Kerngezonde en volledig gevaccineerde coronaverslaggever schrikt zich kapot: 'Daar lig ik dan. Rillend in bed. Over mijn hele lichaam brandt en jeukt mijn huid'

Daar lig ik dan rillend, snotterig en met pijn over mijn hele lichaam in bed. Na anderhalf jaar coronacrisis en ondanks mijn vaccinatie heeft het virus me dan toch nog klein gekregen. En hoe. Een wake-up call.

Verslaggever Arend van Wijngaarden.

Verslaggever Arend van Wijngaarden. Foto: DVHN

Ik heb normaal nóóit hoofdpijn, verkeer met mijn 54 jaar in een blakende gezondheid en heb hoogstens wat spierpijntjes na grensverleggend sporten; een halve marathon of lange fietstocht op hoger tempo dan normaal. Maar dít? Dit is niet normaal. Ik kan me nauwelijks bewegen, knallende hoofdpijn, mijn huid lijkt in brand te staan en het bonst in mijn keel, neus en oren.

Al anderhalf jaar schrijf ik bijna dagelijks over het coronavirus. Ik interviewde virologen, longartsen, ic-verpleegkundigen en ander zorgpersoneel, bezocht patiënten in de ziekenhuizen en verpleeghuizen. Telkens raakten de sfeer op de corona-afdelingen en gesprekken met coronapatiënten me weer. Maar om het nu zelf mee te maken is andere koek.

Mag het eens voorbij zijn met die maatregelen?

Het hele eerste jaar nam ik het coronavirus uiterst serieus. Als gezondheidsverslaggever weet ik maar al te goed welke ellende bacteriën en virussen aan kunnen richten, hoe desastreus besmettelijke ziektes kunnen zijn en hoe kwetsbaar ons zorgsysteem is. Het ging me er vaak eigenlijk niet streng genoeg aan toe in Nederland, hoewel ik tegelijk ook alle begrip kon hebben voor de worsteling van de politiek. Wat een crisis.

Maar net als bijna iedereen was ik er in de loop van dit jaar helemaal klaar mee. Mag het nu met de vaccinaties een keer voorbij zijn met al die maatregelen? Kom op zeg. Het ís ziekmakend voor de zwakkeren, het ís een zware belasting voor de zorg, maar is het normaal om de hele samenleving zó lang te gijzelen?

Dus na mijn Janssenvaccin eind mei was ook ik een stuk minder streng geworden. In de zomervakantie waren we tijdens een weekje Berlijn verwonderd hoe iedereen daar FFP2-maskers droeg, zelfs buiten in drukke Biergärten. De weken erna was er op de camping in Drenthe gelukkig bijna niks meer van coronamaatregelen te merken. En na de vakantie besloot ik voor de gezelligheid weer eens wat vaker naar de redactie te gaan. Geprikt, gezond en wel, wat kan mij overkomen?

Nou, dít!

Over mijn hele lichaam brandt en jeukt mijn huid

Maandag beginnen de eerste klachten, dinsdag werk ik nog vanachter mijn beeldscherm thuis maar gaat het snel verder achteruit. ’s Middags laat ik me testen door de GGD want dit is niet normaal, deze heftige verkoudheid, of wat is het? Woensdags komt de toch nog verrassende uitslag: positief.

De hoofdpijn en spierpijn houden maar aan. Een snotneus, kloppende oren, keelpijn, diepe rochels in mijn longen, dat verwacht je van corona. Maar wat ik niet had verwacht was die huidpijn. Over mijn hele lichaam brandt en jeukt mijn huid. Ik kan eigenlijk geen kleren verdragen, zelfs de lakens in bed branden. Douchen doet zeer.

Het kan natuurlijk erger, ik moet niet zeuren. Ik heb geen koorts, voel me niet misselijk en mijn hoofd blijft helder. Mijn eetlust is in orde. Alleen verandert na vijf dagen ineens ook mijn smaak; koffie smaakt me niet meer.

Snel na mijn positieve test besluiten mijn vriendin en ik apart te leven. Zij laat zich testen bij de GGD, vertrekt naar haar huis in Veendam en doet ondanks een eerste negatieve test vijf dagen lang overal een FFP2-mondmasker op.

Ik blijf in mijn flat in Groningen in isolatie. Mijn volwassen kinderen zetten soms wat boodschappen voor de deur. De zondag vlak voordat ik ziek werd waren ze er nog allemaal, ze lieten zich snel erna testen en niemand blijkt besmet. Allemaal ook lang en breed gevaccineerd trouwens.

Gedeelde smart

Vijf dagen later krijgt Tineke toch ook klachten en volgt een positieve test. Dus liggen we sinds deze week samen in quarantaine. Gedeelde smart.

Bij haar is het toch net weer anders. Zij heeft in februari al twee keer het Moderna-vaccin gekregen. Dat zou nog wat beter moeten zijn dan mijn Janssenprik, schijnt. Maar ze is niet minder ziek. Ze verandert in de loop van de dag in een zielig halfdood vogeltje; bijna 39 graden koorts, rillend en zwetend. Haar neus loopt volkomen leeg en ze houdt niet op met niezen en proesten. Bij haar is meteen haar reuk en smaak ook weg, terwijl het bij mij nog steeds alleen de koffie is die niet meer smaakt.

Waar ik het heb opgelopen blijft de grote vraag

In de week voor mijn besmetting ben ik drie volle dagen op de redactie geweest. Meestal op ruime afstand van iedereen en natuurlijk niemand aangeraakt. Maar toch, in dezelfde grote redactieruimte als een stuk of vijftien, twintig collega’s. Alleen het gekke: niemand zegt klachten te hebben gehad.

Verder was ik met mijn dochter in de auto, in een paar winkels en had ik twee interviews bij mensen thuis: maar bij de ene buiten op het terras van haar tuinhuisje en bij de ander mooi op afstand in een zeer ruime woning. En niemand van al die mensen had klachten. Ik heb ze allemaal gewaarschuwd en niemand is positief getest.

Of was het dan Noorderzon? Zaterdag moest ik daarheen voor een reportage. Zeker vijftien bezoekers geïnterviewd over het festivalgevoel in coronatijd; maar alles in de buitenlucht en op een beetje afstand. Maar dat was zaterdagavond vrij laat en maandag begonnen al mijn eerste klachten. Normaal gesproken duurt de incubatietijd langer.

Maar ja, ik schreef er ook al vaker over: de deltavariant is heftiger en besmettelijker. Die FFP2-maskers in Berlijn lijken bij nader inzien een stuk minder overbodig.

Dat het zó lang duurt, valt me enorm tegen

Nu, een dikke week later, beleef ik eindelijk de eerste dag waarop ik verbetering voel. Dat het zó lang duurt, valt me enorm tegen. Met een vaccin verwacht je hoogstens een lichte verkoudheid. Ik moet er niet aan denken wat dit virus met me had gedaan als ik niet gevaccineerd was.

Het zal hopelijk minder worden de komende dagen en we mogen vast van geluk spreken met onze vaccinaties. In het ziekenhuis zullen we niet belanden. Maar wees gewaarschuwd: ook wij dachten dat we eigenlijk wel beschermd waren.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
Coronavirus
menu