Ik wacht (74): Teja Veldman-de Vries

Teja Veldman-de Vries: ,,De trap staat scheef. Omdat ik er op loop, zegt de NAM.'' Foto: Jan Zeeman

Ruim een jaar na de aardbeving in Zeerijp wachten nog veel Groningers op een oplossing voor de schade aan hun huis. Ik wacht is een serie over mensen die het wachten zat zijn. Vandaag aflevering 74: Teja Veldman-de Vries (63) uit Kropswolde.

Wie: Teja Veldman-de Vries
Woonplaats: Kropswolde
Beroep: mantelzorger
Huis: Finse houten woning, opgebouwd uit logs

Wacht u ook? We zoeken nog kandidaten voor deze serie. Mail naar groningen@dvhn.nl

***

‘Wij voelen ons hier nooit meer veilig’

De trap van haar woning, gemaakt van stevig Fins grenenhout, staat scheef. Hij helt zichtbaar over naar rechts. Een derde deskundige, die haar lekkende en verzakte huis kwam inspecteren nadat het Centrum Veilig Wonen (CVW) en bevingsschade-expert Vergnes Expertise het niet eens werden, kon Teja Veldman-de Vries wel vertellen wat de scheefstand heeft veroorzaakt: ze had tegen de trap aan geduwd.

Een expert van de NAM, aangeschoven bij een zitting van de arbiter in Groningen, concludeerde dat de trap scheef stond omdat ze erop had gelopen. Veldman-de Vries haalt haar schouders op en schudt haar hoofd. Na vier jaar strijden om haar schade erkend te krijgen, is ze door haar scala aan gezichtsuitdrukkingen heen die recht doen aan haar verbazing en frustratie over de gang van zaken.

Vier jaar geleden, op 13 februari 2015, voelde Veldman-de Vries voor het eerst een aardbeving. Het is een van de bevingen, zo omschrijft ze, waarvan haar huis de dupe is geworden. Samen met die van 23 december 2016, toen ze de grond onder zich plots voelde bewegen.

Dit is geen thuis meer. Wij voelen ons hier nooit meer veilig

Lekkage, scheuren en losgewrikte sponningen

Door de trillingen is haar houten Finse woning gaan verzakken, stelt Veldman-de Vries. Het gevolg: lekkage in de woonkamer en in de hal, scheuren in de fundering en losgewrikte sponningen in de douche op de eerste verdieping. En die trap dus, die scheef staat.

De praktische ellende is tot daaraan toe, vindt ze. Erger, veel erger, zijn de psychische gevolgen. Vooral voor haar zoon Tony (38), die nog thuis woont. Hij heeft een autistische stoornis en gaat hevig gebukt onder de stress. En dat is nog zacht uitgedrukt, zegt Veldman-de Vries.

Neem bijvoorbeeld de lekkage, die ervoor zorgde dat het plafond in een deel van de woning er zo’n twee jaar uit lag. Veldman-de Vries: ,,Kijk, ik kan me nog afsluiten voor veel dingen, maar dat kan mijn zoon nou eenmaal niet. Het heeft hier binnen gewoon twee jaar geregend. En geloof me, als je de hele tijd ‘drup, drup, drup’ hoort in huis, dat is gekmakend. Het is niet voor niks dat het vroeger een martelmethode was.’’

Medische verklaring voor Tony

Na gesprekken met Jonx Groningen, de hulpverleningsinstantie voor autisten die onderdeel is van Lentis en waar Tony in behandeling is, kreeg Veldman-de Vries een medische verklaring. Zo kwam ze terecht bij de Commissie Bijzondere Situaties, een vangnet voor de meest schrijnende gevallen.

Na vier maanden bleek dat zij en haar zoon toch geen aanspraak kunnen maken op een speciale compensatieregeling, omdat de schade aan hun huis nog altijd niet als bevingsschade is erkend. ,,Zo sta je er ineens weer alleen voor, ik kan weer opnieuw beginnen’’, zegt ze. ,,De manier waarop je behandeld wordt, ik heb er geen woorden voor.’’

Veldman-de Vries liet op eigen kosten een nulmeting doen door een onafhankelijk deskundige. Die concludeerde: verzakkingen als gevolg van de aardbevingen. Desondanks sloot de arbiter zich aan bij de bevindingen van de NAM: geen bevingsschade. In de uitspraak staat dat Veldman-de Vries onvoldoende bewijzen heeft geleverd dat de schade door bevingen is ontstaan.

Veldman-de Vries is moe, doodmoe. Om over Tony nog maar te zwijgen. ,,Dit is geen thuis meer. Wij voelen ons hier nooit meer veilig.’’

Nieuws

Meest gelezen

menu