De eerste avond kook ik pasta rood. Zonder vlees, maar dat had ik toch even moeten uitleggen | dagboek SOS Groningen #2

Verslaggever Coen Berkhout heeft, via Shelter Our Students, Milad uit Iran in huis genomen. Hij is een van de vele studenten die naar Groningen zijn gekomen en geen kamer heeft.

Coen (links) en zijn tijdelijke huisgenoot Milad.

Coen (links) en zijn tijdelijke huisgenoot Milad. Foto: Nienke Maat

De eerste avond maak ik pasta. Rood. Zonder vlees. Milad mag dan drie jaar ouder zijn en zes jaar werken achter de rug hebben: in Groningen is hij weer student. En geen maaltijd is zo studentikoos als een (vega) 'pasta rood'.

Zijn aanbod om in de keuken te helpen, wijs ik resoluut van de hand. De rol van gastheer bevalt me (nog) uitstekend. Bovendien, dan heeft hij de tijd om zijn spullen uit te pakken.

Milad had een vol programma op zijn eerste dag: naar de gemeente voor een BSN, het Zerniketerrein verkennen, bussen naar Hoogezand om een ING-bankrekening te openen (want dat kan blijkbaar niet meer op het kantoor in Stad). En nog langs de IKEA voor wat huishoudelijke spulletjes. Hopelijk een teken dat hij zich al een beetje thuis voelt.

Kookkunsten: missie mislukt

Ik heb mijn eten een half uur op en het bord van Milad staat nog half gevuld voor hem. Voorzichtig vraag ik of hij het wel lekker vindt. Dat vindt 'ie, zegt hij terwijl hij direct nog een hapje neemt.

Als dat bedoeld was mij gerust te stellen over mijn kookkunsten: missie mislukt. Waarschijnlijk is dat ook goed aan mijn gezicht af te lezen. Hij lacht en pakt zijn telefoon, swipet wat heen en weer. Zo' tien seconden later kijk ik naar een versie van Milad die, een gokje, zo'n vijftig kilo zwaarder is dan hij nu voor me zit. De vetkwabben puilen uit het strakke T-shirt dat hij op de foto draagt.

Een schaterlach: 'Twee jaar geleden! Zeventig kilo verloren!', terwijl hij hartelijk op zijn buik klopt.

Vlug koken, langzaam eten

Vroeger had hij in een mum van tijd een pan vol pasta verorberd. Tegenwoordig eet hij simpelweg minder. Iraniërs, aldus Milad, houden ervan de hele dag in de keuken te staan en het eten vervolgens binnen tien minuten naarbinnen te schuiven. 'Maar ik niet. Ik lijk op jullie Hollanders. Vlug koken, langzaam eten.'

De volgende dag kookt hij. Broodje hamburger. En nu is het mijn beurt om te lachen. Het liefst eet ik vegetarisch. 'Niet goed? Ik wilde iets Europees maken...', klinkt het vertwijfeld. Had ik gisteren toch moeten zeggen dat er een reden was dat er geen vlees door de pasta zat.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
menu