In de stad Haren, net over de grens bij Ter Apel, is opnieuw een eerbetoon aan de moedige non Kunigunde gebracht. Zij redde op 8 april 1945 Haren van een verwoestend gevecht

In de stad Haren, over de grens bij Ter Apel, wordt de herinnering aan een moedige non op allerlei manieren levend gehouden. Haar naam: zuster Kunigunde.

Het Bondsdag-lid Gitta Connemann onthult de gedenktafel bij de Sint-Martinuskerk.

Het Bondsdag-lid Gitta Connemann onthult de gedenktafel bij de Sint-Martinuskerk. Foto: Stadt Haren

Nu weer is ter ere van haar een grote gedenktafel bij de Sint-Martinuskerk onthuld. Daarop wordt het verhaal van haar leven en werk verteld. ,,Elders in de stad is al een plein naar haar genoemd’’, zegt woordvoerster Kathrin Otten van de gemeente Haren. ,,Ook is er een route die voert langs plekken die in haar leven een rol hebben gespeeld.’’ En in een café bij de kerk kan zelfs Schwester Kunigunde Torte worden gegeten.

Zuster Kunigunde is kortom heilig in Haren. Met name vanwege haar rol op 8 april 1945. Canadese bevrijders, die vanuit Oost-Groningen de grens over waren gestoken, stonden toen voor Haren, met in hun kielzog Poolse soldaten. Een zwaar gevecht met Duitse soldaten hing in de lucht, veel bewoners hadden de stad verlaten.

Wit beddenlaken

Zuster Kunigunde dus niet. In de klokkentoren van de Sint-Martinuskerk hees zij een wit beddenlaken naar buiten en zwaaide er mee, als witte vlag, het teken van vrede en overgave. Ze deed het met gevaar voor eigen leven, want op zo’n daad stond bij de nazi’s de doodstraf.

,,Andere bewoners die waren gebleven, zagen dat en hingen vervolgens ook witte lakens buiten’’, zegt Britta Albers, leidinggevende van het museum Inselmühle waarin de geschiedenis van Haren wordt belicht. ,,En uiteindelijk werd de stad zonder geweld overgegeven aan de Canadezen.’’

Zo werd zuster Kunigunde een heldin in Haren. Ze werd in 1914 als Theresia Schepers geboren, besloot non te worden en gaf in de jaren 30, toen Hitler aan de macht was, in Haren leiding aan een kleuterschool. De kinderen daar leerden het christelijk gedachtegoed en niet dat van de nazi’s.

Ereburger

Na de oorlog werkte ze enkele jaren in Brazilië om vervolgens terug te keren naar haar geliefde grensstreek. In 1995, drie jaar voor haar dood, werd ze benoemd tot ereburger van Haren.

In de jaren die volgden, werden dus allerlei initiatieven genomen om de herinnering aan de moedige non levend te houden; het plein, de wandelroute, de taart. Het initiatief voor de gedenktafel bij de kerk werd genomen door een vrouwenorganisatie. Gitta Conneman, lid van de Bondsdag in Berlijn, onthulde de tafel. Ook zij maakte zo een diepe buiging voor de lieveling van Haren.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen
menu