Ik wacht (13): Nicole van Eijkern uit Appingedam

Nicole van Eijkern met haar dochter Eline aan de keukentafel in 2019. Foto: Jan Zeeman

Een jaar na de aardbeving in Zeerijp wachten veel Groningers nog op een oplossing voor de schade aan hun huis. Ik Wacht is een serie over hen die het wachten zat zijn. Aflevering 13: Nicole van Eijkern uit Appingedam.

‘Deze stoelendans kan lang duren’

De keukendeur gaat maar half open. ,,Verder wil niet’’, verontschuldigt Nicole van Eijkern zich. ,,Dat komt omdat de boel is verzakt.’’

De muren van haar in 1920 gebouwde boerderij vertonen overal scheuren in grillige patronen; 180 in totaal. Op sommige plekken laten de muren elkaar zelfs los. De achtergevel is gestut.

Ze schenkt thee. Dochter Eline komt binnen. Een poes springt op de keukentafel. Een vredig tafereel, maar schijn bedriegt.

,,Dit huis wordt langzaam uit elkaar gedrukt’’, zegt ze. ,,Ze hebben doorgerekend dat-ie het niet redt als er hier een beving komt met een schaal van 3,6. Dan zal het gebint het dak wel houden, maar de muren zullen wegvallen. Ik hoop dat ik op tijd onder mijn bureau kan kruipen.’’

Een stoer, stabiel maar oud huis

Er is geen redden meer aan: haar huis moet tegen de vlakte om plaats te maken voor een geheel nieuwe woning. Het bericht stemde haar drie jaar geleden zo verdrietig dat ze een tijdlang huilend door de kamers liep.

 ,,Ik wilde dat helemaal niet, ik wilde dat het huis gered werd. Toen we het in 2005 kochten was het een stabiel, sterk, stoer huis, robuust gebouwd, alleen een beetje oud. En dat het op veen staat, helpt niet mee. We waren gevallen voor de plek, de grond en het oude huis. We waren aan het verbouwen, het was de bedoeling dat de zitkamer in de schuur zou komen, maar we zijn al lang geleden met verbouwEN gestopt. Sinds die tijd staat alles hier ook on hold. Je ziet het huis achteruitgaan. Maar je bent gevangen in deze situatie.’’

Ze heeft zich vaak afgevraagd hoe het toch mogelijk is dat ze in ‘deze situatie’ is beland. Die situatie komt er, kort gezegd, op neer dat ze twee dossiers heeft; een voor de vergoeding van haar schade en een voor de sloop en nieuwbouw van haar huis. Het enige positieve is dat de dossiers niet in een lade zijn geschoven, zoals andere die ‘on hold’ gezet zijn.

'Mantra van de NAM: Geen aardbevingsschade'

In 2014 meldde ze zich samen met haar man Henk bij de NAM. Hun huis was stuk. Er kwam een aanbod voor schadevergoeding: 3700 euro. ,,Wij hebben een contraschade-expert ingezet, die zei: het heeft geen zin om alles dicht te smeren, dit huis moet je versterken, en dan kun je beter een nieuwe woning neerzetten.”

Dat was begin 2015. De NAM reageerde afwijzend. ,,Het ging hier niet om aardbevingsschade, dat was hun mantra.”

Of ze het dossier in konden zien. Dat kon, maar het was niet volledig. Ze zette er een advocaat op, en toen de stukken eindelijk volledig waren, en ze met de NAM om de tafel zou, waren ze een jaar verder en was de NAM in diep stilzwijgen vervallen.

Ze stapten naar de arbiter. Weer een jaar later – we schrijven 2018 – kwam de arbiter langs om het huis te inspecteren. ,,Op de dag dat we op vakantie gingen, kwam het tussenvonnis: volledige vergoeding van alle door bevingen veroorzaakte schade, en de schade die door verzakking en scheefstand was veroorzaakt kwam deels voor eigen rekening.”

Dat laatste kan ze billijken. ,,Het stond al een beetje scheef toen we het kochten en er waren al wat scheuren, dat hebben wij nooit betwist. Maar de bevingen hebben het huis wel ontwricht.”

'Vertragen, dat wil de NAM'

Op de dag dat ze terugkwam van haar vakantie opende ze haar mailbox. ,,Een mailtje van de NAM. Men vond dat de arbiter zijn werk niet goed had gedaan. Er moest extra onderzoek komen.’’

Gedaan was het met de opgedane vakantierust. ,,Ik dacht: hoe! Is! Het nou mógelijk dat dit gebeurt? De minister zegt, en hij zei het vorige week tijdens het debat nogmaals: de NAM moet zich te allen tijde conformeren aan de uitspraak van de arbiter. Maar dat gebeurt niet. En zelfs al zeggen ze dat ze dat doen, dan nòg zullen ze duizend wegen vinden om het uit te stellen. Vertragen, vertragen, dat is alles wat de NAM wil.’’

Nicole van Eijkern wacht. En vecht tegen het gevoel dat ze één gewoon leven heeft en één dat bepaald wordt door het bevingsdossier. ,,Dit is een stoelendans en daar gaan we nog lang mee door, vrees ik. Maar wij vechten door tot het bittere einde.”

Nieuws

Meest gelezen

menu