Ik wacht (21): Theo Elsing en Ina Vlootman uit Molenrij

Ina Vlootman en Theo Elsing: ,,We zijn met 7 scheuren begonnen. Nu zijn het 54." foto: Jan Zeeman

Een jaar na de aardbeving in Zeerijp wachten nog altijd vele Groningers op een oplossing voor de schade aan hun huis. Ik Wacht! is een serie over mensen in het bevingsgebied die het zat zijn. Vandaag aflevering 21: Theo Elsing en Ina Vlootman uit Molenrij.

Verdwaald in de bureaucratie

Al meer dan 25 jaar werken de architecten Theo Elsing en Ina Vlootman aan herstel en versterking van monumenten en ‘problematische panden’. Hun opgebouwde kennis komt – wrang genoeg – wel heel goed van pas sinds ze van de Randstad naar Molenrij verhuisden in 2012. Net voor de aardbeving van Huizinge.

Ze kwamen voor de rust en de ruimte. Na de aardbeving – ze woonden net enkele maanden in hun karakteristieke huis bij het haventje van Molenrij – is daar een extra component bijgekomen: vechten voor gerechtigheid.

Hoewel ze op afstand wonen van Huizinge, vertoonde hun huis na de beving scheuren. ,,We zijn met 7 begonnen. Nu zijn het 54’’, zegt Elsing. Ze zijn sindsdien niet alleen druk met hun eigen schade. Met hun bedrijf Nederlands Adviesbureau Monumentenzorg Interieurarchitectuur hebben ze veel werk verzet voor andere gedupeerden.

Recht op preventieve maatregelen

Elsing is een man van regels. Vertel hem niets over wetgeving; belangrijke artikelen van het Burgerlijk Wetboek op zijn vakgebied kan hij dromen. ,,Iedereen met aardbevingsschade aan zijn woning heeft recht op preventieve maatregelen.’’ Recht op versterking dus, om nieuwe schade te voorkomen.

Hij en echtgenote Ina Vlootman hebben bij de NAM versterkingsmaatregelen voor hun eigen woning geclaimd, maar krijgen daarvoor tot nu toe nul op het rekest. ,,Je kunt extra mortel onder de fundering injecteren. Daarmee maak je de bodem onder je huis veel steviger. Vrij eenvoudig en relatief goedkoop’’, doceert Elsing.

Volgens hem moet dit gebeuren bij veel huizen in gaswinningsgebieden. ,,De NAM noemt in elk winningsplan het risico op aardbevingen. En is dus ook verplicht schade te vergoeden. En ook versterkingsmaatregelen.’’

Elsing vindt ook dat gemeenten het laten afweten. ,,Ze roepen wel dat er wat gedaan moet worden, maar verschuilen zich vervolgens achter de NAM en minister Wiebes. Ze moeten doorzetten en inwoners beter ondersteunen.’’ Elsing en Vlootman gaan de gemeente Het Hogeland, waar hun dorp Molenrij deel van uitmaakt, aanspreken op haar verantwoordelijkheid.

De architecten doen opdrachten in het hele land, maar kregen het kort na hun verhuizing druk in het Noorden. De NAM kwam om in de schademeldingen en huurde hen in voor de inventarisatie van schade aan monumenten als kerken en grote boerderijen en andere bijzondere en kwetsbare panden.

'Moe van het vechten'

Ze kregen ook opdrachten van gedupeerden. Voor zeker elf kerken en een aantal boerderijen en woonhuizen verzorgden ze de herstel- en versterkingsoperatie van a tot z. Met hun rapportage Schadeinventarisatie en schadeafhandeling in het ‘buitengebied’ van de gemeente De Marne – op verzoek van gedupeerde inwoners en voor de helft gesubsidieerd door de gemeente – maakten ze duidelijk dat in het buitengebied veel schade is door aardbevingen en dat de procedures te omslachtig zijn.

Ze doen het tegenwoordig rustiger aan. Vlootman: ,,We vechten keer op keer tegen de NAM die weigert de schade en noodzakelijke maatregelen te vergoeden. Zo’n continu gevecht hou je geen jaren vol. Iedereen is moe van het vechten.’’

Vorig jaar was hun eigen huis annex kantoor negen maanden amper bruikbaar vanwege herstelwerk. Scheuren in muren zijn gelijmd of ingeboet met nieuwe bakstenen. Hij: ,,Maar er komen steeds weer nieuwe scheuren bij. We wachten op geld voor de tweede fase.’’ Zij: ,,Een spinnenweb van scheuren door het hele huis. We zijn net als veel anderen verdwaald in de bureaucratie.’’

Nieuws

Meest gelezen

menu