In Memoriam: barman Haron Wierenga (23) van café Merleyn in Groningen had vrienden over de hele wereld

Tijd van Leven beschrijft het gepasseerde bestaan van mensen met een bijzonder verhaal. Zoals Haron Wierenga (23) die door een ongeluk plotseling overlijdt.

Haron Wierenga.

Haron Wierenga.

Altijd onderweg. Naar school, stage, zijn werk als barman, naar vrienden, festivals, feestjes. Op zoek naar nieuwe mensen en vriendschappen. Waar Haron Wierenga is, is het gezellig. Spiritueel natuurmens. Mooie, sprankelende, sociale jongen met lange dreadlocks. Altijd in voor een goed gesprek. Als er dingen moeten worden opgelost, neemt hij graag de leiding.

Als klein kind doet hij dat al. Op de peuterspeelzaal neemt Haron het heft in handen als alle kinderen ruzie maken om dat ene rode fietsje. Die willen ze alle vijftien. Haron regelt het wel even. Ieder kind een stuk speelgoed en allemaal om de beurt op het fietsje. In peace en vree.

Zakken vol snoep herverdelen

Later loopt hij Sint Maarten met vriendje Koko, die hij kent van de vrije school in Groningen. Met een groepje langs de deuren in het Westerkwartier en met zakken vol snoep weer bij Koko thuis. Haron regelt een mooie afsluiter: iedereen zoekt in zijn eigen portie uit wat hij lekker vindt. Snoep wat minder in de smaak valt gaat op tafel en wordt herverdeeld. Alle kinderen blij.

Het jonge gezin Wierenga woont in Onderdendam in een grote woonboerderij. Een genot voor buitenkind Haron. Hij is altijd buiten, dol op sport. Later gaat hij in Stedum bij de scouting, waar hij uiteindelijk in de leiding komt en de welpen meeneemt op avontuur. Ook van de vakanties geniet hij met volle teugen. Gezellig met het hele gezin, ouders, zus en twee jongere broers, in een De Waard-tent, liefst op een natuurcamping. Voordat de tent goed en wel staat heeft Haron al weer nieuwe vrienden gemaakt.

Vechtscheiding ouders komt hard aan

De scheiding van zijn ouders in 2007 komt hard aan. Een vechtscheiding, het gezin valt uit elkaar. De 11-jarige Haron, en zijn jongste broertje Yoram gaan bij hun vader in Steenwijk wonen. Bijna een jaar lang zien zij de rest van het gezin niet. Yoram gaat uiteindelijk terug naar zijn moeder. Haron is plichtsgetrouw en blijft bij zijn vader en diens nieuwe gezin. Haron kan en wil hem niet in de steek laten.

Na de middelbare school gaat hij naar het Instituut voor Sport in Groningen om gymleraar te worden. Al gauw blijkt dat zijn hart ligt bij adventure. Hij werkt regelmatig in de Ardennen bij outdoor-bedrijven, neemt gezinnen en school- en vriendengroepen mee op spannende uitjes: raften, kanoën, klimmen, vuurtje stoken.

Op avontuur met probleemjongeren

Maar het liefst gaat hij op avontuur met jongeren met probleemgedrag of een lichte beperking. Zijn stage bij het speciaal onderwijs was goed bevallen en in de Ardennen helpt hij mee deze groepen te begeleiden. Zijn hele leven wordt hij al aangetrokken door buitenbeentjes. Misschien wel omdat hij dat van huis uit heeft meegekregen. Hij komt uit een creatief nest. Zijn jongere broer heeft adhd en volgde speciaal onderwijs. Hij houdt van mensen zoals ze zijn, laat graag iedereen in zijn waarde.

Hij heeft vrienden over de hele wereld, want hij reist graag maakt snel contact. Naast zijn studie werkt hij in café Merleyn in de Groninger binnenstad. Natuurmens als hij is verkiest hij een caravan in het stadspark boven een studentenkamer, maar hij zoekt wel altijd de gezelligheid, gaat het liefst van vrienden naar vrienden - hij heeft er veel - en van feestje naar feestje.

