Timmerman Haiko kwam om op een Groningse bouwplaats: 'Zes dagen voor onze trouwdag stierf hij'

Haiko Steenhuis (21) kwam in april 2017 op een bouwplaats in Groningen onder een omvallende muur. De timmerman in opleiding was op slag dood. ,,We zouden zes dagen later trouwen’’, vertelt Esmee Veendorp (23).

Haiko en Esmee. Zes dagen na zijn overlijden zouden ze trouwen.

Haiko en Esmee. Zes dagen na zijn overlijden zouden ze trouwen.

Om kwart voor negen ‘s ochtends op 26 april 2017 krijgt moeder Petra Steenhuis telefoon. De directeur van het Praktijkcentrum Bouw. Haiko was op het werk onder een muur gekomen. Het was een ernstig ongeval, er zou snel meer informatie volgen.

Ze wacht een tweede telefoontje niet af, gaat direct naar het ziekenhuis, om haar zoon te zien. Ook vader Koos Steenhuis, Haiko’s broer en zus en verloofde Esmee spoeden zich naar de spoedopvang van het UMCG. ,,Maar hij kwam maar niet binnen’’, blikt de moeder terug.

Een schrammetje op zijn gezicht

Ze worden naar een aparte kamer geleid en daar brengt een politieman het slechte nieuws. Haiko was op slag dood toen hij door de muur werd bedolven. Zijn lichaam is nog op de bouwplaats in Groningen, waar onderzoek wordt gedaan naar de oorzaak van het ongeluk.

,,’s Middags om 14 uur kregen we Haiko te zien in het mortuarium’’, vertelt Esmee. ,,Zijn gezicht was op een schrammetje na gelukkig in orde. Hij kon in een open kist worden opgebaard.’’

Trouwakte was al opgemaakt

Het is de dag voor Koningsdag. Esmee zal het nooit vergeten. Half Nederland is een lang weekend vrij, veel scholen en bedrijven zijn dicht. Het gemeentehuis van Oldambt is die maandag (Dag van de Arbeid) ook gesloten. Dinsdag 2 mei zouden Haiko en Esmee ‘s ochtends om 9.00 trouwen. Op de afgesproken tijd is Esmee toch op het gemeentehuis, met haar familie en schoonfamilie.

Niet voor een huwelijk, maar om samen te melden dat Haiko is overleden. ,,Heel bizar. Maar we moesten dat gewoon doen met z’n allen. De trouwambtenaar was gelukkig al op de hoogte. De trouwakte was al opgemaakt. Die heb ik meegekregen.’’

De dag daarna is de uitvaart. Petra Steenhuis: ,,Het had één dag eerder gekund. Maar om Haiko nu te begraven op de dag dat hij zou trouwen... Dat wilden we niet.’’

Laatste werkdag voor een weekje vrij

Nog even terug naar een week eerder, die zwarte woensdag. Voor Haiko is het de laatste werkdag voor een weekje vrij. Hij is bijna klaar met zijn opleiding en werkt als leerling-bouwvakker aan de Langezijde in Groningen – op de plek van het oude Oosterparkstadion – mee aan de realisatie van woningen. Er moet een betonnen prefabwand tussen twee muren worden geplaatst.

Maar de tussenruimte is te klein. Daarom proberen collega’s met een breekijzer een al staande muur wat opzij te wrikken. Haiko is aan de andere kant bezig met het aanbrengen van specie voor de nieuwe wand. Plotseling bezwijkt de ruim 5000 kilo wegende muur en valt bovenop Haiko.

