Ik wacht (76): Steven Roberts en Hélène Grégoire uit Den Andel

Steven Roberts en Hélène Grégoire woonden in Den Andel, maar vertrokken naar Australië, het thuisland van Roberts. Foto: Jan Zeeman

Ruim een jaar na de beving in Zeerijp wachten nog vele Groningers op de afhandeling van de schade aan hun huis. Ik wacht! is een serie over Groningers die het wachten zat zijn. Aflevering 76: Steven Roberts en Hélène Grégoire in Den Andel.

Wie: Steven Roberts (74) en Hélène Grégoire (73)
Woonplaats: Den Andel
Beroep: hij: aannemer, beeldhouwer; zij: beeldend kunstenaar
Huis: Voormalig hotel uit 1910 met doorrit voor postkoets; oude wachtkamer is nu galerie Den Andel

Wacht u ook? We zoeken nog kandidaten voor deze serie. Mail naar groningen@dvhn.nl

***

‘Het is praten tegen een muur’

De grote ramen van galerie Den Andel zien uit op een streepjeslandschap. Streep dijk, streep daken van huizen, streep land; het is alsof je naar een levende zeefdruk van Han Jansen kijkt.

Succesvolle galerie

Het was dit uitzicht op dit land waar Steven Roberts en Hélène Grégoire plat voor gingen toen ze bijna 25 jaar geleden door Nederland reden, op zoek naar een huis. Ze monsterden het vervallen, in art deco gebouwde hotel aan de Streekweg, kochten het en togen monter aan het werk.

Roberts, van beroep timmerman en aannemer, verbouwde het pand met respect voor de oude details, zette er een nieuw dak op, maakte een nieuwe fundering, maakte nieuwe kozijnen, legde riolering aan. Het hotel werd een succesvolle galerie voor figuratieve kunst, die duizenden bezoekers naar Den Andel trok.

Toch gaan ze weg.

Terug naar Australië, Roberts geboorteland, waar ze elkaar in de jaren negentig ontmoetten. Ze gaan met pijn in het hart.

,,Het is de eerste keer dat ik een huis met zoveel liefde heb verbouwd en het moest verkopen voor minder dan de kostprijs’’, zegt Roberts. Hij slikt. , ,I have extreme difficulties in living with that. ’’

In deze keuken, waar ze nu zitten, liepen de experts en de contra-experts in en uit. Negentien verschillende inspecties en vergaderingen zijn hier gehouden sinds de aarde beefde bij Huizinge en bijna geheel verbouwde pand de ene na de andere scheur vertoonde.

Ze zaten tegenover me en spraken alleen met elkaar. Ik kon net zo goed tegen een muur praten

Niet dicht genoeg bij het epicentrum

Verzakkingsschade, zei de NAM. Het kon geen bevingsschade zijn, want Den Andel lag niet dicht genoeg bij het epicentrum.

,,Toch gek’’, zegt Roberts. ,,Dat die grond hier een eeuw lang niet is verzakt, en nu ineens wel. Heel gek.’’

Hij heeft al zijn bouwwerkzaamheden gefotografeerd. Hij toonde de foto’s aan alle experts die aan zijn keukentafel kwamen zitten.

Zijn argumenten waren aan dovemansoren gericht. ,,Ik ken dit huis. Ik ken de principes van grondsterkte very well : ik heb in Australië grote bouwprojecten gedaan, veel groter dan dit. Maar ze reageerden niet op wat ik zei. Ze zaten tegenover me en spraken alleen met elkaar. Ik kon net zo goed tegen een muur praten.’’

Patroon in de scheuren

Vijf jaar lang duurde het gevecht. ,,Als aannemer zie ik het patroon in de scheuren. Dit huis wrikt van links naar rechts en van achter naar voren. Dat kun je zien aan de geknapte metselstenen aan de bovenkant van het huis. Als ik aan de experts vroeg of ze daar even wilden kijken, zeiden ze; nee meneer, wij mogen geen trap en geen steiger op.’’

Ook zonder steigerbezoek bleef het antwoord hetzelfde: geen bevingsschade. ,,Ze zeiden: het is betonrot. Ik zei: dat is geen beton, maar sierpleister. Hoe kan ik dan betonrot hebben? En sierpleister scheurt niet zomaar, maar omdat de stenen bewegen.’’ Een psycholoog hielp hem rustig te blijven. Nog steeds slikt hij kalmeringspillen.

'That's it'

De NAM bood 6000 euro schadevergoeding. Roberts en Grégoire bevochten hun zaak tot aan de Hoge Raad. En wonnen. De NAM bood het tienvoudige. ,,Ik wist dat er 140.000 euro nodig zou zijn om dit huis te herstellen. Maar als ik veel werk zelf zou doen, kon ik het huis redden, dus ik accepteerde het bod. Denkende dat ik nog gecompenseerd zou worden voor de waardedaling van mijn huis. Maar toen bleek dat die regeling is aangepast en niet geldt voor een piepklein gebiedje bij Loppersum: en daar wonen wij. Toen heb ik gezegd: That’s it. Ik wil niet meer in een land wonen waar de politiek een besluit van de Hoge Raad de deur uit kan doen.’’

Hij zegt: ,,We dachten hier te wonen tot onze dood. Maar we hebben het huis moeten verkopen omdat we niet genoeg geld hebben om het te herstellen. Nu houden we nog een beetje over voor een nieuwe start.’’

Nederland verbijstert hen. ,,Ik heb 25 jaar lang heb ik van de mensen hier gehoord hoe goed en eerlijk de Nederlandse rechtsstaat is. But I find it is not .’’

Nieuws

Meest gelezen

menu