‘Biologisch? Wij gaan voor ideologisch’ - Deel 2 van de zomerreportage langs kraampjes in Midden-Groningen

Een van de varkens van De Scharrelderij in Kiel-Windeweer geniet van een modderbadje.

Van eieren, aardappelen, biologisch vlees tot kruiden en pepers: HS-krant fietst in drie afleveringen langs kraampjes in en om Hoogezand. Waar kan je je klinkende munten aan uitgeven en wie zijn de mensen achter het aanbod? Aflevering 2: Van Kropswolde naar Kalkwijk

Voor de tweede aflevering van deze zomerreeks trappen we af in de Hoogezandster Troelstralaan en kruisen we het Gorechtpark door.

Eenmaal uitgekomen bij de Woldweg in Kropswolde, slaan we linksaf en vinden we op nummer 63 Casa Luna. Dat is een woonboerderij waar jongvolwassenen beschermd kunnen wonen of als invulling van de dagbesteding helpen de dieren en de moestuin te verzorgen. Koop je iets uit dit kraampje, dan is daar dus ook met veel liefde en inzet aan bijgedragen door de jonge mensen die op deze plek werken aan hun zelfstandigheid. De verdiensten worden weer ingezet voor onder andere het voer voor de kippen en konijnen.

De oogst loopt nu wat tegen zijn einde, maar in het kraampje waren eerder al biologische paksoi, gedroogde salie en tijm, tomaten, zonnebloemstekjes en kakelverse eitjes te vinden. Vooral laatstgenoemd product is erg in trek, laat Geert Moesker weten. “Een kip legt een keer in de 24 uur, dus ik heb vrijwel elke dag eieren.” Voor een vaste klant spaart hij wekelijks 15 eieren op en legt die zaterdags voor hen klaar. De eieren in het kraampje verschillen enorm qua formaat; bij Casa Luna scharrelen dan ook uiteenlopende kippen rond: de zijdehoen, witte en bruine loopkip en de amarok.

In de toekomst hoopt Casa Luna in de tuin ook een theehuisje te runnen, een plek waar bezoekers koffie, thee en appelgebak kunnen nuttigen en de bewoners werkervaring opdoen. De aanvraag hiervoor ligt momenteel nog bij de gemeente Midden-Groningen.

Verderop aan de Woldweg, op nummer 220, vinden we een lege kraam waar courgettes te koop zouden zijn en een gesloten tuinhuisje waarin verschillende soorten jam staan uitgestald. Helaas is de familie Doornbos ten tijde van ons bezoek niet thuis.

Al snel doemt een knalrode kruiwagen op, aan de Woldweg 228 in Wolfsbarge. Deze is van de familie Smallebroek, die sinds drie jaar op dit adres woont. De kruiwagen, gevuld met grote gele courgettes, staat er sinds drie dagen. “Dit is het eerste jaar dat we een moestuin hebben. De kolen en de sla doen het een beetje slecht vanwege de slakken, maar de rest doet het erg goed.”

Nu regent het, maar als het mooi weer is, komen hier wel duizend fietsers per dag langs, weet de man des huizes. Het gezin heeft de moestuin altijd al als wens gehad. „Vanwege de gezondheid: lekkere groenten zonder bestrijdingsmiddelen. Het heeft ook te maken met zelfvoorzienendheid, het hele coronaverhaal speelt mee. Iets minder afhankelijk zijn van de supermarkt.” De moestuin beslaat momenteel nog 100 vierkante meter, maar zal met de recente uitbreiding door zoon Jaïr naar een gezin van vijf snel groter worden.

We slaan linksaf de Semsweg in en fietsen richting Kiel-Windeweer , op weg richting de Scharrelderij aan de Dorpsstraat 314. Dat kan door de N962 te volgen en daarna aan de Dorpsstraat rechtsaf te slaan en een stukje door deze prachtige streek aan het water te fietsen, of door via Zuidlaarderveen naar Kiel-Windeweer te gaan, over de Vossenburg.

Pieter Heida (aka boer Piet) heet ons er welkom in de boerderijwinkel die hij samen met boerin Lotte (Reitzema) runt. “We hebben van alles: vlees, lokale groenten en andere streekproducten. Biologisch mag ik ons vlees niet noemen want we zijn niet gecertificeerd, dus wij noemen het ideologisch. En dat is voor de dieren nog veel beter.”

De Berkshire en Bonte Bentheimer varkens worden zo’n 3 tot 9 jaar oud en lopen altijd buiten. Bij slecht weer kunnen ze binnen schuilen. Ik vind dat een varken met de neus in de grond hoort. En dat doen ze hier.” In de oude houten toonbank staat bier van Eggens en Bax bier uitgestald: „Van bax bier krijgen wij het restproduct, het bierbostel. Dat eten onze varkens weer. Wij proberen zo circulair mogelijk te zijn, dat vinden we leuk.”

Mensen die bij de Scharrelderij vlees kopen, komen volgens boer Piet altijd terug. „Het smaakt hier zo anders, zeggen ze. Ook wij zelf merken het verschil: in een restaurant spareribs bestellen, dat smaakt echt niet meer.” Bijna op commando laat een van de varkens zich bij ons bezoek in de modder vallen. Bij het horen van de gelukzalige geluiden zou je er bijna naast gaan liggen, maar we moeten door. Boer Piet en boerin Lotte trouwens ook; want terwijl wij hun varkens aaien, rinkelt de bel van de boerderijwinkel ondertussen volop.

We fietsen naar rechts en steken via de eerste smalle brug het water over, om aan de andere kant terug te fietsen richting Hoogezand. We gaan de Veendammerweg in, bij de rotonde rechtdoor en slaan linksaf de Kalkwijk in.

Dit streekje heet Lula en Pascal Kleine verkoopt er aan Kalkwijk 179 zijn honing. Na het houden van paarden begon het vier jaar terug bij hem te kriebelen; hij had een oom die imker was. Van paarden naar bijen, is dat geen vreemde stap? “Nee hoor”, antwoordt Kleine lachend; “je hebt er evenveel werk van.”

Kleine heeft 12 bijenkasten waarin per stuk zo’n 50.000 tot 60.000 bijen leven. “Die produceren voorjaarshoning, daar zit veel fruitbloesem bij in, zomerhoning is vooral van de bloemen en lindehoning is echt van de lindebomen. Ik ga daarvoor speciaal naar een plek waar alleen lindebomen staan, aan de Langewijk in Sappemeer. Daar neem ik twee kasten mee naartoe, mijn reisvolken. Daarmee ga ik ook naar het koolzaad.”

Kleine verkoopt zijn honing voor 5 euro per pot van 450 gram. “Ik wil bijna zeggen dat het met emmers de deur uitgaat. Van de koolzaadhoning verkoop ik 10 kilo per week; dat gaat echt hard. Vorige week had ik iemand en die kocht 35 potjes in een keer; voor vrienden en familie. En dat gebeurt mij meer; met alle soorten honing. Het is ongelooflijk.”


Annegriet Renfurm-Wijchers

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
menu