Of mensen elkaar gelukkig kunnen maken? En of; dinsdag troffen oud-leerlingen van de HBS in Winschoten, samen bijna 1000 jaar oud, elkaar in Oostwold voor hun jaarlijkse reünie; ze gaven elkaar weer prachtige, onvergetelijke uren

In Oostwold zijn dinsdag oud-leerlingen van de HBS in Winschoten, die rond 1950 examen deden, met een blij gemoed teruggekeerd naar hun tienerjaren.

Het gelukkige HBS-elftal, met Ali's zoon Gerrit die hapjes en drankjes aanlevert

Het gelukkige HBS-elftal, met Ali's zoon Gerrit die hapjes en drankjes aanlevert Foto: Duncan Wijting

Wie op deze zonnige dinsdag de Hoofdstraat in Oostwold bereikt, hoort ze van ver al. Zo veel lawaai maken ze, zo veel hebben ze elkaar te vertellen.

Bij de woning van Ali Blaauw klinkt het geluid heel hard en ja hoor, achter dat huis zitten ze, in het zonlicht. Zeven mannen en vier vrouwen, samen bijna 1000 jaar oud, die hun jaarlijkse reünie houden.

Rond 1950 examen

Ze hebben de HBS in Winschoten bezocht in de jaren na de Tweede Wereldoorlog en rond 1950 eindexamen gedaan. ,,We zijn dus tussen de 88 en 92 jaar oud’’, vertelt Ali Blaauw, de gastvrouw van vandaag. ,,Na dat examen zagen we elkaar soms maar in 1979 was er een grote bijeenkomst omdat de HBS, die toen al niet meer bestond, 100 jaar oud zijn geweest. Toen hebben we van onze jaargang gezegd ‘Kom, laten we elkaar elk jaar ontmoeten!’

Zo gezegd, zo gedaan. Aanvankelijk planden ze hun reünies in de weekeinden omdat ze nog werkten. Zo was Tammo Mellema boer, Willem Peletier aardrijkskundeleraar en dreef Ali Blaauw met haar man een garage.

Aanvankelijk ook namen meer dan 60 oud-leerlingen deel aan de bijeenkomsten. ,,Maar we werden natuurlijk ouder’’, vertelt Tammo. ,,Zo gaat dat. Er overleden mensen. Maar zij die overbleven, bleven elkaar altijd opzoeken. Elk jaar weer.’’

Meester Jonxis

En zo zitten ze hier vandaag met z’n elven, met een pilsje en frisdrank en stukjes kaas en worst voor zich. Tammo, Willem, Ali, Annie, nog eens Annie, Barbara, Cais, Jantje, Jaap, Eildert en Jelta. Mannen en vrouwen van wie sommige in de regio en andere verder weg wonen, die in de herfst van hun leven zijn beland maar vandaag, in het felle zonlicht, terug zijn in hun schooltijd, bij meester Jonxis.

..Meeste Jonxis, die kon toch mooi vertellen!’’, roepen Ali en Annie gelijktijdig. ,,Hij gaf aardrijkskunde en nam je echt mee over de wereld. Hij was heel populair op school. We zijn met hem en meester Robertus ook op schoolreis geweest, naar Limburg. Deels op de fiets, deel met de trein.’’

Ze bewaren prachtige herinneringen aan die reis zoals ze die ook bewaren aan de school zelf, aan de geur in de gangen, aan directeur Peletier (juist ja, de vader van Willem). En aan het examen? ,,Praat me er niet van’’, zo zegt Ali. ,,Ik heb dat niet gedaan, ik was te nerveus. Ik heb de HBS dus niet afgemaakt. Daarom heb ik nu zo’n grote mond.’’

‘Aangetrouwden’

Barbara zit lachend te luisteren, alsof ze er zelf bij was, indertijd. ,,Maar dat was ze niet’’, legt Tammo uit. ,,Barbara is weduwe van een oud-klasgenoot die 14 jaar geleden overleed.’’ Er zijn nog twee ‘aangetrouwden’ die na het overlijden van hun partners de reünie altijd trouw zijn gebleven, omdat die hen zoveel moois bracht en die er vandaag helemaal bij horen, ja, ook een beetje oud-HBS’er zijn.

Wie de reünie zeker iets moois bracht, zijn Cais en Willem. Ze zaten in dezelfde klas, trouwden, verloren hun partner en werden verliefd op elkaar op de reünie. Zodat ze nu een stel zijn. ,,Op school zag ze me niet staan!’’ roept Willem. ,,Nee, hij zag míj niet staan!’’, beweert Cais.

En weer komen de verhalen los, achter die woning in Oostwold, waar dat oude maar o zo kwieke HBS-elftal zielsgelukkig zit te wezen.




Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
menu