Ik wacht (82): Wilbur Hollaar uit Roodeschool

Wilbur Hollaar

Een jaar na de aardbeving in Zeerijp wachten nog veel Groningers op een oplossing voor de schade aan hun huis. Ik Wacht! is een serie over mensen die het wachten zat zijn. Vandaag aflevering 82: Wilbur Hollaar uit Roodeschool.

Naam: Wilbur Hollaar
Leeftijd: 46 jaar
Woonplaats: Roodeschool
Beroep: microbioloog
Huis: jugendstil villa

Wacht u ook?  We zoeken nog kandidaten voor deze serie. Mail naar 
groningen@dvhn.nl

'De staat moet mij schadeloos stellen'

Het bord in de voortuin van het huis van Wilbur Hollaar zegt veel: Gaswinning = Genocide . Het staat er in grote letters. ,,Kom binnen in mijn bouwval,’’zegt hij bij de voordeur. Zijn karakteristieke jugendstil villa aan de Hooilandseweg behoort tot de mooiste woningen van Roodeschool. Maar het pand is zo goed als waardeloos door aardbevingsschade. Het grote probleem voor hem: de staat komt niet over de brug. Op de achterzijde van het bord staat dan ook: Ons grootste bezit vernielen en niet willen betalen, is dat onze rechtstaat?!.

Huis vol scheuren

Hollaar had al heel snel genoeg van de inspecties en betogen van inspecteurs van de NAM en aanverwante organisaties als het CVW. ,,Het hele huis zit vol scheuren en dan noemen zij dat vooral zettingsschade. Met andere woorden: niet veroorzaakt door aardbevingen.’’

De zwaar gedupeerde woningeigenaar pikte het niet. Hij nam onder anderen een gevelrestaurateur in de arm. ,,Die constateerde dat wokkels plaatsen in de scheuren en daarna plamuren geen zin heeft. Het hele huis moet volgens hem worden versterkt. Dat kost enkele tonnen.’’

Aansprakelijk

Hollaar zette een opmerkelijke vervolgstap: hij stelde de NAM en het ministerie van Economische zaken en Klimaat aansprakelijk. ,,Ik wil materieel en immaterieel schadeloos worden gesteld’’, verklaart hij. ,,Ik ben een Westerling van oorsprong en laat niet maar zo over me heenlopen.’’ Hij werd doorverwezen naar het CVW. ,,Ik ga een rechtszaak beginnen. De dagvaarding ligt klaar.’’

De aardbevingsellende vergalt zijn leven. ,,Ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Ik krijg er gezondheidsklachten van en lijd aan een posttraumatisch bitterheidssyndroom. Hoe moet je dealen met deze schade en de manier waarop je wordt behandeld? Ik ben het echt spuugzat.’’ Hij wijst op de reeks dossiermappen gevuld met taxatierapporten, verslagen en briefwisselingen. ,,Als je met de commissies in zee gaat, neem je eigenlijk bij voorbaat je verlies.’’

Woedend

Hij is woedend en kan zijn boosheid goed onder woorden brengen. ,,De overheid houdt de NAM de hand boven het hoofd. En zorgt voor ruis door het optuigen van allerlei schadecommissies. Het belangrijkste wordt vergeten: de staat is eindverantwoordelijk. Onze eigendommen worden vernield, een regelrechte aantasting van onze grondrechten.’’

Hij kan er niet bij dat het zover heeft kunnen komen en zet demonstratief een antieke koperen pot op tafel. ,,Het hele verhaal van Groningen wordt gebagatelliseerd en in de doofpot gestopt.’’

Eerste scheuren

De eerste scheuren in het huis van Hollaar werden zichtbaar na de beving in Huizinge in 2012 en sindsdien is de situatie behoorlijk verslechterd. ,,Een constructeur ingehuurd door de NAM heeft me gewaarschuwd: op een ongunstig moment kan het levensgevaarlijk zijn in dit huis.’’

Hij vindt dat Wiebes onterecht sier maakt met de aankondiging dat de gaskraan dichtgaat. ,,Wij worden met z’n allen voor de gek gehouden. Als ze nu stoppen met de gaswinning, gaan de bevingen nog zeker 30 jaar door. Het is tijd voor actie. We moeten met elkaar opstaan en dit niet langer laten gebeuren.’’

Verloren charme

Wonen in Roodeschool heeft voor Hollaar alle charme verloren. ,,Ik wil hier weg maar dat lukt niet. Deze uitzichtloze situatie is voor mij als een horrorhuwelijk. Ik wil verhuizen, terug naar het Westen. En daar een soortgelijk huis kunnen kopen. Daar heb ik recht op en daar wacht ik op.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
Ik wacht
menu