Ik wacht (87): Reina Bolt uit Winsum

Reina Bolt: ,,Luister. Als ik een aanrijding veroorzaak, moet ik de verzekering inschakelen en de schade vergoeden. Jullie dus ook.” Foto: Jan Zeeman

Een jaar na de aardbeving in Zeerijp wachten nog veel Groningers op een oplossing voor de schade aan hun huis. Ik wacht is een serie over mensen die het wachten zat zijn. Vandaag aflevering 87: Reina Bolt uit Winsum.

Naam: Reina Bolt
Leeftijd: 67 jaar
Woonplaats: Winsum
Beroep: hulpverleenster
Huis: vrijstaand huis, volgens de historische vereniging gebouwd in 1798

Wacht u ook?  We zoeken nog kandidaten voor deze serie. Mail naar 
groningen@dvhn.nl

'Mijn vader heeft gelijk gekregen’

 

Reina Bolt hoort niks, maar ze voelt des te meer. Trillingen, bijvoorbeeld. Zit ze in haar stoel bij het raam, begint de vloer te trillen onder haar linkervoet. Ligt ze in bed, voelt ze het weer. Getril. Nee, dat is niks paranormaals of zo, dat is gewoon een gevoeligheid die haar auditieve beperking compenseert.

Na bijna een jaar kwam de schade-expert langs

Goed. Reina Bolt mag dan die beperking hebben – ze zit in een rolstoel – maar ze kan zich met een doventolk best redden, spreken kan ze luid en duidelijk en met haar opmerkingsgave is ook niks mis. ,,Dus dan mail ik met de NAM en vraag: zetten jullie af en toe een gasveld open? Ja, schreven ze terug, af en toe. Even. Want om 17.00 uur beginnen alle mensen te koken. Dus ik mailde terug: zijn die om 23.00 uur dan nog aan het koken? Want dan voel ik die trillingen nog.’’

Reina Bolt wacht. Sinds twee jaar en drie maanden, om precies te zijn. En ze is er he-le-maal klaar mee. Met dat gewacht.

Begin 2017 maakte ze melding van de scheuren in de muren van haar huis. Het duurde bijna een jaar, maar toen kwam de schade-expert dan echt langs. Hij fotografeerde het hele huis. Er kwam een vuistdik rapport van. Waarna andermaal de grote stilte intrad en Reina Bolt het vorig jaar spuugzat werd.

'De schuur moet leeg, daar houden ze geen rekening mee'

,,Ik heb ze toen gemaild dat ik elke dag een mail zou sturen tot de boel was geregeld. Een paar maanden geleden kwam er een man van de mijnbouwschade langs. Met een tweede rapport met calculatie en een persoonlijk begeleider. Ik zei tegen die mensen: ‘Luister, als ik een aanrijding veroorzaak, moet ik de verzekering inschakelen en de schade vergoeden. Jullie dus ook’.’’

8000 euro schade, was het aanbod. ,,Ik zei hallo! Zo zijn we niet getrouwd! De kapotgetrilde tegels vergoeden ze, maar dat zijn eeuwenoude tegels, waar haal ik net zulke weer weg? De vloeren van mijn keuken en mijn gang zijn verzakt. Dat kost veel meer geld.’’

Mevrouw Bolt moest maar een zienswijze indienen. ‘Het spijt mij wel’, zei mevrouw Bolt daarop, ‘maar daar heb ik geen verstand van en u kunt wel meer zeggen’. De zienswijze moest binnen twee weken worden ingediend door mevrouw Bolt. Waarop mevrouw Bolt haar toch al krachtige stem verhief en stelde dat iedereen maar even geduld moest oefenen: per slot had zij ook jaren gewacht, of niet soms.

,,Nu heb ik uitstel gekregen tot de derde week van april. Ik heb een aannemer gevraagd of hij mijn huis voor dat bedrag kan repareren en dat kan hij niet. De hele vloer moet eruit. Waar moet ik heen met mijn rolstoel? De schuurmuur zit vol scheuren, die moet leeg, alles moet opgeslagen worden, daar houden ze geen rekening mee.’’

Ach, Reina Bolt ziet wel waar het schip strandt. Maar ze moet dezer dagen vaak aan haar vader denken. Wijlen Gerhardus Bolt.

Butagas en kolenkachel

,,Mijn vader wou nooit aardgas. Hij zei dat het niet goed zou zijn voor de bodem. Wij kookten dus op butagas en we hadden een kolenkachel. Maar de kolenboer sloot zijn winkel en de dichtstbijzijnde was in Uithuizermeeden. Je werd op den duur voor een voldongen feit gesteld. Ik weet nog dat hij naar de buurman ging en zei: ‘Ik moet toch maar een gaskachel’. Wij waren in Winsum de laatsten die gas namen.’’

Hij moest eens weten, zegt Reina Bolt, wat voor een rotzooitje het geworden is. ,,Hij zou maar een ding zeggen: ‘zie je wel? Ik had gelijk.’’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
Ik wacht
menu