Boek Tussen de dijken over Ambonezenbosje. De Molukkers werden in de jaren '50 opgevangen in een desolaat barakkenkamp in de Carel Coenraadpolder

Schilder Maike van der Kooij (rechts) en auteur Marjan Brouwers overhandigen het eerste boek aan Wim Ampak. Foto: Jan. A. Blaak

In zalencentrum Kabzeël in Appingedam is zaterdag onder het toeziend oog van een groot deel van de Molukse gemeenschap in de Fivelstad het boek ‘Tussen de Dijken. Herinneringen aan het Ambonezenbosje’gepresenteerd.
Lees meer over
Eemsdelta

Het eerste exemplaar is door de makers aangeboden aan Wim Ampak. In de jaren ‘50 kwamen grote groepen Molukkers gedwongen naar Nederland. Ze werden ondergebracht in diverse destijds leegstaande barakkenkampen, waarvan de meest desolate wel dat in de Carel Coenraadpolder was, ver weg tegen de Dollard aan.

In het boek zijn de herinneringen van de bewoners van dit zogeheten Ambonezenbosje in tekst en beeld neergelegd.

In de weidse Carel Coenraadpolder tussen de dijken tegen de Dollard aan herinnert alleen de naam Ambonezenbosje nog aan de Molukse gemeenschap die in de jaren vijftig op deze afgelegen plek was gehuisvest.

In Tussen de Dijken delen de Molukse oud-bewoners van woonoord Carel Coenraadpolder hun herinneringen met schilder Maike van der Kooij en auteur Marjan Brouwers. Dankzij al die persoonlijke verhalen en familiefoto’s komt de geschiedenis van dit woonoord tot leven in woord en beeld. Een geschiedenis van een groep mensen die ondanks hun heimwee en teleurstelling in de Nederlandse staat een hechte gemeenschap opbouwden op deze eenzame plek tussen de dijken. Geïnspireerd door hun verhalen schilderde Van der Kooij een serie panelen en portretten die allemaal zijn afgebeeld in het boek.

Een passage uit het boek: ‘Elk volk heeft recht op zelfbeschikking, spreekt koningin Juliana op 25 november 1975, ter gelegenheid van de onafhankelijkheid van Suriname. Een zware verantwoordelijkheid voor een jong volk, voegt ze er plechtig aan toe.

Maar waarom geldt dit dan nog steeds niet voor het Molukse volk? Een duidelijk antwoord hebben de Molukkers nooit gekregen. Het leed dat hun is aangedaan door de Nederlandse overheid is jarenlang niet gezien en niet erkend.

Zelfs meer dan 70 jaar nadat de Molukkers in Nederland aankwamen, blijft dit gebrek aan begrip, empathie en erkenning een doorn in het oog van velen.’

Nieuws

menu