annet van Zuijlen. ,,Maar ook veranderingen in personeel zijn voor deze groep cliënten soms moeilijk te accepteren. Er gaat heel veel goed, we zijn en blijven als De Zijlen echt experts in de omgang met deze groep. Maar er zijn soms inderdaad escalaties.’’

 

Een aantal ontevreden ouders vindt het de spuigaten uitlopen met al die personeelswisselingen. ,,Er is vaak niet eens tijd om ze normaal eten te geven. Dan krijgen ze de ene dag diepvriespizza’s en de volgende dag tosti’s.’’ Dat klopt, reageert de leiding, maar daarom is sinds kort een cateringservice ingeschakeld.

Sommige begeleiders geven zelf ook aan dat het werk soms te zwaar is. ,,Met deze groep moet je echt met meerdere mensen tegelijk op de groep zijn en soms sta je er toch in je eentje voor’’, aldus een begeleider die inmiddels zelf ander werk heeft gevonden.

Onmacht

Een moeder zegt dat ze de onmacht in de ogen van het personeel ziet. ,,Er zijn dit jaar al zeker twintig begeleiders weggegaan. Zij kunnen weg, maar wij als ouders kunnen niet weg. We voelen ons nu veel vaker gedwongen om te komen kijken of alles wel veilig is.’’

De problemen komen ook doordat de zorg voor deze groep mensen met zware beperkingen steeds lastiger wordt, zeggen Zwennis en Van Zuijlen, die begin dit jaar de leiding van De Zijlen overnamen van Hetty de With, jarenlang het gezicht van De Zijlen. ,,De complexiteit neemt toe’’, zegt Zwennis. Dat is volgens hem niet alleen bij De Zijlen zo, maar ook bij andere instellingen voor mensen met ernstige beperkingen.

Door het tekort aan personeel is er ook geen tijd meer voor op de persoon gerichte zorg, klagen de ouders. ,,Nu moet alles in de groep, gaan ze alleen als groep samen ergens heen en moet alles volgens dezelfde regels. Dat komt gewoon door personeelstekort en is in strijd met het behandelplan van onze kinderen. De Zijlen krijgt immers ook veel geld van de zorgverzekeraars, genoeg om de individuele zorg te verlenen waar ze recht op hebben. Nu wordt de vrijheid van onze kinderen beperkt en daardoor ontstaan er problemen.’’

Het komt ook niet door geldgebrek, erkennen Zwennis en Van Zuijlen. ,,Maar er is gewoon een ernstig tekort aan vakmensen. Goede mensen in onze tak van zorg kunnen overal aan de slag waar ze maar willen. Wij doen er alles aan om ze voor ons te behouden.”

 

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
menu