Ik wacht (92): Jolanda Leurs uit Groningen

Een jaar na de aardbeving in Zeerijp wachten nog veel Groningers op een oplossing voor de schade aan hun huis. Ik Wacht! is een serie over mensen die het wachten zat zijn. Vandaag aflevering 92: Jolanda Leurs uit Groningen.

Naam: Jolanda Leurs
Leeftijd: 45
Woonplaats: Groningen
Beroep: gastouder
Huis: gezinswoning uit begin jaren tachtig

Wacht u ook?  We zoeken nog kandidaten voor deze serie. Mail naar 
groningen@dvhn.nl

Het was het wachten niet waard

Ik schrok me de blubber. Het was een paar jaar geleden, om een uur of zes ‘s ochtends. Ik lag te schudden in mijn bed. Daarna dacht ik: dat was een droom. Een bed schudt niet.’’

Heb jij het ook gevoeld?

Jolanda Leurs woont in de Groningse buitenwijk Beijum. Aan de noordkant van de stad, schurkend tegen het aardbevingsgebied aan. Een wijk die eind jaren zeventig, begin jaren tachtig is gebouwd.

,,Heb jij het ook gevoeld?’’

Zo gaat het rond in een buurt. Ook in de stad Groningen, waar de gasbevingen ooit heel ver weg leken maar allang realiteit zijn.

Geen droom. Een aardbeving.

Het was geen droom. Het was een aardbeving. Sommige buren hadden het ook gevoeld. Sterker nog: sommigen hadden zelfs schade gemeld.

Zoals Leurs nooit aan een aardbeving had gedacht, had ze zich ook nooit gerealiseerd dat ze schade kon melden.

Een scheur had ze wel gezien. En toen ze het huis beter bekeek zag ze er nog wel meer. Bij de voordeur, in de keuken, in de douche. Niet eerder opgevallen.

Kwam dat door aardbevingen?

Positief

Jolanda Leurs is een kordate dame. Een geboren Stadjer die sinds 2008 gastouderopvang Jokidoki aan huis heeft. Daarnaast heeft ze sinds kort een bedrijfje met haar dochter waarmee ze allerlei artikelen bedrukken: kleding, tasjes, potjes, flesjes - verzin het maar.

In het assortiment van de webshop staan veel positieve teksten: ‘Today is the perfect day to be happy’, ‘Believe in yourself & you will be unstoppable’ en ‘ Whatever you decide to do in life, make sure it makes you happy’.

Het leven is niet slecht. In Beijum is het prima wonen. Ruim huis voor de kinderen, grote tuin erbij. Ze kochten het in 1999. ,,Het kwam te koop een dag voordat we gingen trouwen. Dit huis riep: neem mij.’’

Van de rapido

Leurs en haar man zijn van het slag dat problemen het liefste zelf oplost. ,,Ik ben nogal van de rapido’’, zegt Leurs. ,,Als je moet wachten op zoiets als een verzekering duurt het allemaal zó lang. Als er een raam stuk is of zo, pfff, wat een gezeur. ,,Ik hou niet van dat papieren gedoe. Van dingen die langs elkaar heen gaan.’’

Maar dat aardbevingsgedoe was nieuw. En meerdere buren waren tevreden met de afhandeling van de schade. Op steeds meer plekken verschenen zonnepanelen van het extraatje dat mensen met schade kregen voor verduurzaming. Dus besloten Leurs en haar man de scheuren toch maar te melden.

Slecht opgeleide inspecteurs

De inspecteur kwam. Het was een man die zijn visie niet onder stoelen of banken stak. ,,Hij zei dat we vooral niet moesten denken dat we hiervoor een vergoeding zouden krijgen. Er waren volgens hem al duizenden euro’s onterecht uitgekeerd door slecht opgeleide inspecteurs.’’

Het rapport was geen verrassing meer. Geen aardbevingsschade, concludeerde de inspecteur, de scheuren komen door de werking van het huis. Leurs: ,,Wel vreemd dat bij precies dezelfde soort huizen in de straat wel aardbevingsschade is vastgesteld.’’

Maar goed. Ze lieten het gaan.

In het bloed

,,We hebben vrienden die echt veel schade hebben en zagen bij hun hoe lang het allemaal duurde om erkenning en toezeggingen te krijgen. We dachten: hebben we daar zin in? Voor die paar duizend euro? Nee.’’

Wachten is niets voor Leurs. Wie ‘van de rapido is’ heeft in het aardbevingsdossier weinig te zoeken. Ze heeft liever zelf de controle. ,,Dat zit in het bloed.’’ Leurs en haar man maakten geen bezwaar gemaakt tegen de beslissing en repareerden de scheuren met behulp van een bevriend bouwbedrijf.

Kom ik met mijn scheurtjes

Ze beseft dat zij geluk hebben gehad. Het viel mee, de reparatie konden ze zelf dragen, aan de constructie van het huis mankeert niets. ,,Je ziet anderen die noodgedwongen hun huis uit moeten. Kom ik met mijn scheurtjes. Ik vind het schandalig hoe ze mensen in de kou laten staan. En ondertussen betalen we klauwen vol belasting. Dat haat ik zo aan de bureaucratie.’’

Ze wachtten niet, maar werden uiteindelijk toch beloond. In 2017 kregen ze alsnog 1500 euro: een bedrag dat werd aangeboden aan huiseigenaren die schade hadden gemeld, ook als het niet was erkend als aardbevingsschade. ,,Voorwaarde was dat we nooit meer een punt zouden maken van die scheuren.’’

Prima. Daar waren ze allang weer mee gestopt.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
Ik wacht
menu