Ik Wacht (afl. 38): Willem Kuiper uit Luddeweer

Willem Kuiper met hond Billie in zijn keuken in Luddeweer.

Een jaar na de aardbeving in Zeerijp wachten nog veel Groningers op een oplossing voor de schade aan hun huis. Ik wacht is een serie over mensen die het wachten zat zijn. Vandaag aflevering 38: Willem Kuiper uit Luddeweer.

'Als de hond onrustig wordt, ga ik naar buiten'

Zijn hond Billie - groot en waaks - waarschuwt Willem Kuiper (70) als er weer een aardbeving aan zit te komen. „Dat heeft-ie nu een keer of drie gedaan, bij een zwaardere beving. Drie, vier minuten van tevoren wordt-ie onrustig, begint hij te dralen en te piepen. Dan weet ik dat ik naar buiten moet.”

Gevel verzakt, muur geschuurd, maar: ‘geen verhoogd risico’

Kuiper woont sinds 1980 op een grote woonboerderij in Luddeweer. Zowel het voor- als achterhuis, ooit bedoeld voor de verhuur, heeft hij grotendeels eigenhandig ge- en verbouwd. Sinds enkele jaren ontsiert een meterslange scheur de 32 meter lange, gestutte achtergevel. Een gevel die bovendien 9 centimeter is verzakt. In een van de bakstenen binnenmuren van datzelfde achterhuis loopt een zigzagscheur die van boven naar beneden een gapend gat van 8 centimeter achterlaat.

Hoewel een gedeelte van Kuipers achterhuis met rood-wit lint is afgezet, heeft zijn huis een ‘niet verhoogd risico’ bij een aardbeving. Aldus het schrijven van de Nationaal Coördinator Groningen van 14 februari jongstleden. Als het niet zo absurd was, had Kuiper er misschien om kunnen lachen. „Ze zeggen dat er geen risico is omdat ik in afwachting ben van versterking”, zegt hij. „Omdat ergens in een rapport staat dat er binnenkort gerepareerd gaat worden, is het nu kennelijk niet nodig om verder actie te ondernemen.”

Van inspectie naar contra-expertise naar rapport naar...

Dat Kuiper eerder door deskundigen is gesommeerd om niet meer in het achterste gedeelte van zijn huis te komen, waar onder meer zijn slaapkamer zich bevindt, doet hier niks aan af. Dat hij desondanks - in een andere kamer - met de bevingen opstaat en naar bed gaat, evenmin.

Wanneer de versterking komt? „Er is onenigheid tussen de aannemer en het Centrum Veilig Wonen (CVW)”, zegt Kuiper. Hij haalt zijn schouders op.

De eerste scheuren ontdekte Kuiper eind 2013. In de gevel die al 20 jaar fier overeind stond. Het was daags na een beving. Kuiper: „Welke precies weet ik niet meer, we hebben er zo veel gehad.”

Kuiper meldde zijn schade bij de NAM. „Ik kreeg de ene inspectie na de andere, waarna er weer een contra-expertise nodig was, waarna weer nieuwe rapporten verschenen...” Hij valt even stil. „Tja”, vat hij de rest van de geschiedenis samen. „Et cetera.”

Ontploffen aan de telefoon

In 2017 kreeg Kuiper de conclusie dan toch zwart op wit: zijn huis heeft bevingsschade. En heeft hij een vaststellingsovereenkomst in huis waarin staat dat de boel wordt gerepareerd. „Maar dan moet er wel eerst overeenstemming komen tussen de aannemer en het CVW. En voor zo ver ik weet, komt die er niet. Je voelt je zo machteloos. Je kunt niks doen. Dat steekt.””

Er is één manier om mensen in beweging te krijgen, weet Kuiper nu. Hij aarzelt om het te vertellen; hij is al eens voor gek versleten, dat hoeft niet nog een keer. Maar ook is hij het wachten beu. „Ik ben vroeger inspectie-ingenieur voor boortorens geweest”, begint hij. „Dus ik weet een beetje hoe een en ander in elkaar zit.” Zijn ingenieursjaren kwamen na zijn jaren als scheepswerktuigkundige op de koopvaardij en voor zijn tijd als eigenaar van een garage annex sloperij aan huis in Luddeweer.

Welke dag het was weet Kuiper niet meer, noch hoe het gesprek precies verliep. Wel weet hij dat hij belde met het NCG. Voor de zoveelste keer. Over de zoveelste onduidelijkheid. Hij sprak met een aardige man. Van wie hij, zoals al zo vaak en bij zo velen, niks wijzer werd. Kuiper: „Tijdens het gesprek werd ik ineens zo boos dat ik heb gedreigd met een blow-out op een gaswinningslocatie. Dat komt erop neer dat je gas laat ontsnappen, met gevaar voor explosie.”

Een koffer vol rapporten

De volgende dag had Kuiper ze allemaal op de stoep: een psycholoog, iemand van maatschappelijk werk, de politie. „In het begin reden ze wel drie keer per dag langs”, zegt hij. „Ineens werd alles en iedereen in werking gesteld.”

De gemoederen zijn bedaard. Zijn oude attachékoffer, die hij als ingenieur altijd mee op pad nam, raakt nog altijd voller en voller, met brieven en rapporten. Nog steeds belt Kuiper als hij iets wil weten, zoals deze morgen nog naar het Versterkingspunt Midden-Groningen, waar hij volgens de laatste brief moet aankloppen voor meer informatie. Nog steeds beloven aardige stemmen aan de andere kant van de lijn dat hij wordt teruggebeld. Morgen.

Nieuws

Meest gelezen

menu