Ik wacht (72): Marjolein Drent uit Middelstum

Marjolein Drent: „Mijn woongenot is er zwaar op achteruit gegaan.” Foto: Jan Zeeman

Ruim een jaar na de aardbeving in Zeerijp wachten nog veel Groningers op een oplossing voor de schade aan hun huis. Ik wacht is een serie over mensen die het wachten zat zijn. Vandaag aflevering 72: Marjolein Drent uit Middelstum.

Naam: Marjolein Drent
Leeftijd: 37 jaar
Woonplaats: Middelstum
Beroep: kledingverkoopster
Huis: huurwoning van Marenland

Wacht u ook?  We zoeken nog kandidaten voor deze serie. Mail naar groningen@dvhn.nl

'Het huis moest in drie weken worden versterkt'

Marjolein Drent staat goedgemutst in Martjesmarkt, een winkel in Middelstum waar ze tweedehands kleding verkoopt. Maar laat het woord ‘aardbevingen’ vallen en haar gezicht betrekt. Fel trekt ze van leer. Ze heeft geen koophuis, maar ook voor veel huurders is de aardbevingsellende niet te overzien.

Het rijtje huurwoningen aan de Akkerstraat was ruim drie jaar geleden het eerste versterkingsproject in Middelstum. Een vertegenwoordiger van Woongroep Marenland kwam op zekere dag langs met het bericht dat haar huis verstevigd zou worden. ,,Hij overviel ons een beetje, omdat ze het huis in een mum van tijd wilden versterken. Over een paar weken zouden ze al beginnen.’’

Een stacaravan bij de haven

Ze kreeg het aanbod om met haar man en vier jonge kinderen tijdelijk haar intrek te nemen in een stacaravan bij de haven. ,,Dat wilde ik niet. In de zomer had ik het misschien nog wel leuk gevonden, maar niet in de winter.’’

Op de vraag wat ze dan wilde, hoefde ze niet lang na te denken. Ze wist dat een bungalow in haar woonplaats al een poos te koop stond. ,,Ik heb de woningcorporatie gevraagd of ik daar tijdelijk in kon, want de woning stond leeg. Dat heeft Marenland voor mij geregeld.’’

In de muren van haar huis in de Akkerstraat zaten veel scheuren. ,,Die liepen door het hele blok heen.’’ Versterking was dus geen overbodige luxe. Maar de aannemer moest de klus klaren in drie weken. Het was een pilot. Toen ze tijdens de versterking eens haar huis bezocht, kon ze haar ogen niet geloven. ,,Het was een enorme bende. De bouwvakkers zaten te zagen en timmeren in de woonkamer. Van tevoren hadden ze beloofd dat niet te doen. Ook hadden ze gezegd alles te zullen afplakken en beschermen met plastic. Dat hebben ze niet gedaan. Alles kwam goed, kreeg ik te horen.’’

Nieuwe schil

Wat haar vreselijk stoorde is dat de deuren van haar huis open stonden. ,,Van buurtbewoners kreeg ik te horen: ‘Marjolein, we zijn ook even in je huis geweest. Wat een bende.’ Ik was perplex. Je mag niet zomaar jan en alleman in je huis laten.’’

Na drie weken was de versterking gereed. De vier woningen zijn aan de buitenkant gestript. Eromheen is een nieuwe schil gekomen. Van buiten ziet haar huis er als nieuw uit, terwijl het van binnen nog net zo oogt als een halve eeuw geleden.

In haar huis werd ook een waterpomp geplaatst. ,,We kregen een snelle instructie. Eerst werd ons verteld dat we alle ramen potdicht moesten houden, later kregen we te horen dat er best een raampje open mocht. Heel tegenstrijdig. Voor de versterking was de woning erg vochtig. Daarna werd deze kurkdroog. Overal in het houtwerk ontstonden scheuren. Niet van aardbevingen, maar van de droogte. Ook het laminaat in de huizen trok krom.’’

‘s Zomers is het niet te harden in haar huis, zo heet wordt het. Als ze het zelf mocht bepalen, zou ze de waterpomp wegdoen. ,,Het liefst heb ik mijn oude woning weer terug. Qua woongenot zijn we er zwaar op achteruit gegaan. Alleen het schuurtje is een verbetering. Maar je went eraan.’’

'De hele tuin was verdwenen'

Voor de versterking was haar verteld dat de planten die binnen een meter van het huis stonden weg moesten. ,,Ik had een prachtige tuin met vlinderstruiken. Na de verbouwing was alles weg rond mijn huis. De hele tuin was verdwenen.’’

In opdracht van Marenland is een nieuwe tuin aangelegd. ,,De tuin is bestraat en er zijn graszoden neergelegd. We hebben totaal geen inspraak gehad over de inrichting van de tuin. Het werd gepresenteerd als een strak plaatje. De uitvoerder beweerde achteraf dat er juist wel inspraak was. Ongelofelijk.’’

Ook was beloofd dat de oprit werd betegeld. ,,Dat is niet gebeurd, dus dat hebben we zelf maar gedaan. Het erge was dat we door de uitvoerder werden weggezet als leugenaars. Dat was echt heel vuil.’’

We wilden graag dat de oude schutting bleef. ,,Tegen de afspraak in hebben ze de halve schutting gesloopt. De deur hebben ze afgezaagd en uit het lood opgehangen. ‘U wou toch geen schutting’, zeiden ze tegen mij. ,,De schutting is het enige waar ik nu nog op wacht.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
Ik wacht
menu