KEI-kinderen (en hun ouders): 'Je kunt wel zeggen dat zijn hele ziel nu in de plee ligt'

Sommige KEI-groepen vielen uiteen, andere groepen groeien juist. Bram Hulzebos

Op vrijdagmiddag komen de KEI-lopers in de Groninger binnenstad bij van een zware nacht, onder toeziend oog van de KEI-papa’s en -mama’s. De eerstejaars happen allemaal naar adem voor de laatste feestavond op festivalterrein Roodehaan. Niet alleen de KEI-lopers, ook de KEI-papa’s en mama’s…

Lange klaptafels op straat met daarop hapjes en drankjes en daaromheen studenten, dat is een van de betrekkelijk nieuwe en gezellige fenomenen die het studentenleven in de stad met zich meebrengt. Ook in de Poelestraat staat zo’n tafel op straat. Geen hapjes, wel drankjes. Frísdrankjes. ,,We hebben gisteren wel genoeg drank gehad”, giechelt een van de meiden.

,,En ze zijn ook nog niet allemaal boven de achttien”, merkt de KEI-mama vertederd op. De eerstejaars boven de 18 dragen een groen bandje, die onder de 18 een oranje bandje. Lekker overzichtelijk voor de horeca.

Nobelprijswinnaar in de dop aan de appelsap

Verderop zit een Nobelprijswinnaar in de dop achter zijn appelsap. Zéstien is hij! ,,Ik heb twee klassen overgeslagen”, zegt hij met glimmende oogjes. Hij bevindt zich in een warm bad van KEI-vrienden en -vriendinnen. Waar menig KEI-groepje sneeft, is deze groep zó gezellig dat er gedurende de week alleen maar meer leden zijn bijgekomen. ,,Nee hoor, wij vallen niet uit elkaar, bij ons komen er alleen maar mensen bij”, jubelt een van de dames.

Die KEI-kinderen toch. Je moet wat voor ze overhebben

Op de Grote Markt zitten vijf studentes aan de drankjes. Willeke, Rosanna, Mylene, Lisa en Kaisja, een waterval van meisjesnamen. Het blijkt een vergadering van KEI-moeders. En ze vieren de verjaardag van Rosanna. En ze evalueren het ongeval dat leidde tot de gebroken voet van Willeke. Was Willeke dronken? ,,Nee, ík was nuchter! Ik bracht iemand naar huis die dronken was”, zegt ze met een wat valse blik op een van haar collega’s. ,,Op de fiets. Maar ze zat niet stil. En toen vielen we.” Die KEI-kinderen toch, je moet wat voor ze over hebben… ,,Nee”, zegt Willeke. Ze wijst naar een van haar collega KEI-moeders. ,,Zíj was helemaal zat!”

Dat is wel het leuke van KEI-moeder zijn, geeft haar inmiddels weer nuchtere collega toe. ,,Je leert nieuwe mensen kennen én je mag naar alle feestjes.”

‘Een paar bakkies en je bent weer het mannetje’

En zo zijn er meer KEI-ouders die het zwaar hebben. Voor Werkman zit een groep met maar vier KEI-kinderen. ,,De rest slaapt nog”, mompelt KEI-vader Bas. Hij heeft een zware nacht achter de rug, onthult KEI-kind Victor die er monter en alert bijzit. Op het gretige af. Hij is om half vier al helemaal klaar voor de laatste feestavond. Nu zijn KEI-papa nog. ,,Laten we maar zeggen dat zijn hele ziel sinds gisteravond in de plee ligt”, zegt Victor met een grijns op zijn schrandere snuit.

,,En ik moet morgen ook nog voetballen”, zegt Bas.

,,Ach, een paar bakkies en dan ben je vanavond weer helemaal het mannetje”, troost Victor zijn KEI-papa. ,,We pikken het vanavond wel weer op.”


Je kunt deze onderwerpen volgen
Stad
menu