In Nederland is een protest dansen en feesten op muziek. 'Bij ons eindigt het altijd in een bloedbad' | dagboek SOS Groningen #3

Verslaggever Coen Berkhout heeft, via Shelter Our Students, Milad uit Iran in huis genomen. Hij is een van de vele studenten die naar Groningen zijn gekomen en geen kamer heeft.

Coen (links) en zijn tijdelijke huisgenoot Milad.

Coen (links) en zijn tijdelijke huisgenoot Milad. Foto: Nienke Maat

Telefoon in de aanslag. Ogen als schoteltjes. Milad zwaait vanaf de hoek van mijn straat naar de stoet Unmute Us-demonstranten die door de Paterswoldseweg dansen. De filmpjes stuurt hij naar zijn vrouw, die nog in Iran woont.

Ik kom drie uur later moegedanst en natgeregend thuis. Milad zit diep in een hoofdstuk statistiek, maar dat legt hij direct weg om me vervolgens te bombarderen met vragen over het protest. Waarom leek het protest meer een festivaloptocht dan op een boze menigte?

Tsja. Ik probeer uit te leggen dat de sector wil laten zien hoe belangrijk evenementen en cultuur zijn. Dat kun je beter doen door te laten zien hoe blij mensen ervan worden.

En toen begon het schieten

‘In Iran gaat het allemaal heel anders’, zegt Milad. Hij wrijft over z’n kin en kijkt nog eens uit het raam naar waar nog geen uur geleden de laatste wagens reden. ‘Een protest kan vreedzaam beginnen, maar eindigt altijd in bloed.’

Twee jaar geleden maakte hij voor het laatst een groot protest mee in Teheran. Het begon omdat de Iraanse overheid besloot halverwege november de benzineprijzen te verdubbelen. De sancties van de EU en de VS werden gevoeld.

Bij Unmute Us in Groningen zag hij agenten rustig kijken naar de 10.000 mensen in de straat. In Iran reageerde de politie door binnen 24 uur het internet in het hele land af te sluiten. En daarna begon het schieten. Vanaf flatgebouwen, willekeurig op de mensenmassa’s die (toen nog vreedzaam) door de stad liepen. En niet met rubberen kogels. ‘Binnen een week waren 1500 mensen vermoord’, zegt Milad. ‘Door het afsluiten van het internet was het heel lastig voor onze media om deze berichten naar buiten te brengen.’

Het gras lijdt het meest

Twee maanden later doopten het internationale persbureau Reuters en mensenrechtenorganisatie dit protest Bloody November.

‘Het komt niet door de sancties, trouwens. Ook als er wél geld uit Europa en Amerika naar onze leiders gaat, geven ze het uit aan wapens voor terroristische groepen zoals Hezbollah’, vertelt Milad verder. ‘De mensen in Iran hopen juist dat jullie streng zijn tegen ons regime. Of olifanten nou vechten of vrijen; het gras lijdt het meest. Het is goed dat onze leiders een beetje van die pijn voelen.’

‘Maar goed. Ik ga weer studeren, als je dat niet erg vindt. Volgende week drie tentamens.’

En ik sta daar met mijn mond vol tanden. Een beetje te denken aan het gezellige protest van zonet. En een beetje meer te hopen dat er uiteindelijk in onze stad een plek voor Milad is.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
menu