Tabarek Saleh uit Groningen werd 20 in 2020: 'Ik wil sterk in mijn schoenen staan'

In de rubriek 20 in 2020 vertellen jongeren die zijn geboren in het jaar 2000 over hun leven. Wat doen deze (bijna-) twintigers, wat houdt hen bezig en hoe zien zij de toekomst? Vandaag Tabarek Saleh uit Groningen. Zij werd 20 op 23 november.

Tabarek Saleh uit Groningen werd 20 op 23 november.

Tabarek Saleh uit Groningen werd 20 op 23 november. Foto: Corné Sparidaens

,,Ik ben geboren in Irak, als een na jongste van zes zusjes. Toen ik 8 was, vertrokken we met ons hele gezin naar Nederland, waar we vijf jaar lang van azc naar azc verhuisden, tot in 2013 duidelijk werd dat we hier konden blijven. Ik had geluk, ik mocht in die azc-tijd naar school.

Mijn twee oudste zusjes niet, zij waren al 18 geweest en hadden geen recht op onderwijs, zij moesten Nederlands van ons leren. Het was wel lastig studeren toen, het was altijd druk in de azc’s, ik leerde dus meestal ’s nachts, want dan was het tenminste stil.

Rechten

Dat doe ik nog steeds. Op de een of andere manier kan ik me het best ’s avonds laat concentreren. Ik studeer rechten aan de Hanzehogeschool. Ik wil officier van justitie worden. Dat betekent dat ik hierna nog lang moet studeren, maar daar zie ik totaal niet tegenop. Het klinkt misschien een beetje raar, maar het was eigenlijk mijn tweede keus.

Toen ik klein was, wilde ik medisch plastisch chirurg worden, zodat ik bijvoorbeeld verminkte gezichten zou kunnen opknappen. Daarmee kon ik mensen blij maken, besloot ik. Maar rechten vind ik ook interessant. Als officier van justitie kun je iets doen voor de slachtoffers van een misdrijf. Iets doen voor de mensen, de wereld een beetje beter maken, dat vind ik belangrijk.

Veel jongeren gaan uit en drinken dan best veel. Ze zeggen dat alcohol lekker is, maar ik hou het op cola of sap. En de liefde? Daar heb ik nog geen tijd voor gehad. Ik ben heel doelgericht, als ik iets in mijn hoofd heb, dan doe ik er alles aan om dat te bereiken. Ik ben in september begonnen met mijn studie, ik wil dit jaar mijn propedeuse halen. Het is wel een rare tijd om te studeren in deze coronatijd. Zo ken ik mijn klas eigenlijk helemaal niet zo goed.

Drive

Mijn zussen en ik, we willen allemaal iemand worden. We zijn sterk verbonden, dat komt misschien ook door onze geschiedenis. We werken hard aan ons toekomstperspectief, we werken en studeren, en dat verwachten onze ouders ook van ons. Mijn drive is: ik wil sterk in mijn schoenen staan. Ik wil niet op andere mensen hoeven leunen.

Mijn enige zorg is af en toe of ik mijn toetsen wel goed genoeg heb voorbereid, of ik wel genoeg weet. Tot voor kort werkte ik in een kledingwinkel om iets bij te verdienen, hartstikke leuk was dat, maar het ging ten koste van mijn studie, dus ben ik daarmee gestopt.

Maar ik studeer niet de hele tijd hoor. Ik hou er bijvoorbeeld ook van om met mijn nepnagels bezig te zijn. Ik heb er zoveel: acryllic, gelnagels... Dat proces, die concentratie is zo rustgevend, het zorgt ervoor dat je even niet aan iets anders hoeft te denken. Mijn kamer weerspiegelt wie ik ben. Hier mijn boeken, daar mijn nagelproducten. Overzichtelijk.

Het huis dat we in Groningen kregen toegewezen was eerst iets te klein voor ons, maar toen de zolderverdieping werd verbouwd, kregen we allemaal toch een eigen kamer. Vroeger zat ik hier vaak hele uren in mijn eentje, ik kwam er alleen uit als we gingen eten, ik was best een stil meisje toen. Niet eenzaam, maar ik koos er gewoon voor om alleen te zijn.

Paar goede vriendinnen

Nu ben ik veranderd. Ik weet wie ik ben, ik sta voor wat ik zeg. Ik draai er niet omheen. Soms vinden mensen je dan niet zo aardig, maar dat zegt meer over henzelf dan over mij, denk ik dan. Ik ben geen groepsmens, ik heb een paar goede vriendinnen die me heel goed begrijpen, dat is genoeg.

Ik voel me Nederlandse. Ik denk bijna nooit aan Irak. Sommige mensen gaan ervan uit dat ik een buitenlandse ben, totdat ze me horen spreken. Ach, ik vat dat niet persoonlijk op. Ik hecht aan normen en waarden. Een samenleving kan niet zonder mensen die rekening houden met elkaar. Ik volg de discussie over Zwarte Piet, daarin botst het gewoonterecht met de discriminatiewet.

Persoonlijk vind ik dat die laatste wet de doorslag moet geven, maar de wetten zijn even belangrijk en daarom is er dus ook discussie. Zelf ben ik niet opgegroeid met Sinterklaas. Ik was 8 toen ik voor het eerst van hem hoorde, ik dacht alleen maar: o, dat is iemand die cadeautjes brengt? Wat leuk!

Toen ik vorige week 20 werd, dacht ik alleen maar: hé, nu ben ik geen tiener meer, wat gek. Het duurt nog lang voordat ik mijn doel heb bereikt, er kan nog van alles gebeuren, maar dat zal wel goed komen. Ik ben wel kritisch, maar ook een optimist.’’


Wil je ook meedoen aan deze serie? Meld je aan via  20in2020@dvhn.nl .

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
20 in 2020
menu