Ik wacht (86): Anne van der Wielen uit Luddeweer

Anne van der Wielen: ,,Ik ga zo veel mogelijk weg. De deur uit.'' Foto Jan Zeeman

Een jaar na de aardbeving in Zeerijp wachten nog veel Groningers op een oplossing voor de schade aan hun huis. Ik wacht is een serie over mensen die het wachten zat zijn. Vandaag aflevering 86: Anne van der Wielen uit Luddeweer.

Naam: Anne van der Wielen
Leeftijd: 49 jaar
Woonplaats: Luddeweer
Beroep: huisvrouw & campinghouder
Huis: boerderij

Wacht u ook?  We zoeken nog kandidaten voor deze serie. Mail naar 
groningen@dvhn.nl

'U heeft een heel mooi uitzicht gekocht'

Ze heeft net een cake gebakken en koffiegezet. Dan wordt het wat warmer in huis, dan ruikt het er lekker. Anne van der Wielen (49) kan heel praktisch zijn. Dat leerde ze vroeger thuis, in Een-West, van haar ouders: haar vader timmerman, haar moeder boerin.

Via haar studie belandde ze in Bussum, waar ze haar man leerde kennen. Samen met hem en hun twee jonge kinderen streek ze in 2003 neer in Luddeweer. Daar vonden ze een boerderij op fietsafstand van de stad Groningen. Ze vielen voor het uitzicht en de ruimte. De dichtstbijzijnde buren woonden een kilometer verderop.

Het was een boerderij in functie, in handen van een koeienboer die ook stieren mestte. Van der Wielen en haar man telden 250.000 euro neer voor het pand uit 1876, waar in 1935 een nieuw voorhuis werd aangebouwd.

Bij hun nieuwe aanwinst hoorde ook twee bunder land. In de schuur begonnen ze een caravanstalling en ’s zomers runt Van der Wielen een camping achter de boerderij. Ze waren vast van plan hun nieuwe stek van onder tot boven op te knappen. Die was overwoekerd door klimop, ratten hadden er de ruimte, de kozijnen waren verrot. En het dak bleek zo lek als een mandje. Dat was de eerste forse tegenvaller.

Scheuren in de kleine schuur

Van der Wielen draagt een dikke trui. De enige kachel in huis is een pelletkachel. Op de slaapkamers houden zij en haar zoons zich warm met een elektrische deken. Aan het plafond in de woonkamer hangt infraroodverwarming. Door het keukenraam kijkt ze uit op haar erf waar een shetlander en twee alpaca’s lopen. Verder maken een hond en een kat deel uit van haar huishouden.

Ze had niet zo veel erg in de aardbevingsproblematiek die Groningen teisterde. Pas na de aardbeving in Huizinge, in 2012, ontdekte ze scheuren in de kleine schuur. ,,En een uitbuikende muur in de grote schuur. Ik zag gebroken juffers en kapotte gebinten.’’

Een jaar later adviseerde iemand van de gemeente haar de NAM te bellen. Schadebureau Noord kwam de boel inspecteren en meldde dat er niks ernstigs aan de hand was.

 ,,Maar twee dagen later kreeg ik een telefoontje dat ze stutten wilden plaatsen. Kennelijk hadden ze aan de hand van foto’s besloten dat onze situatie toch ernstig was.’’ Een week later werden huis en schuur gestut. Nogal slap, zegt Van der Wielen. ,,Die stutten stonden er voor de vorm. Die zaten met een schroefje vast.’’

Bouwkundig rapport raakt zoek

Ze verhaalt over bouwkundige versterking, eerstelijns en tweedelijns inspectie, funderingsonderzoek, sonderingsonderzoek, blokken muur die uit hun huis werden gezaagd voor onderzoek, rekenmodellen, architecten, een casemanager, een nieuwe casemanager en het bouwkundig rapport. Dat kwijt is. Dat uitwees dat het 3,5 ton kostte om het woonhuis te versterken. ,,Dat is het woonhuis niet waard, dus restten ons drie opties. De boel verkopen aan de NAM, het huis platgooien en nieuwbouw plegen of drie: niksdoen.’’

Van der Wielen is nu een paar jaar verder. Haar huis maakt deel uit van het project Eigen Initiatief, maar nog steeds is onduidelijk wat de toekomst haar brengt. In 2016 zijn zij en haar man gescheiden. Ze moest hem uitkopen, ze kreeg geen nieuwe hypotheek voor een huis dat op papier een ton waard is. ,,Jullie hebben een heel mooi uitzicht gekocht’’, zei de makelaar. Ze leende geld van haar ouders, ondertussen wacht ze op wat komen gaat.

'Waarom moet versterking zo duur zijn?

Ze zegt: ,,Ik snap het niet. Waarom moet versterking zo duur zijn? Voor een nieuwe keuken rekent de NAM 35.000 euro. Ik reken daar veel minder voor. Ik wil dat er iemand luistert, dat er een houtconstructie komt die ons huis versterkt.’’

Ze blikt rond in haar ongeordende keuken annex woonkamer, waar de spullen lukraak staan opgestapeld. Een matras hangt tegen dozen vol paperassen. De keukentafel is de enige opgeruimde plek. Kindertekeningen sieren de muren; op die manier stelde Van der Wielen een nieuw behangetje uit. ,,Had je onze woonkamer in Bussum moeten zien. Keurige kasten vol boeken, maar die staan allemaal in de opslag.’’

Nee, ze heeft de aanschaf van deze boerderij niet onderschat. ,,Door het wachten op de NAM en de instanties heb je geen zin meer om de boel op te knappen, zie je het nut niet. Soms is er een vonkje hoop maar dat dooft al snel. Ik ga zo veel mogelijk weg. De deur uit.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
Ik wacht
menu