Collega's zijn aangeslagen

De dood van Haiko heeft grote impact op de collega’s van Bouwbedrijf van Wijnen, vooral op de mannen die er op de dag van het ongeluk bij waren. Twee dagen later staan ze met 17 man voor de deur bij de familie van Haiko. ,,Aangeslagen en afwachtend. Bang dat we boos waren, dat we hen de schuld zouden geven’’, vertelt Koos Steenhuis. ,

,We hebben ze binnen gelaten en uitgebreid met hen gesproken, de laatste werkdag van onze zoon met hen doorgenomen. Zonder precaire vragen te stellen. We wilden weten hoe de sfeer was en hebben herinneringen aan Haiko opgehaald.’’ Zijn vrouw voegt toe: ,,Wat heeft het voor zin verwijten te maken? Zij hebben dit ook niet gewild.’’

Bouwbedrijf moet zich verantwoorden

Ruim tweeënhalf jaar na dato, moet bouwbedrijf Van Wijnen zich verantwoorden voor de rechter in Zwolle. De familie Steenhuis en Esmee en haar ouders zijn erbij. ,,We doen nog altijd heel veel samen. We hebben de afgelopen jaren samen heel wat af gehuild en gerouwd’’, vertelt Haiko’s moeder. In afwachting van de zitting halen ze aan een grote tafel in de hal van de rechtbank met z’n allen mooie herinneringen op aan Haiko.

Stoere Haiko. Fanatiek en in timmermanskledij op het werk. Een gezellige jongen, die tijdens de schaft hamburgers bakt voor z’n collega’s. In z’n vrij tijd een blitse gozer: donkere zonnebril, hagelwitte blouse. Zo staat hij ook op foto’s die hij en Esmee kort voor zijn dood hebben laten maken.

Mooie verhalen ook over het huis in hartje Winschoten dat Haiko en Esmee hadden gekocht. Hij knapte het op met zijn vader en schoonvader. Ze zijn er heel wat uurtjes aan het werk geweest samen. Esmee: ,,Het was bijna klaar. Alleen de vloer moest er nog in. De meubels hadden we al gekocht.’’

De jonge vrouw woont er inmiddels twee jaar. Ze heeft haar leven weer aardig op de rit. Ze is zwemjuf en werkt in de kinderopvang. ,,Het gaat wel goed met me. Alleen is mijn leven niet zoals ik me had voorgesteld’’, zegt ze flink. ,,Esmee is soms een beetje hard voor zichzelf’’, mompelt Haiko’s vader.

Vlaggen halfstok

De contacten met de collega’s op de werkvloer zijn nog altijd warm. De groep was bij de herdenking aan de Langezijde, op 26 april 2018, precies een jaar na het ongeluk. De huizen zijn inmiddels bewoond. Tot grote verrassing van de nabestaanden hangen in de straat de vlaggen half stok. De eigenaren van het bewuste huis, zijn thuis en nodigen hen uit voor een kop koffie. ,,Hartverwarmend.’’ Een jaar later gaat het net zo.

 

De relatie met de directie van bouwbedrijf Van Wijnen is bekoeld. Na moeizame onderhandelingen kreeg Esmee een schadebedrag uitgekeerd. Een directeur van Van Wijnen sprak tijdens de zitting van ‘intens’ contact met de nabestaanden en een ruimhartige schaderegeling. Dat is niet zo, zeggen de families. Inhoudelijk mag Esmee er niets over zeggen, dat zijn beide partijen overeengekomen.

Meer oog voor veiligheid in de bouw

De geldboete van 40.000 euro die de rechter het bedrijf gisteren oplegde vinden ze van ondergeschikt belang. Ze willen vooral meer oog voor veiligheid in de bouw en zijn blij dat Van Wijnen aanpassingen en veiligheidsmaatregelen heeft doorgevoerd.

Te laat voor de jonge timmerman in opleiding. Hij had zijn diploma bijna op zak. Bij Van Wijnen lag zijn werkcontract al klaar. Haiko wilde eigenlijk het leger in, maar koos toch voor de bouw, net als zijn vader. ,,Gelukkig, dacht ik. Dat is veel veiliger’’, verzucht zijn moeder. ,,En nu is hij er niet meer.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
Aanrader van de redactie
menu