Samen met

Stadse Fratsen - Bloemetjes op stadhuis: wuft, weelderig en het groeit allemaal de verkeerde kant op (column)

De bloemetjes keren niet terug aan het stadhuis. De vensterbanken zouden het niet aankunnen. De gesloten, ontoegankelijk ogende grijze monoliet staat al sinds 1810 op de Grote Markt in zichzelf gekeerd te zijn, zonder dat er ooit een vensterbank naar beneden is getuimeld, maar het graniet kan al die weelderigheid in de vorm van wufte hanggeraniums, welig tierende borderbegonia’s en zonaanbiddende viooltjes die het gebouw nog enige kleur op de wangen gaven niet aan. Althans, dat is de officiële verklaring.

Laten we het er maar op houden dat de buitenkant van het stadhuis nu naadloos overgaat in de rigide beeldtaal die we aan de binnenkant van het pas verbouwde stadhuis aantreffen.

Laten we het er maar op houden dat de buitenkant van het stadhuis nu naadloos overgaat in de rigide beeldtaal die we aan de binnenkant van het pas verbouwde stadhuis aantreffen. Bram Hulzebos

Lees meer over
Groninger Gezinsbode

Opmerkelijk, want we zijn in deze stad kampioen tegelwippen, zoals bij het afscheid van GroenLinks-wethouder Glimina Chakor nog uitgebreid werd gememoreerd. Het aanleggen van geveltuintjes wordt enthousiast gepropageerd in deze prachtstad. Bij het UMCG staat zelfs een bushokje met bomen op het dak. Maar in het politieke hart van deze stad, waar al dit beleid wordt uitgedacht, wordt geen bloemetje getolereerd.

Dit artikel is het product van een samenwerking tussen de redacties van Dagblad van het Noorden en Groninger Gezinsbode

Nieuws

menu