Jantje Venema (103) uit Winschoten zit nog vol humor: 'Ik heb drie aardige kinderen, behalve Frans'

Janny Venema, 103 jaar oud, maar nog jong van geest. Foto: Arjan Brondijk

„Warm hé? U mag uw jas wel uitdoen?” Locoburgemeester Gert Engelkens is net door de regen naar verpleeghuis Old Wolde in Winschoten gefietst om daar Jantje Venema-De Groot met haar 103e verjaardag te feliciteren. „Vandaar dat mijn haar nog een beetje nat is”, legt hij uit.

„U bent de locoburgemeester?”, vervolgt mevrouw Venema, terwijl ze naar de verslaggever van dienst wijst. „Die meneer daar zei net dat hij de burgemeester was. Niet te vertrouwen die journalisten.” De toon is gezet.

Dat mevrouw Venema nog vol met humor zit, blijkt ook uit het vervolg van het gesprek Aangeschoven zijn zoon Ruud, eveneens woonachtig in Winschoten; zoon Frans en diens vrouw, die al geruime tijd in Eefde wonen en dochter Lies uit Almelo. „Ik heb drie aardige kinderen, behalve hij.” Nu is Frans het ‘slachtoffer’ van de jarige.

Hele leven in Winschoten gewoond

Jantje Venema-De Groot heeft haar hele leven in Winschoten gewoond. Ze is geboren in de Noorderstraat en na haar trouwen zijn zij en haar man verhuisd naar de Vissersdijk, waar het echtpaar een woning deelde met ‘een paar fascisten’. „Die zijn later doodgeschoten”, klinkt het niet bepaald rouwig.

„Het was geen mooie tijd hoor die oorlogsjaren”, vertelt ze. „Mijn man werd opgepakt en moest naar Duitsland, maar wist te ontsnappen.” Hij kwam bij een boer in Emden terecht waar hij onderdak vond. De familie heeft daar nog altijd contact mee. „Wij zijn zelfs een keer bij die boer op bezoek geweest”, vult dochter Lies aan.

Verzot op dansen

Mevrouw Venema heeft onder meer gewerkt in een naaiatelier en bij Jamin. Ze was in haar jonge jaren verzot op dansen. Bij Hotel Dommering en ook in de dansgelegenheid van de familie Cohen („Die zijn vermoord in de oorlog”) was ze een graag geziene gast. „Maar dat is verleden tijd, mijn benen doen het niet meer.”

Navraag leert dat mevrouw Venema, die tot zeven maanden geleden nog zelfstandig woonde, bij een val haar heup heeft gebroken. „Ik heb bijna zes uren op de grond gelegen, roepend om hulp.” Uiteindelijk is ze geopereerd in het Ommelander Ziekenhuis.

Pas erop hé, niet in de krant!

Als het tijd is voor de taart, vindt de verslaggever dat het moment is aangebroken om afscheid te nemen. Ook dit gaat gepaard met een kwinkslag. „Pas erop hé, niet in de krant!”

Komt goed mevrouw Venema, tot volgend jaar.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Oldambt
menu