Knorretje en zijn vriendjes zijn de uitgerukte troepen om berenklauw op het Zerniketerrein in Groningen te bestrijden

Varkens wroeten de komende maanden rond op Campus Zernike in Groningen. Ze zijn het schattige geheime wapen van Cathy Hermans tegen de oprukkende en giftige berenklauw.

Varkentjes op het Zernike. Ze moeten de berenklauw op het terrein opeten met wortel en al. Zo moet op een natuurlijk wijze voorkomen worden dat de plant verder woekert. Ze hebben het reuze naar hun zin.

Varkentjes op het Zernike. Ze moeten de berenklauw op het terrein opeten met wortel en al. Zo moet op een natuurlijk wijze voorkomen worden dat de plant verder woekert. Ze hebben het reuze naar hun zin. Foto: Nienke Maat

,,Knorretje, Knorretje!’’ Hermans schudt even flink met de voederemmer die ze bij zich heeft. Ze staat bij een veldje vlak achter Parkeerplaats 3, waar sinds dinsdag vier varkentjes rondlopen. Alleen ze telt er maar drie. ,,Vanochtend was er ook al eentje ontsnapt.’’

En dan komt Knorretje - zijn naam luidruchtig eer aan doende - aanstormen vanuit de slootwal waar de berenklauw manshoog de lucht insteekt. Wie de plant aanraakt, zal het berouwen: het laat een giftige stof los die ernstige verwondingen veroorzaakt.

Het is voor deze plant dat Knorretje en zijn collega’s het team van Hermans sinds kort versterken. Zij hebben namelijk geen last van het gif. Het idee is dat zij gaan wroeten in de aarde, de plant én wortels opeten en dat zo voorkomen wordt dat de plant verder woekert en daarbij andere planten verdringt.

50.000 zaden per berenklauw

Twee kraaloogjes schitteren boven zijn snuit, het stof vliegt op uit zijn vacht als Hermans hem een klopje op de flank geeft. Hoewel ze er nog maar kort zijn, hebben ze al aardig lopen ploegen in het uitgezette veldje. Ze hebben het zichtbaar naar hun zin. De neus gaat de grond in en wordt dan met veel geweld omhoog gedrukt om zwarte aarde te tonen.

Het is deze kleigrond waarop de invasieve plant het goed doet. ,,Gecombineerd met ons zachte klimaat is het lastig te beheersen. Ze hebben 50.000 zaden per plant’’, vertelt Hermans. Ze heeft een achtergrond als bosbeheerder en draagt tegenwoordig zorg voor het Zerniketerrein.

Dat wil ze op een zo natuurlijk mogelijke manier doen. Zo moeten er flink wat meer bloemen en kruiden komen.

‘Niet alles willen maaien’

Ze heeft veel op maaimachines gezeten. ,,Je wilt niet weten wat je dan allemaal meepakt.’’ Het zijn niet alleen insecten die hun beschutting verliezen, maar ook vogels of hazen, die duiken uit angst tegen de grond en kunnen verwond of gedood worden door de machine.

,,Niet alles hoeft gemaaid te worden.’’ En zeker de berenklauw niet, betoogt ze. ,,Eén zo’n plant heeft 50.000 zaden. Als je dat maait komt het gewoon weer terug, of verspreidt je het zelfs verder via de maaimachine.’’

Haar antwoord: varkentjes van Akkervarken in Valthermond. ,,Dit is een natuurlijke manier. Wij zien het als een pilot, waarbij wij ook andere instanties zoals de gemeente willen laten zien dat het anders kan en dat dat niet duur is.’’

Tweede locatie

Natuurlijk ontsnapt er wel eens een, moet er iedere dag even gekeken worden hoe het gaat met de dieren en moeten ze bijgevoerd worden. ,,Wie dieren houdt, houdt zorgen’’, weet ze. Maar op termijn scheelt het en Hermans probeert meer in te zetten op natuur dierlijke collega’s. ,,We willen ook meer met schapen gaan werken, die hebben we al succesvol ingezet bij de zonnepanelen.’’

Behalve bij P3 wroet er ook een team varkens bij het terrein naast het Van Starkenborghkanaal. Daar lopen nog acht andere varkens. Als Knorretje klaar is achter de parkeerplaats, gaat hij daarnaartoe. ,,Daar lopen ze denk ik tot het eind van het jaar. In maart willen we ze daarna opnieuw weer inzetten, als de berenklauw opkomt.’’

En dan de hamvraag: komt Knorretje uiteindelijk in de pan? Ja, zegt Hermans, over zo’n twee jaar. ,,Maar dan heeft hij wel een mooi leven gehad en heb je een eerlijk stukje vlees.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
menu