Samen met

Auteur Gera Folkers komt met tweede eerbetoon aan de sterke vrouwen die haar pad kruisten: Lentekind

Gera Folkers. Foto: Eigen foto

Gera Folkers heeft met Lentekind haar tweede boek op de markt gebracht, als opvolger van Winterpad uit 2019. Beide boeken zijn losstaande verhalen, maar er is volgens de auteur ‘wel een lijntje gelegd tussen beide romans’. „Sommige mensen zijn geen lezers. Ik wil hen niet verplichten om eerst Winterpad te lezen en daarna Lentekind, maar het is wel mooier.”
Lees meer over
Streekblad
Veendammer

Winterpad gaat over de moeizame relatie van een moeder met haar dochter, die borderline heeft. Het boek is opgedragen aan Gera’s zus Joëlza, die ook aan deze problematiek leed. Samen met haar jonge overbuurvrouw besluit de hoofdpersoon terug te gaan naar het verleden in Woldheem, waar haar leven begon.

Woldheem - ook gebruikt ze Ter Wolde - is een door Folkers bedachte verbastering van Westerwolde, de gemeente waar een deel van de romans zich afspeelt. En dat is niet voor niets want in Ter Borg, een gehucht aan de Ruiten Aa, ligt een stuk familiegeschiedenis. Haar opa en oma hebben daar gewoond. Zelf heeft Folkers een groot deel van haar jeugd, maar liefst vijftien jaar, doorgebracht in Veendam.

Eigen ervaringen

Net als bij haar debuutroman putte Folkers ook dit keer uit eigen ervaringen die ze opdeed in haar werk als casusregisseur met straatprostituees en bij probleemgezinnen. De vrouwen die ze in haar leven ontmoette - zussen, vriendinnen, moeders die ze begeleidde en de prostituees van de tippelzone - vormen haar inspiratiebron.

Folkers kiest er bewust voor om zware onderwerpen niet uit de weg te gaan, integendeel. „Ik hou ervan om mijn boeken body te geven. De lezer moet erdoor geraakt worden.” Ook kunnen haar beide boeken worden gezien als een eerbetoon aan de vrouwen waarmee ze heeft gewerkt. „Vrouwen die leven aan de rand van de maatschappij. Tijdens mijn werk als maatschappelijk werkster bij het Leger des Heils had ik te maken met de zware gevallen. En ook de prostituees begeleiden die op de tippelzone in de stad Groningen werkten was zwaar, en soms zelfs gevaarlijk.”

Ik wilde ze allemaal redden

Toen ze met dit werk begon had ze de hoop de vrouwen allemaal op het juiste spoor te kunnen zetten, ze weer een rooskleurige toekomst te kunnen bieden, maar dit bleek in de meeste gevallen slechts ijdele hoop. „Ik wilde ze allemaal redden, maar de praktijk leerde dat dit onmogelijk is. Je probeert hun leven weer enigszins te ordenen, een beetje structuur te bieden. Vaak bleven de lichtpuntje beperkt tot een prostituee die een avondje niet aan het werk ging, of een moeder die na jaren haar kind weer mocht zien.”

„Ik kreeg wel eens van sommige vrouwen te horen dat ze veel van mij hadden geleerd, maar zelf ervoer ik het tegenovergestelde: ik had veel van hun geleerd. Huh kracht en doorzettingsvermogen bijvoorbeeld.”

Erger dan de ziekte zelf

Na een korte pauze.... „Het werk wat ik deed was me op het lijf geschreven. Dat ik vanwege mijn ziekte dit werk niet meer kon doen vond ik dan ook erger dan de ziekte zelf.” Bij Folkers werd een aantal jaren namelijk tongkanker geconstateerd. Ook haar zuster Joëlza werd getroffen door kanker. Samen lagen ze in het ziekenhuis. Joëlza haalde het niet. „Toen ze stierf wilde ik haar de plek geven die haar toekwam.” Dit resulteerde uiteindelijk in Winterpad.

En in zekere zin is Lentekind met hetzelfde doel geschreven: de hoofdpersoon, Evi in dit geval, een plek geven die haar toekomt. „En zo zijn er nog tal van vrouwen wier verhaal gehoord moet worden”, sluit Folkers af. „Hoewel Lentekind net op de markt is, sijpelen de ideeën voor een volgend boek al door.”

Gera Folkers signeert Lentekind op vrijdagavond 23 september bij Huizinga Boeken en Kado aan de Kerkstraat 30-32 in Veendam. De inloop start vanaf 19.45 uur met koffie/thee en wat lekkers. De presentatie begint om 20.00 uur. Aanmelden kan via Facebook of per e-mail .


Dit artikel is het product van een samenwerking tussen de redacties van Dagblad van het Noorden en Streekblad

Nieuws

menu