Ik wacht (75): Dick Stukkien en Sacha van Rheenen uit Zeerijp

Dick Stukkien en Sacha van Rheenen willen dit getouwtrek, deze poppenkast, deze bureaucratie niet. Foto: Jan Zeeman

Een jaar na de beving in Zeerijp wachten nog veel Groningers op een oplossing voor de schade aan hun huis. Ik wacht! is een serie over mensen die het wachten zat zijn. Aflevering 75: Dick Stukkien en Sacha van Rheenen uit Zeerijp.

Wie: Dick Stukkien (48) en Sacha van Rheenen (48) met hun dochters van 16 en 13
Woonplaats: Zeerijp
Beroep: hij interieurbouwer, zij coach/yogadocent
Huis: voormalige doopgsgezinde kerk met ernaast het woonhuis in de voormalige kosterij, kerkenkamer en paardenstalling

Wacht u ook? We zoeken nog kandidaten voor deze serie. Mail naar groningen@dvhn.nl

***

‘Het is vaag en volkomen willekeurig’

Dick Stukkien is een bouwer. Toen hij en Sacha in 2006 het kerkje van Zeerijp met naastgelegen woonhuis kochten, wreef hij zich vergenoegd in de handen. Met deze panden uit 1847 kon hij aan de slag. ,,Dit is een plek met veel geschiedenis. Ik hou ervan om sfeer te brengen in mooie, oude gebouwen. Deze plek leende zich daar te gek voor!’’

Dat er scheuren in de muren zaten, vond Stukkien niet zo’n probleem. ,,Het is hier verzakt. Ik dacht dat het cosmetische schade was en ben het gaan restaureren.’’

Hun woonhuis werd steeds meer van hun, de kerk verbouwden ze tot De Kleine Antonius - een plek waar ruimte is voor overdekte heidagen, voor yoga, een bed and breakfast, concertjes, noem maar op.

'Al lang blij dat we íets kregen'

Ze woonden er een jaar of zes toen steeds duidelijker werd dat de bodemdaling werd veroorzaakt door de gaswinning. De schade werd opgenomen, Stukkien herstelde die zelf, voegde staal toe in de voegen, liet een nieuwe schoorsteen bouwen en maakte hun hele hebben en houden scheurvrij. ,,Het was twee jaar werk en we kregen een vergoeding van de NAM. Alleen de uitbestede schoorsteen was al duurder, maar goed, toen waren we al lang blij dat we íets kregen’’, blikt Stukkien terug.

Ik wil zwart op wit hebben dat het daar veilig is. Maar niemand geeft het me zwart op wit

Dat veranderde toen de aardbevingen steviger werden en voelbaarder, ze schudden de Groninger bevolking wakker die aanliep tegen het logge orgaan van NAM, overheid, gemeente, CVW. Stukkien is geen klager. Hij ligt niet wakker van scheuren in zijn huis. ,,Het gaat ons om het kerkje, daar komen elke week honderd mensen. Ik wil zwart op wit hebben dat het daar veilig is. Maar niemand geeft het me zwart op wit.’’

Geen rapport, geen bericht, niets

Toen Wiebes vorig jaar in Zeerijp was, haastte Stukkien en Van Rheenen zich naar het gemeentehuis om hun schades te melden: scheuren in de voorgevel van de kerk, de steunbeer waarop het orgel rust is doormidden, scheuren in het huis. Een team van drie man kwam bij hun thuis om de schade in kaart te brengen.

Een van de bouwkundig ingenieurs blikte omhoog in het kerkje. ,,Hier durf ik wel te slapen’’, zei hij. Van het bouwkundig onderzoek heeft Stukkien nooit iets vernomen. Geen rapport, geen bericht, niets.

Intussen verpaupert het kerkje. Een paar weken geleden namen Stukkien en Van Rheenen maar weer eens contact op met het CVW, die hen doorverwees naar de NCG. Die stuurde een keurige meneer die alles wel wilde doen voor Stukkien. ,,Ik ga zorgen dat jullie voorrang krijgen’’, sprak de meneer. In jargon heet dat een prio.

Het omgekeerde van de werkelijkheid

Een week later kreeg Stukkien te horen dat hij niet in aanmerking kwam voor een prio. ,,Kennelijk bepalen ze onderling op zo’n kantoor wat wel of niet gevaarlijk is. Volkomen willekeurig.’’

Hij schiet ervan in de lach. ,,We hebben hier ook allemaal een brief gekregen of je huis een verhoogd risico heeft of een minder verhoogd risico. Wordt ook willekeurig bepaald. Heel vaag. Elke keer wordt er met een nieuwe maat gemeten. Nu heeft ons huis een verhoogd risico en het kerkje niet. Precies het omgekeerde van de werkelijkheid. Ik was woest.’’

Verdeeldheid en angst

Stukkien en zijn vrouw willen verder, met hun bedrijf, hun leven. Ze willen dit getouwtrek, deze poppenkast, deze bureaucratie niet; tegelijkertijd merken ze dat ze zich erin vastbijten. ,,Uit frustratie denk ik’’, zegt Stukkien. Hij ziet lijdzaam toe wat de maatschappelijke impact van de aardbevingen is. Hij noemt de onderlinge verdeeldheid, de angst, de jarenlange bouwput voor de deur.

Hij is een man die oplossingen zoekt. Het lijkt hem niet moeilijk: ,,Ik wil dat ze morgen langskomen en de schade aanwijzen. Dan kan ik de boel tegen vergoeding herstellen en dan is het hier veilig.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
Ik wacht
menu