De stad verandert in razend tempo. Zo ging dat in deze twee Groningse straten

De Bankastraat lijkt op de straat van decennia geleden, maar er is veel veranderd. Bram Hulzebos

De stad verandert in razend tempo. In sommige buurten zien de huizen en de straten er nog net zo uit als decennia geleden. Maar als je goed kijkt, zie je dat de buurt eigenlijk onherkenbaar is geworden. We keken rond in de Bankastraat en de Billitonstraat.
Lees meer over
Stad

Ooit lag de Bankastraat aan een kanaal. De Kleisloot. Veel schippers hadden hier, begin vorige eeuw, hun huis aan de wal: de huizen die nu aan de Bankastraat staan, waren schippershuizen. Niet van die kleintjes met puntdaken zoals in de Plantsoenbuurt, maar kasten van huizen waar soms drie generaties samenwoonden. Net als het verderop gelegen Boterdiep werd de Kleisloot gedempt. De schippersfamilies trokken weg. Gezinnen ontdekten de woningen in de rij die wordt begrensd door de Riouwstraat aan de stadskant en de Sumatralaan aan de kant van de Korrewegwijk. Ze braken links en rechts een muurtje door, plaatsten een schuifpui, pakten de tuin aan, kochten een hond. Een plek om te blijven. Ruimte, diepe tuinen, relatieve rust vlakbij de binnenstad en het Noorderplantsoen.

De bewoners van de Bankastraat keken vanaf hun balkon uit op de achterkant van de beneden- en bovenwoningen aan de Billitonstraat. De huizen werden verhuurd via een woningbouwcorporatie. Niet de beste straat van de stad, enkele decennia geleden, er was wel eens wat loos, maar een achterbuurt? Nee.

Een stad brengt nou eenmaal reuring met zich mee

Toen begon het eind vorige eeuw langzaam te schuiven in de buurt. Steeds meer studenten zochten onderdak. Daarin werd gretig voorzien door handige vastgoedjongens die de woningen opkochten, vertimmerden en er maar zo zeven studenten in onderbrachten. Er kwam een limiet op het aantal studentenhuizen in de straten van de stad. Maar de Bankastraat is een kilometer lang, de helft van deze straat (aan de andere kant van de Sumatralaan) is sociale huur, dus de studentenhuizen concentreerden zich in de voormalige schipperswoningen.

De bewoners die hier al een huis hadden gekocht, schikten zich veelal. Een stad brengt nu eenmaal reuring met zich mee. Sommigen werd het te gortig. Ze verkochten hun woning. In veel gevallen aan een vastgoedjongen die het pand weer verhuurde aan… nog meer studenten.

Omstreden 'studioregeling' gaat op de helling

Het omzetten van kamerverhuurpanden naar studio’s gebeurt momenteel op grote schaal, meldt de woordvoerster van het stadsbestuur. Dit gebeurt via de ‘woningvormingsvergunning’. ,,De regel is dat het aantal huishoudens hierdoor afneemt. Omzetten mag bijvoorbeeld van 5 kamers naar 4 studio’s en dat de nieuw te creëren groter zijn dan 24 vierkante meter.”

De regeling kan wel uit voor de verhuurder: die mag een hogere huur vragen. Het is de bedoeling dat hier dan één persoon gaat wonen. In de praktijk blijkt echter dat er vaak meer mensen wonen. Niet alleen in de buurt rond de Bankastraat. In tal van complexen voor jongeren en starters, zoals bijvoorbeeld het Woldringcomplex aan de Frieschestraatweg, wemelt het van de stelletjes die op papier niet, maar in de praktijk wel samenwonen op 24 vierkante meter. ,,Daarmee neemt de druk op de straten toe,” zegt de woordvoerster.

Het stadsbestuur is daarom voornemens om de regeling af te schaffen, aldus de woordvoerster. ,,Wij zouden als gemeente graag meer grip willen hebben op de woningmarkt. We willen de mogelijkheden benutten zodra deze zich voordoen, zoals bijvoorbeeld met de opkoopbescherming.” Deze opkoopbescherming is bedoeld om te voorkomen dat ondernemers panden kopen om te verhuren. Deze bescherming geldt niet voor panden die al zijn opgekocht.

De markt trok z’n eigen plan

Dit was nog lang niet het einde van het verhaal. Steeds meer woningen die in de verkoop kwamen, vielen in handen van particuliere verhuurders. Inmiddels was het door regelgeving lastig geworden om hier zomaar een studentenhuis te vestigen. Politieke partijen grossierden in beloften over leefbare buurten, er was politiek begrip voor morrende buurtbewoners die hun buurt voor hun ogen zagen veranderen, er verschenen dikke beleidsnota’s over gevarieerde buurten. Maar de markt trok z’n eigen plan. Verhuurders splitsten de beneden- en bovenwoningen in drie zelfstandige studio’s, ze bouwden de woningen uit, zodat er amper een tuin overbleef. Om het feest compleet te maken, bouwden de verhuurders de benedenverdieping uit en plaatsten ze een dakterras op de bovenste verdieping. Ideaal voor starters en studenten. De huur is aan de hoge kant, maar die pijn verzachten veel huurders door met meerdere mensen te huren dan eigenlijk de bedoeling is.

Is dit goed voor de leefbaarheid? Het is maar aan wie je het vraagt. De bewoners die jaren geleden dachten dat ze hier een plek om te blijven hadden gevonden, zien het met lede ogen aan. Ze dienen bezwaarschriften in die worden afgewezen, ze procederen tegen zaken die geen keer meer nemen. Ze klagen over lawaaioverlast, over fietsen op de stoep, over barbecues op de talloze dakterrassen de hele zomer door. Maar deze buurtbewoners zijn inmiddels zwaar in de minderheid. Recent ging er nog een brandbrief aan het stadsbestuur de deur uit.

De karbonade op de barbecue wordt nog een keer omgedraaid

En de studenten en de gesubsidieerde huurders die veelal met meer dan toegestaan in de panden aan de Bankastraat en de Billitonstraat wonen? Tja, een mens tilt wat minder zwaar aan af en toe wat gelal uit een naburig studentenhuis als hij zelf ook geregeld met vrienden een biertje doet op het dakterras, de karbonade op de barbecue nog eens omdraait en de volumeknop van de beatbox een slinger geeft. Het is niet zo dat dit het eindpunt van hun wooncarrière is. Niet eens een rustpunt. Nog even en hun tijdelijke contract wordt omgezet in een vast contract. De verkering wil kinderen. Als ze niet naar het westen vertrekken, kopen ze iets in een buitenwijk of buiten de stad. Iets met een tuin. En dan nemen ze een hond.


Nieuws

Meest gelezen

menu