Ik wacht (95): Hans Latour en Anne de Klark uit Zeerijp

Het Riepster echtpaar Latour heeft vanaf dat ze in Zeerijp wonen veel bevingsschade zelf hersteld. zonder dat ze wisten dat het schade als gevolg van aardbevingen was. Foto: Jan Zeeman

Een jaar na de beving in Zeerijp wachten nog veel Groningers op een oplossing voor de schade aan hun huis. Ik wacht is een serie over mensen die het wachten zat zijn. Vandaag aflevering 95:Hans Latour en Anne de Klark uit Zeerijp.

Naam: Hans Latour en Anne de Klark
Leeftijd: 70 en 65
Woonplaats:   Zeerijp
Beroep: hij gepensioneerd scheepvaartinkoper, zij lichaamsgericht therapeut
Huis: woonboerderijtje

Wacht u ook?  We zoeken nog kandidaten voor deze serie. Mail naar 
groningen@dvhn.nl

Hoe een schoorsteen tot wanhoop leidt

Stroperig, hilarisch, dieptriest. Hans Latour (70) en Anne de Klark (65) komen soms woorden tekort als ze vertellen over hun ervaringen met de aardbevingen. Ze schieten in de lach, ze schudden hun hoofd, ze zijn moegestreden, maar weten anderzijds niet van opgeven.

Overigens vinden ze dat de ellende die hun treft nog meevalt, vergeleken met andere Groningers. ,,Als ik die mensen was, had ik allang iemand omgebracht. Ik ben een Rotterdammer, een aanpakker. Aan het werk, is mijn motto. Maar dat stelletje geldbeluste varkens....’’, zegt Hans.

,,We gaan niet alleen maar schelden, Hans’’, zegt Anne.

Die neiging hebben ze soms wel.

'In 1991 nog geen idee van aardbevingen'

Bijna dertig jaar geleden, in 1991, streken ze met hun twee kleine kinderen neer in Zeerijp. Ze zijn Rotterdammers, woonden in Spijkenisse en stonden zowel ‘s ochtends als ‘s avonds langdurig in de file. Toen Hans voor zijn werk in Delfzijl was, maakte hij een ritje door de provincie. Hij wist niet wat hij zag: de rust, de ruimte, de weggetjes. ,,En geen kip te bekennen!’’

Ze vonden een huis aan de rand van Zeerijp, een dorp naar hun hart. Haar vader, bouwkundige, keek mee naar het huis dat ze grondig opknapten. ,,In dit huis waren wat fouten gemaakt. Op zolder troffen we doorgezaagde balken waarop een veel te zwaar dak rustte waardoor de muren naar buiten bolden. Toen hadden we nog geen idee van aardbevingen’’, zegt Anne.

Dat kwam met terugwerkende kracht, na de beving van 2012 in Huizinge. ,,We hadden wel wat lichte bevingen gevoeld, dat je dacht dat er een zware vrachtwagen langs denderde. Het begon steeds vaker te schudden en we hadden in ons huis wel wat scheuren. Die werden groter en groter en groter. Het voorhuis en de dakgoten verzakten altijd al een beetje, maar nu pas bleek dat het kwam door de aardbevingen.’’

Het oneindige verhaal van de schoorsteen

Anne tracht het kalm te vertellen. De beving van 2012 leverde nieuwe scheuren op. Toen zijn ze aan het bellen en mailen geslagen. Een expert arriveerde, die ontkende de schade aan de fundering. Dat de schoorsteen in het voorhuis los zat, weet hij aan achterstallig onderhoud.

Hans ontplofte toen. ,,Ik heb hem weggestuurd en later terug laten komen om hem opnieuw naar de schade te laten kijken. Dat traineren en kleineren is zo vervelend. Het gaat allemaal om geld.’’

De schade werd hersteld, de schade na de beving in Leermens in 2014 - waarbij het huis van hun buren onbewoonbaar werd verklaard - werd eveneens hersteld.

Toen kwam het oneindige verhaal van de schoorsteen. Het klinkt als een sprookje, maar dan zonder einde.

In 2015 kwam het CVW controleren of hun huis wel veilig was. In de praktijkruimte van Anne ontdekte het CVW een schoorsteen met scheuren erin, die bovendien uit het lood stond. De schoorsteen moest weg.

De experts regelden een aannemer, na een half jaar werd de schoorsteen gesloopt en opnieuw gebouwd. Nog voor ie af was, werd ie afgekeurd. Direct daarna werd de schoorsteen wederom afgebroken en weer opgebouwd. Een jaar later volgde een nieuwe keuring. De schoorsteen werd opnieuw afgekeurd.

'Stront- en strontziek'

,,Wij worden hier stront- en strontziek van’’, vat Hans het gevoel van hem en Anne samen. Ze zijn nu bijna vier jaar verder. Afgelopen februari is de schoorsteen voor de zoveelste keer afgebroken en opgebouwd. Ondertussen zakt het voorhuis schever en schever, ontstaan er nieuwe scheuren. ,,We hebben het allemaal gemeld, maar het duurt nu anderhalf jaar voor er experts langskomen. Het blijft gewoon doorgaan.’’

Al met al heeft hun woongenot een knauw gekregen. Ze zien de toekomst somber tegemoet, hoe fijn ze hun tuin en dorp ook vinden. ,,Straks moeten we ons huis onder de waarde verkopen. Dat is om te janken. Ik vind: stroop je mouwen op en ga aan het werk, maar dat doen de NAM en de overheid niet. Ik noem ze corrupt. Ik word er moedeloos van’’, zegt Hans.

 

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
Ik wacht
menu