Ik wacht (90): Dieta en Joop Kruizinga uit Wittewierum

Dieta Kruizinga uit Wittewierum: ,,Je móet afstand nemen, anders wordt je stapelgek’’. Foto: Jan Zeeman

Een jaar na de aardbeving in Zeerijp wachten nog veel Groningers op een oplossing voor de schade aan hun huis. Ik wacht! is een serie over mensen die het wachten zat zijn. Vandaag aflevering 90: Dieta en Joop Kruizinga uit Wittewierum.

Naam: Joop en Dieta Kruizinga
Leeftijd: 59 en 58
Woonplaats: Wittewierum
Beroep: kraanmachinist grondverzetbedrijf en pedagogisch medewerker kinderopvang Kids2B
Soort huis: woonboerderij (1920)

Wacht u ook?  We zoeken nog kandidaten voor deze serie. Mail naar 
groningen@dvhn.nl

 

‘Waar moet ik met mijn beestjes heen?’

Het late NOS Journaal kijkt ze niet meer. Uit zelfbescherming. En Dieta Kruizinga loopt ook niet meer álle voorlichtings- en inspraakavonden in het aardbevingsgebied af. Dat was een dringend advies van de dokter nadat ze met hartklachten op de intensive care in het ziekenhuis belandde.

,,Je móet afstand nemen, anders wordt je stapelgek’’, zegt Dieta in het woonboerderijtje in Wittewierum dat ze deelt met man Joop, hun volwassen kinderen Johan en Hennie en tientallen tijdelijke logeetjes van hun knaagdierenopvang Snuitje.

,,Je leest zóveel rapporten en boeken, spreekt zóveel mensen en zit bij zóveel lezingen en bijeenkomsten: het groeit je boven het hoofd. Je ziet door de bomen het bos niet meer.’’

Al twintig jaar

Wachten? Práát ze d’r niet van. Het aardbevingsdossier beheerst feitelijk al twintig jaar hun leven. Sinds ze in 1999 de eerste scheuren in het huis zagen, voeren ze een eindeloze strijd voor herstel.

De ene keer krijgen ze nul op rekest omdat hun schade door slecht onderhoud zou komen of door een lage grondwaterstand, een andere keer horen ze helemaal niks.

Vijf keer kwam een aannemer langs voor herstel als er niet meer viel te ontkennen dat schades verband hielden met de meer dan tweehonderd bevingen die Wittewierum in die twee decennia voor de kiezen kreeg.

Maar in de pas herstelde gang trekken sinds twee jaar alweer nieuwe scheuren, van voor tot achteren en dwars door de muur. Net als in de voorgevel en de fundering.

Stuwmeer van oude meldingen

Hoeveel nieuwe schade dat nu weer gaat betekenen? Geen idee, laat staan of en wanneer ze herstel mogen verwachten. ,,We hebben het gemeld bij de Tijdelijke Commissie Mijnbouwschade, maar daar noteren ze het alleen. Zolang ze het stuwmeer van oude schademeldingen niet in kaart hebben gebracht, inspecteren ze geen nieuwe schades.’’

,,Dát steekt nog het meest: je moet overal zelf achteraan en de partij die alle ellende veroorzaakt laat alle claims rustig op zich afkomen en poeiert alles af. Telkens als je denkt dat je eindelijk een stapje verder bent, bedenken ze weer wat nieuws.''

,,De deskundigen trekken in drommen voorbij, maar je schiet geen meter op. Voor de zekerheid doe ik de gesprekken met al die mensen want mijn man zegt: ‘Als ik moet aanhoren wat ze jou allemaal proberen aan te leunen, ga ik door het lint’.’’

Leven op slot

,,Joop zegt altijd: ‘Ze houden net zo lang de boot af tot het geld op is’. We grappen wel eens: pas als we straks naar een aanleunwoning gaan, zijn we van deze ellende af. Ondertussen staat je leven op slot."

,,In de knaagdierenopvang nemen we nu alleen nog individuele gevallen op tot maximaal dertig dieren, geen grote groepen meer. We weten niet hoe lang we hier nog hier zitten, nu de versterkingsoperatie op gang komt.’’

Weer een nieuw hoofdstuk. ,,In september komen de inspecteurs. Het werk zou dit jaar beginnen. Maar dan? Moeten we in een wisselwoning, waar moet ik met mijn beestjes heen en kunnen we ooit nog terug? Je blijft in onzekerheid.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
Ik wacht
menu