En hij is ook graag bij zijn familie in Stedum. Op koude winterdagen logeert hij bij zijn moeder of zus Thirza en haar man in Stedum of bij broertje Yoram en zijn vriendin in de Stad. ,,Haron heeft een heel groot hart’’, typeert Thirza haar broertje.

Het vele chillen is deels facade

De mensen die Haron goed kennen, weten dat al dat chillen deels facade is. Hij heeft een heel gevoelige kant en voert een innerlijke strijd. Zijn drukke leven strookt niet met de levensvisie die hij van zijn vader meekreeg. Hij vlucht geregeld in de drugs. Maar functioneert desondanks prima. Alleen met zijn naasten en goede vrienden bespreekt hij zijn zielenroerselen. Hij voelt zich niet altijd even begrepen. ,,Haron kon slecht alleen zijn’’, zeggen naasten. ,,Hij had het best moeilijk, wilde niet de confrontatie aan met zijn innerlijke tweestrijd.’’ In plaats daarvan ging hij maar door en door om iets moois van zijn leven te maken.

De sociale beperkingen door corona vallen hem zwaar. In Noorwegen, waar hij in januari 2020 een half jaar heen gaat voor een minor, ontmoet hij een Spaanse jongedame. Elkaar opzoeken valt niet mee in coronatijd. Ze plannen een weekend Parijs in de herfstvakantie..

Grootste fan van theatershow moeder en zus

Voordat hij gaat helpt hij zijn moeder en zus nog mee bij hun theatershow op een basisschool in Aduard. Hij is hun grootste fan, helpt graag met decor opbouwen, soundchecken, aankondigen en filmen. De dames improviseren en zwaaien hem uit tijdens de voorstelling. Het zou de laatste keer zijn dat ze hem gezond en wel zien.

Parijs is top. Haron heeft het er heerlijk met zijn vriendin. Eenmaal weer thuis moeten ze in quarantaine, zij in Spanje, hij in Groningen. Stille dagen voor hem, in zijn caravan in de natuur van het Stadspark. Hij heeft amper telefonisch contact met de buitenwereld. Totdat vrijdag 16 oktober blijkt dat hij negatief is getest op corona. Haron zoekt weer contact met vrienden en zijn whatsapp ontploft bijkans.

Die avond gaat hij bij vrienden in de stad eten en borrelen. Ze praten over het leven. En over de dood. ,,Als de dood komt, dan is dat zo’’, zegt Haron daar. ,,Mijn lichaam blijft hier, mijn energie gaat door.’’ Een vriendin werkt zijn dreadlocks bij, dat wilde hij al tijden laten doen.

Geschept door een auto

Na het gezellige samenzijn fietst hij nog wat door de stad. Uiteindelijk gaat hij midden in de nacht richting het Stadspark, naar de caravan. Hij fietst hard, vrijwel lege straten, oortjes in met muziek. Als hij de Paterswoldseweg oversteekt gaat het mis. Hij wordt geschept door een auto. En klapt met zijn hoofd op de motorkap. Haron komt niet meer bij kennis en overlijdt de volgende dag in bijzijn van zijn naasten. 23 jaar jong.

Drie weken eerder had hij nog een gesprek met zijn moeder over orgaandonatie. Natuurlijk wilde hij zijn organen weggeven, dan kon hij tenminste andere levens redden mocht hij doodgaan. En op zijn uitvaart geen bloemen. ,,Plant maar een mooie boom.’’ De dag na zijn dood planten vrienden een boom bij zijn caravan in het Stadspark. Zonder te weten dat hij deze wens had uitgesproken.

Erehaag in Stadspark

Op zijn uitvaart vormen familieleden, vrienden en bekenden een lange erehaag - corona-proof - in het Stadspark als een oude Volkswagen bus T2 Haron naar zijn caravan rijdt. Op het dak zijn backpack, longboard, djembe en Tibetaanse gebedsvlaggetjes. Alsof hij op reis gaat. Het is altijd zijn droom geweest om met zo’n bus de wereld rond te gaan. Leven als een hippie, mensen ontmoeten en genieten van adventure. Zijn kist is volgeschreven met warme boodschappen. ‘Alleen maar liefde voor jou’.

Thirza, Nathan en Yoram brengen hun broer(tje) naar het crematorium. Zijn allerlaatste reis.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
In memoriam
menu