Ik wacht (17): Wim Louwes uit ‘t Zandt

Wim Louwes en Sanny van Dijk zijn niet bang dat hun stevige huis instort. Ze ergeren zich vooral aan de rompslomp die de bevingsellende met zich meebrengt. Foto: Jan Zeeman

Een jaar na de aardbeving in Zeerijp wachten nog altijd vele Groningers op een oplossing voor de schade aan hun huis. DvhN brengt de serie Ik wacht!, over Groningers in het bevingsgebied die het zat zijn. Vandaag aflevering 17: Wim Louwes (64) uit ’t Zandt.

‘Je druk maken helpt helemaal niets’

Hij wil het er eigenlijk niet te veel over hebben, die aardbevingen. Hij maakt zich niet echt zorgen om zijn huis. Dat staat wel stevig. Hij maakt zich vooral boos. Wim Louwes (64) is namelijk van de getallen. En als je naar de getallen kijkt, kun je niet anders dan boos worden. Al die deskundigen, experts en andere mensen in dure pakken worden hier volgens hem alleen maar rijk van. „Neem het Centrum Veilig Wonen bijvoorbeeld. Die organisatie heeft gewoon winst gemaakt! En wij zitten hier mooi met schade.”

Louwes woont samen met zijn vriendin Sanny van Dijk (65) in ’t Zandt. Zijn huis had scheuren, die zijn hersteld, kreeg weer scheuren, die zijn ook hersteld en nu zitten ze er opnieuw. De nieuwe scheuren zijn nog niet gemaakt. „De Tijdelijke Commissie Mijnbouwschade Groningen wil voor het herstel maar 1414 euro uitkeren.”

De emoties komen boven

Louwes, groot fan van auto’s, vindt dat veel te weinig. „Die 1414 euro slaat nergens op. Als iemand mijn auto in de prak rijdt, dan betaalt die persoon alles. Het vervoer van de auto naar de garage, de reparatie en bijvoorbeeld schoonmaakkosten. Hier verwachten ze dat ik zelf de kamer leegtrek. Dat de muur helemaal wordt opgeknapt en dichtgesmeerd en dat ik vervolgens de kamer schoonmaak en opnieuw inricht. En dat allemaal voor dat luttele bedrag. Belachelijk.” Hij merkt dat hij weer boos wordt. „Dan begint het te borrelen en voel ik de emoties bovenkomen. Ik ga ook harder en sneller praten. Dat wil ik helemaal niet. Ik hou me er bewust niet meer te veel mee bezig.”

Zijn vriendin knikt. „Het is frustrerend. Je hebt constant vreemde mensen in huis. Er worden afspraken gemaakt die mensen niet nakomen. Je moet van alles regelen. Het kost zo veel tijd en energie.”

Louwes ergert zich niet alleen aan de kapitaalvernietiging. De houding van de rest van Nederland schiet hem ook in het verkeerde keelgat. „Dan heb je bijvoorbeeld die Onno Hoes die ons Groningers gelukzoekers noemt. Bah!” Hij recht zijn schouders en steekt zijn neus in de lucht. „Ja, ja, die Groningers zitten gewoon te zeuren. Als ik dat hoor dan wil ik alleen maar...” Hij maakt een slaande beweging met zijn hand. „Tsjonge, jonge.” Hij zucht. „Ah, je kan je er wel druk om maken, maar het helpt toch niet.”

De klok die al jaren stilstaat sloeg op hol

Het stel heeft alle grote schokken gevoeld. „Tijdens de beving in Huizinge was ik buiten bezig op een trapje. Ik schrok zo dat ik eraf lazerde”, zegt Louwes. Van Dijk kan zich vooral de klap in Zeerijp goed herinneren. „Ik zat net op de bank met een kop thee toen ik lawaai hoorde. Alsof er een vrachtwagen door de straat denderde. De klok op de schoorsteenmantel staat al jaren stil, maar van die trillingen sloeg het ding op hol.” Ze hebben ’s nachts ook meerdere keren schokken gevoeld.

Angstige momenten voor deze twee nuchtere Groningers. Liggen ze er niet wakker van? „Dit huis kan wel wat hebben”, zegt Louwes. „Het kraakt, kreunt en trilt, maar ik weet zeker dat het blijft staan.”

Nieuws

Meest gelezen

menu