Zittingszaal 14: Een magistratelijke zucht

Rechtbankverslaggever Rob Zijlstra.

Rechtbankverslaggever Rob Zijlstra. Foto: Marcel Jurian de Jong

Waar Rahul komt, ontstaat gedonder en gesodemieter. Hij zal er zelf vast anders over denken, maar het navragen kan ik niet. Rahul zit weer eens in de penarie, opgesloten in De Marwei in Leeuwarden.

Hij is, zoals dat soms in de krant staat, een ‘bekende van de politie’. In de zuidelijke stadswijken van Groningen is hij eveneens een bekende. Tegen de rechters: ,,Ik ben daar nogal uuh… populair.’’

Rahul wil als hij eenmaal weer vrij is twee dingen. Een boek schrijven en hulpverlener worden. Ook dat meldt hij (via een beeldverbinding) in de rechtszaal. Rahul denkt dat hij uitermate geschikt is jongerenwerker te worden gezien zijn ervaringen als deskundige. Want hij is nu 46 en is dus jarenlang jong geweest.

Je hoort het vaker dat mannen die gewend zijn slechte dingen te doen tegelijkertijd de behoefte hebben iets moois te laten zien. De mens is nooit alleen maar slecht. Ook Rahul niet.

In 2004 werd hij veroordeeld tot een gevangenisstraf van negen jaar wegens het plegen van twaalf gewapende overvallen op winkels en tankstations. Hij deed dat in de stadsdelen waar hij nu populair zegt te zijn.

Op zijn veertigste had hij de helft van zijn karige leven doorgebracht in gevangenissen. Je kunt het eigenaardig noemen dat Rahul tijdens al die opgesloten jaren onder staatstoezicht zo verslaafd bleef als een kwispelende hond in een slagerij. Maar dat is niet curieus: zo moeilijk het is uit een gevangenis te ontsnappen, zo eenvoudig is het om er drugs naar binnen te brengen.

Dus toen Rahul na jaren eindelijk naar huis mocht, was hij nog altijd kwispelend verslaafd. Goed voor zijn ervaringen, maar niet goed voor bijvoorbeeld Albert Heijn en haar medewerkers. Want nog maar net vrij snoof hij de neus vol, denderde hij een filiaal (zuid) van de supermarkt binnen en dreigde met kabaal de caissière dood te schieten. Het leverde hem in eerste instantie 285 euro op, in tweede instantie 42 maanden celstraf.

In de rechtszaal (2012) werd zijn drugsgebruik besproken.

Rahul: ,,Ik ben niet verslaafd. Ik gebruik alleen wanneer ik verdrietig ben.’’
Officier van justitie: ,,Hoeveel gebruikt u dan?’’
Rahul: ,,10 gram cocaïne. Per dag.’’
Officier van justitie: ,,Dat kost u dan zeker 500 euro. Per dag. Hoe komt u aan dat geld?’’
Rahul: ,,Ik ken mensen in de stad die kapitaalkrachtig zijn.’’

Ook in de gevangenis is gesodemieter.

Op de luchtplaats ontmoette hij op een dag Reinier S. die tot twaalf jaar gevangenisstraf is veroordeeld wegens doodslag op zijn partner Gonda (Hoogezand). De zaak wachtte op behandeling in hoger beroep. Tijdens het luchten verzonnen ze een vals plan.

Rahul zou bij de politie opbiechten dat hij betrokken was bij de dood van Gonda. Hij zou vertellen dat hij samen met ene Bernard – ook een bekende van de politie – had ingebroken in de woning van Gonda. Dat wil zeggen: Bernard was naar binnen gegaan, hij, Rahul, stond op de uitkijk.

Hij zou vertellen dat Bernard werd betrapt, in paniek was geraakt en dat-ie Gonda toen heeft geslagen en gesneden met een mes, zo vreselijk dat ze overleed.

Rahul zou een korte straf krijgen, hield Reinier hem voor. Hij stond immers slechts vals op de uitkijk en had geen aandeel in het geweld en de dood van Gonda. Ook Bernard zou geen last dragen, want Bernard was onlangs verongelukt. Dood. Om het verhaal geloofwaardig te laten zijn, verstrekte Reinier zogeheten daderinformatie aan Rahul, informatie die alleen bij de dader (en de politie) bekend is.

Rahul zou als dank 800.000 euro krijgen. Reinier zou immers over veel geld beschikken omdat hij met dit valse verhaal zijn vrijheid terug zou krijgen na lange tijd onschuldig te hebben vastgezeten. Rahul had wel oren naar een leugentje om bestwil.

Het liep belabberd af. Dat Bernard was overleden klopte. Maar dat was hij al toen Gonda om het leven werd gebracht. Reinier had zich vergist in tijd. In hoger beroep kreeg hij vijftien jaar cel, vanwege de gemene leugens drie jaren meer dan de rechtbank hem had toebedeeld.