Ik wacht (88): Ingrid en Arend Kort uit Stedum

Het gezin Kort woont in Stedum. Ze zijn harstikke trots op hun woning, maar hun woonplezier wordt vergald door de scheuren in de muren.Foto: Jan Zeeman

Een jaar na de aardbeving in Zeerijp wachten nog veel Groningers op een oplossing voor de schade aan hun huis. Ik wacht is een serie over mensen die het wachten zat zijn. Vandaag aflevering 88: Ingrid en Arend Kort uit Stedum.

Naam: Arend en Ingrid Kort
Leeftijd: beiden 44 jaar
Woonplaats: Stedum
Beroep: inspecteur van wegen (Arend), Ingrid werkt in de zorg
Huis: twee-onder-een-kapwoning, midden jaren zestig gebouwd

Wacht u ook?  We zoeken nog kandidaten voor deze serie. Mail naar 
groningen@dvhn.nl

'Je hoort nooit: Goed geregeld'

,,Ik heb het hier ergens liggen’’, zegt Arend Kort. Zijn stem klinkt ver weg. Dat komt doordat hij zijn hoofd in een grote houten kast heeft gestopt om de juiste map te vinden. Hij trekt twee brieven uit een gekleurde ordner en houdt ze omhoog. ,,Ah, hier!’’ Geadresseerd aan hetzelfde adres, op dezelfde datum, met dezelfde inhoud. ,,Zo goed hebben ze de zaakjes daar dus op orde.’’

Voor Arend is het een voorbeeld van de bureaucratische rompslomp waar het gasdossier om bekendstaat. ,,Ik snap er helemaal niets meer van.’’

Scheuren in de slaapkamers, kelder en bijkeuken

Het huis van Arend (44), Ingrid (44), zoon Tijn (15), dochter Iris (18) en hondje Pip staat in Stedum. Het gazon voor de deur is perfect gemaaid, de plantjes in de lentezon staan er fris bij en ook binnen is duidelijk te zien dat het gezin gek is op de woning. De woonkamer met paarse accenten is keurig afgewerkt.

 Aan de muur hangt een bordje: ‘Alles komt zoals het komt’. In de gang hangen tientallen familiefoto’s. De bordspellen staan, samen met de puzzels, netjes opgestapeld in een kast. Zelfs het toilet heeft een thema: gedecoreerd met strandfoto’s en schelpjes.

Dit is een thuis. Maar wel een thuis met scheuren in de slaapkamers, de kelder en de bijkeuken. De eerste schade ontdekten ze vrijwel direct na de klap in Huizinge. Dat was relatief snel opgelost. Alhoewel, een deel van de scheuren is weer zichtbaar en er zijn nieuwe bijgekomen.

Hun familie woont in het aardbevingsgebied en ze kennen de schrijnende verhalen daardoor goed. Schoonzus en zwager die net een huis hebben gekocht dat plots gesloopt moet worden. Een zus die in een huurhuis woont en niet weet waar ze aan toe is. ,,Je hoort van niemand: ‘Nou, joepie, het is allemaal goed geregeld’. De kleinste dingen lopen fout.’’

'Alsof iemand op een grote pauzeknop heeft geduwd'

Het stel weet dus wel dat de schade veel groter kan zijn. ,,Maar wij werken er ook hard voor. We hebben het huis vertrek voor vertrek opgeknapt. Het was ons spaarpotje’’, zegt Ingrid.

Zij groeide op in Stedum. ,,Het is heel vreemd, maar er gebeurt hier helemaal niets meer. Je ziet geen timmerman meer aan het werk. Alles ligt stil. Alsof iemand op een grote pauzeknop heeft geduwd.’’

Bij Arend roept heel het gebeuren vooral vragen op. ,,Bij de woningen daar’’, hij wijst over zijn schouder, ,,hebben ze kortgeleden de schoorstenen van het dak gehaald. Acuut onveilig. Die dingen daar zijn exact hetzelfde als de schoorstenen op ons dak. Maar hier hebben ze gezegd dat het veilig is. Hoe zit dat?’’

De overheid houdt geen rekening met autisme

Ook het HRA-model – het rekenmodel ontwikkeld door de NAM – vindt hij vreemd. ,,Ons huis heeft een normaal risicoprofiel. De huizen hier aan de overkant, ook twee-onder-een-kapwoningen, worden misschien gesloopt omdat ze onveilig zijn. Je kunt wel vragen hoe het zit, maar er komt geen antwoord.’’

Iris, hun oudste dochter, is niet bang in huis. Maar zoon Tijn heeft wel moeite met de bevingen. ,,Tijn heeft autisme en is heel gevoelig voor veranderingen’’, legt Ingrid uit. ,,Hij moest bijvoorbeeld een tijdje uit zijn slaapkamer. Een aannemer moest daar aan de slag, omdat tijdens een inspectie stucwerk was vernield. Daarna is Tijn uit zijn doen. Met dat soort problemen houdt de overheid geen rekening.’’

 

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
Ik wacht
menu