Een week zonder geldzorgen op Appies minimacamping Polemonium in Opende: vanavond op KRO-NCRV

Iets meer dan 1 miljoen mensen in Nederland, waaronder vele duizenden kinderen, zijn nog nooit op vakantie geweest. Appie Wijma (56) uit Opende besloot dat dat anders moest. Voor het derde jaar op rij ontvangt hij gezinnen die in armoede leven op zijn camping. Maandagavond besteedt KRO-NCRV Kruispunt er aandacht aan.

Foto: KRO-NCRV.

Foto: KRO-NCRV.

Ze mogen een week kamperen, gratis en voor niets. Eten, drinken, zelfs uitstapjes zijn inbegrepen. Met een team van vrijwilligers bezorgt Appie Wijma mensen die het hele jaar onder de armoedegrens leven een onbezorgde week.

Geen zieltjes winnen

Zijn initiatief werd drie jaar geleden tot minimacamping bestempeld. Maar de naam die Wijma zelf aan deze plek gaf is Polemonium : een verwijzing naar de Jacobsladder waarlangs engelen op- en afklimmen. ,,Als je op de onderste tree van de maatschappelijke ladder staat kun je alleen nog maar omhoog”, licht Wijma toe. Hij is een gelovig man maar laat zich niet in een hokje stoppen. ,,Iedereen is welkom, moslim of christen, gelovig, niet-gelovig. Ik probeer hier geen zieltjes te winnen.”

Nekhernia

De camping staat op de geboortegrond van Wijma, het grensgebied tussen Groningen en Friesland. Deze streek, gedeeltelijk veenkolonie, is van oudsher een van de armste gebieden van Nederland. Wijma komt zelf uit een arbeidersgezin van zes kinderen. ,,Geen armoede, maar het was ook geen vetpot.” Al op jonge leeftijd ging hij aan de slag in het familiebedrijf en bouwde een kwekerij in vaste planten op. Een nekhernia maakte dat hij het fysiek zware kwekers-vak opgaf en zijn leven een andere wending gaf.

Wijma vindt het belangrijk dat armoede ,,een stem en een gezicht” krijgt, ,,want deze mensen hoor je veel te weinig in de media. Er wordt over hen gepraat en niet met hen”.

Wens van oudste zoon

Voor Mariska (32 jaar) en haar gezin is het de eerste keer dat ze op vakantie zijn. ,,Het was altijd de wens van mijn oudste zoon om een keer te kamperen. En dat hebben we nu voor elkaar gekregen door Appie. Ik heb de dagen afgeteld toen ik wist dat we mochten komen. Hier kan ik even mezelf zijn. Hier zijn we niet de enigen die in armoede leven.” Sinds kort is het gezin uit de schulden en heeft Mariska een 0-uren contract bij een snackbar. ,,Ik hoop dat we vanaf nu weer kunnen gaan leven in plaats van overleven.”

De laatste vakantie samen

Op de camping staat dit jaar een gloednieuwe ‘weggeef-winkel’, waar de gasten gratis kleding en speelgoed kunnen uitzoeken. Alles gekregen van bedrijven en particulieren, die de camping en de gasten een warm hart toedragen. De winkel wordt gerund door vrijwilligers, die de camping als hun tweede huis lijken te beschouwen.

Laura wordt er verlegen van als ze de winkel betreedt. Hier mag ze een tas vullen met kleding en ondergoed voor haarzelf en haar 11-jarige zoon Joel. Als alleenstaande moeder woont ze samen met hem in een flat in Vlissingen. Het is pas de tweede keer dat ze samen op vakantie zijn. In het dagelijkse leven proberen ze te genieten van de kleine dingen, maar vooral de laatste dagen van de maand zijn altijd weer spannend. ,,Als Joel met een uitnodiging voor een feestje thuiskomt, moet ik wel even slikken, want hoe moet ik een cadeautje betalen?” Voor haar is deze vakantie beladen want ze is hier met haar vriendin Brigitte en diens driejarige zoontje. Brigitte heeft kanker en is terminaal. ,,Misschien is het wel de laatste vakantie die we samen beleven.”

Een week zonder zorgen, KRO-NCRV-Kruispunt, 30 augustus, NPO 2, 22.50 uur.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
menu