Ik wacht (83): Ria Mulder en Menno Klompmaker uit Woldendorp

Menno Klompmaker en Ria Mulder

Een jaar na de aardbeving in Zeerijp wachten nog veel Groningers op een oplossing voor de schade aan hun huis. Ik wacht is een serie over mensen die het wachten zat zijn. Vandaag aflevering 83: Ria Mulder en Menno Klompmaker uit Woldendorp.

Naam: Ria Mulder (63) en Menno Klompmaker (63)
Woonplaats: Emmen. Hun woning met schade staat in Woldendorp
Beroep: docent lichamelijke opvoeding (Ria), bewindvoerder (Menno)
Huis: notariswoning uit de jaren 20

 

Van droom naar nachtmerrie

De ramen en deuren van het huis in Woldendorp zijn met planken dichtgetimmerd. Er staat een twee meter hoog hek omheen zodat niemand er bij kan. De tuin is overwoekerd met vlinder- en bramenstruiken. De oprit zit vol gras en paardenbloemen.

Tot enkele jaren geleden woonden hier Ria Mulder (63) en Menno Klompmaker (63). Ria woonde er 25 jaar. Haar kinderen groeiden er op.

Ria en Menno staan bij het hek en kijken bezorgd naar hun huis. Ria pakt een foto uit 2012. De notariswoning staat er in volle glorie bij, omgeven door een bloemrijke tuin.

Het rapport van de expert raakt 'zoek'

Tijdens de aardbeving in Huizinge in augustus 2012 zijn Ria en Menno op vakantie. Bij thuiskomst vinden ze in de badkamer, gang en kamer overal gruis. Ze snappen er niks van tot dorpsgenoten vertellen dat er een aardbeving was. Niets aan de hand. Je moet het melden en dan wordt de schade vergoed, horen ze. Een expert schat de schade maar als het er op aan komt, krijgen ze minder toegekend. Daar gaan ze niet mee akkoord.

Menno woont acht jaar in Woldendorp en beiden willen in een nieuw huis een nieuwe start maken, maar doordat ze het huis in Woldendorp door de economische crisis niet kwijtraken, besluiten ze het voor vijf jaar te verhuren. Als de huurders klimplanten van de muur halen, zien ze een grote scheur. Opnieuw wordt het huis onderzocht. De expert schat de schade mondeling op bijna een ton maar zijn rapport raakt ‘zoek’. ,,We hebben het nooit gezien.’’

Meerdere experts komen over de vloer. Een raadt aan een binnenmuurtje met een scheur weg te tikken, dan is het probleem opgelost. Een andere zegt: ‘Ben je gek! Dat is een dragende muur, daar moet je afblijven’. Weer een ander zegt dat de scheuren door stookgedrag komen. Menno maakt zich er nog kwaad over.

'Je staat machteloos'

NAM en Centrum Veilig Wonen beloven van alles maar komen met niets, zegt Ria. Wel neemt de NAM samen met de gemeente - zonder dat Ria en Menno het weten - een kijkje in hun huis. ,,Wie denken ze wel dat ze zijn, om zo maar iemands huis binnen te dringen?’’ De frustraties stapelen zich op. Ria: ,,Je staat machteloos terwijl je weet dat je in je recht staat en je staat er alleen voor.’’

Als ze met Pasen 2015 in het buitenland zijn, worden ze door de huurders gebeld. Die hebben een harde knal in huis gehoord. Ria belt met haar aannemer die besluit dat het huis moet worden gestut. Het huis is uit het lood. Ria: ,,Ik dacht: is dit nog veilig voor de huurders?’’ Als in november 2015 bij een storm een deel van het ontzette dak afwaait en de regen de meterkast inloopt, is het duidelijk: de huurders moeten eruit.

Als ze op last van de gemeente de woning veilig moeten maken, is voor haar de maat vol. ,,Ik zag geen andere mogelijkheid meer dan een rechtszaak te beginnen.’’

Ze schrijft haar eigen tegenrapport

Ze bijt zich vast in het dossier. Ze leest alles wat los en vast zit, bezoekt bijeenkomsten en laat zich informeren door deskundigen. Als het bureau Witteveen & Bos zegt dat in Woldendorp geen bevingsschade kan zijn, gaat ze met Menno langs de deuren. ,,80 procent van de huizen had erkende bevingsschade.’’

Ze schrijft haar eigen tegenrapport Van droom naar nachtmerrie . ,,Ik weet gewoon dat ik gelijk heb. Mijn huis is van 1920. Al die jaren is er nooit wat mee gebeurd. En dan, in drie jaar, is het total loss.’’

Met rood betraande ogen aan het werk

Dag en nacht is ze bezig. Ze heeft nauwelijks meer oog voor haar kinderen, Menno, vrienden en werk. Ze staat soms met rood betraande ogen voor de klas en moet zich ziek melden. Uiteindelijk besluit ze ontslag te nemen om zich helemaal aan de zaak te wijden.

Ze leert haar woordje te doen. Ze praat met nationaal coördinator Hans Alders, directeur van de NAM Gerald Schotman, premier Mark Rutte, minister Eric Wiebes, tientallen Tweede Kamerleden en koning Willem Alexander. ,,Op Koningsdag in Groningen heb ik hem nog een een brief in de hand gedrukt.’’ Maar haar conclusie is bitter. ,,Het helpt allemaal niks!’’

Zij vecht voor haar zaak maar dat kan lang niet iedereen, zegt ze. ,,Dat is zo onrechtvaardig.’’ Zij is meer dan zes jaar bezig. Brieven, mails, bellen, praten. Bij elke rechtbankronde weer die stress. ,,Ik ben helemaal opgeslokt door dit dossier.’’

Wachten op de rechtbank

In hun huidige woonplaats Emmen krijgen ze nota bene ook met aardbevingen te maken. Schrale troost is dat Ria, inmiddels deskundig, haar schade krijgt vergoed en dat ook voor 21 andere inwoners voor elkaar weet te boksen.

Nu wacht ze op de uitslag van de rechtbank over haar huis in Woldendorp. Ze eist een materiële en immateriële schadevergoeding. De laatste twee keer werd de uitspraak uitgesteld. Nu staat deze voor half mei op de rol.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
Ik wacht
menu