Riet, ruimte water, zon en fiets: een leuke combinatie in wisselvallig Westerkwartier | Thuis in het Noorden

Hoe mooi het dicht bij huis is, weten we wel. Het Westerkwartier is voor de verslaggever iets verder weg en we kennen het eigenlijk alleen van de autoritjes. Thuis in het Noorden verkent het gebied op de fiets.

Fietsen in het Westerkwartier: weids veld en gene mens te bekennen.

Fietsen in het Westerkwartier: weids veld en gene mens te bekennen.

We ontbijten binnen en dat is niet voor niks. Mistroostig kijken Man en ik naar buiten. Het is geen weer waarbij je denkt: kom, we gaan leuk een eindje fietsen. Het regent. Nogal hard. Maar juist nu zijn we vrij, we hebben het zo gepland dus moet het nu gebeuren. Buienradar leert dat het heus opklaart. Over een uur of zo. We doen rustig aan en inderdaad, het weer lijkt iets beter te worden. Alleen weten we dan nog niet voor hoe lang.

In Leek starten we voor een fietstocht in het voor ons redelijk onbekende Westerkwartier. De grote dorpen en belangrijke autoroutes kennen we maar juist die kleine dorpjes, natuurgebieden en paden die een dag fietsen zo heerlijk maken gaan we vandaag hopelijk ontdekken.

Dit is gelukkig een andere dag

Voor we van Landgoed Nienoord het dorp uit zijn gaan we veertien keer links en net zo vaak rechts. Minstens. Goed kijken of we fietsknooppuntbordjes zien, uitkijken voor tegen- en andere dwarsliggers. Sluip door kruip door gaan we via allerlei kruisingen richting de A7. We verbazen ons over het razende verkeer. Doe toch eens rustig zou je denken. Maar er zijn dagen dat wij daar ook over snellen. Dit is gelukkig een andere dag.

 

Nadat we onder de snelweg doorgekomen zijn, fietsen we naar Boerakker. Daar, opeens, wordt het rustig om ons heen. Dit is wat we willen. Nou ja, een beetje meer zon staat ook wel op het verlanglijstje maar zo mag het ook. Landerijen, hier en daar een boerderij, zo is het goed. Ik stuur een foto van varkens naar een vriendin die daar dol op is, even verderop is een struisvogelhouderij. Wanneer we een kijkje nemen zien we alleen alpaca’s rondlopen: dat rekenen we ook goed. Weer eens wat anders.

Dan opeens hebben we ruim zicht, het weidse veld openbaart zich aan ons. Wanneer het niet regent en niet te hard waait, zoals nu, is dit heerlijk fietsen. Vrijheid! We slaan het fietspad richting Oldekerk in en vinden het nu alweer tijd voor een kleine pauze om te genieten van het uitzicht. We kunnen onze fietsen gewoon midden op het fietspad laten staan, in de verste verte is er geen mens te bekennen. De zon breekt voorzichtig door: kijk, nu wordt het al wat.

 

Aan het eind van het fietspad komen we door Kuzemerkooi, een natuur- en recreatiegebied van zo’n 10 hectare bij Oldekerk. Het is een leuke verrassing. We zien een nagebouwde ijskelder waar vroeger de kooiker de vangst in bewaarde. De kelder doet nu dienst als vleermuisbunker, zo lezen we op het informatiebord. Niet dat we daar iets van zien, een flink slot verhindert dat. Wanneer we bijna in Oldekerk zijn staat daar opnieuw een informatiebord waarop we lezen dat vlakbij de kelder een eendenkooi is met vangarmen, kijkwand en kooikershuisje. Helemaal gemist! Uiteraard keren we om en via een andere route door het gebied fietsen we terug en vinden we een overwoekerde kooi en een kijkwand met gaten die worden geblindeerd door brandnetels. Man ziet nog iets van een meer, ik niet. Het had mooi kunnen zijn. Op de site staat een oproep voor vrijwilligers, geen overbodige luxe dus.

Stoppen bij de bushalte

We fietsen van Oldekerk naar Niekerk en dan gaan we naar Zuidhorn. We rijden een eindje om om in het centrum in het Oude Raadhuis te kunnen lunchen en eenmaal daar begint het zachtjes te regenen. We denken geluk te hebben, en prijzen onszelf geheel ten onrechte om onze fantastische timing, maar daar zullen we passend voor gestraft worden.

Na een wat langere stop moet je er altijd weer even ‘inkomen’, zelfs als je jus d’orange en tonic hebt gedronken, maar al snel zitten we weer in ons ritme. In Aduard stoppen we echter bij de bushalte. De fietsen en wij doen het nog prima maar het begint nogal hard te regenen en van regen word je nat. Het wachten verveelt snel en we besluiten door te fietsen. Precies twee weken voor deze dag heb ik samen met zes andere vrouwen een hele dag, tot vier uur ‘s middags, in de stromende regen gefietst, als onderdeel van een zevendaagse, verder zonnige, fiets/kampeervakantie. Vergeleken met die dramadag is dit toch ook eigenlijk een eitje. Hup!

Tourambities hebben we niet

De brug Noordhorn-Zuidhorn over het Van Starkenborghkanaal is omhoog maar we slaan ervoor toch rechtsaf. Een betonnen fietspad langs de kaarsrechte brede vaarweg terwijl het nogal hard regent: fietsen is soms gewoon stug doortrappen. Het Bauke Mollema fietspad wat we daarna moeten meemaken, maakt het er niet beter op. Het mag dan legendarisch zijn – de profwielrenner fietste als middelbare scholier dagelijks van Zuidhorn naar Groningen op dit fietspad langs de drukke N355 waardoor hij erg goed leerde fietsen – in regen en wind is er helemaal geen lol aan. En Tourambities hebben we niet ook niet meer.

 

Eindelijk mogen we linksaf en meteen is het weer genieten. En alsof het zo afgesproken is, klaart hier het weer en dus ons humeur wonderbaarlijk op. Zon en wind drogen onze jasjes en benen en we beginnen zowaar weer te genieten. Het is prachtig. Via kleine dorpjes en romantische boerderijtjes fietsen we naar het Leekstermeer. Bij Natuurkampeerterrein Lettelbert beloven we elkaar dat we hier nog een keer gaan kamperen, wat een mooie kleine camping is dit. En de omgeving is ook al zo fraai.

Bij Leek wordt het duidelijk drukker. We snappen de wandelaars en de fietsers, dit laatste stukje is erg fijn, helemaal nu de zon volop schijnt. Riet, water, zon en fiets: toch een leuke combinatie. Tenminste als dat water in een sloot, beek of meer zit.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
menu