‘Mijn hele leven bestond uit paard, paard, paard en nog eens paard’. | Hemd van het lijf met Johan Bovee uit Sellingen

Johan Bovee uit Sellingen. Foto: Rie Strikken

Medewerker Rie Strikken vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf. In aflevering 182 is het de beurt aan Johan Bovee uit Sellingen.

Ze missen de vakantie niet. Johan Bovee en zijn man Albert genieten alle dagen in Sellingen am See. In zeven jaar tijd toverden ze in Sellingen een bouwval weer om tot de monumentale boerderij die hij ooit was. ‘De eendepoel’, een rijksmonument gebouwd in 1914, ontleent zijn naam aan een eendepoel die ooit achter de huidige kavel gesitueerd was.

Eén van de eerste projecten was het laten uitgraven van de dieper gelegen, enorme, vijver achter op het één hectare grote erf. Erom heen werd een paradijselijke tuin gesitueerd. Enigszins uit het zicht een tunnelkas, kerstbomen voor de verkoop en een dierenweide met geiten, kippen en … eenden.

‘De eendepoel’ is nog lang niet klaar, maar de verbouwing is ver genoeg gevorderd om met ingang van dit najaar gasten te ontvangen in hun Bed and Breakfast.

Uw verslaggever beleefde met Johan en Albert een genoeglijke avond, met mooie foto’s van onder andere hun trouwdag, in de authentieke, gezellige keuken. De weg daar naartoe voert langs een lange gang met ossebloedrode plankenvloeren en een landelijk ingerichte woonkamer. Op de keukentafel de lievelingsbloemen van Johan: lelies, in een mooi geelwit boeket. Hij heeft wel driehonderd soorten daglelies en honderddertig irissen.

Wanneer ben je geboren?

„Op 29 september 1978. In Creil, een kleine plaats in de Noordoostpolder. Ik heb een jongere zus. Mijn vader was boer, later had hij een vliegschool met Cessna’s. Mijn moeder was boerin. Op mijn zestiende was ik er wel uit dat ik de boerderij niet wilde voortzetten. Daarop verkocht mijn vader het bedrijf en verhuisden we naar de naastgelegen woonboerderij. Ik heb eigenlijk altijd vrij gewoond.

Na de MAVO ging ik naar de Middelbare Tuinbouwschool in Frederiksoord.

Aanpakken

In mijn jeugd pakte ik wel altijd thuis mee aan: prei en tulpen planten, onkruid verwijderen. Mijn vader zei op een gegeven moment ‘Je hebt twee keuzes: of je gaat op zaterdag bij een ander werken, en verdient geld. Of je werkt thuis en je krijgt er te vreten voor. En zo werkte ik vanaf mijn vijftiende in mijn vrije tijd bij een andere boer. Toen ik zestien werd mocht ik van mijn vader een brommer, of hij zou tot het eerste examen het rijbewijs betalen. Nou, toen heb ik mooi nog twee jaar alles op de fiets gedaan!

Zelf spaarde ik flink. Ik had zo’n 5 gulden buis, dat schoot mooi op.

Paard paard paard paard

Ik had namelijk een dure hobby: een paard. Jarenlang zeurde ik dat ik graag een paard wou. Net voor mijn achttiende kreeg ik er eindelijk van mijn vader een. Met een eigen stal, weiland, buitenbak en trailer. Zelf kon ik op mijn achttiende een auto kopen.

Vanaf mijn zeventiende heb ik zo’n tien jaar van alles gedaan: wedstrijden springen, dressuur, viertal. Ik schopte het tot het Nederlands Kampioenschap.

Inmiddels was ik er wel achter dat ik niet op meisjes viel, maar ik deed er niks mee. Mijn hele leven bestond uit paard, paard, paard en nog eens paard.

Albert

Ik zal een jaar of tweeëntwintig geweest zijn, toen ik toch voorzichtig eens op een chatpagina ging kijken. Albert en ik vonden elkaar. Hij woonde nota bene in Swifterbant, nog geen dertig kilometer bij mij vandaan! In 2005 huurden we samen een woning boven een winkel.

Na de middelbare tuinbouwschool was ik gaan werken bij een bekende vaste plantenkwekerij. Later werkte ik bij Groenrijk. Daarna heb ik bij een bouwmarkt gewerkt.

Nee

Na drie maanden in het huurhuis zag ik een twee-onder-een kap woning in Dronten, waar Albert en ik allebei werkten. Albert zei ‘Nee!’, hij zag dat helemaal niet zitten, maar ik heb het na een klein jaar er toch voorzichtig doorgedrukt en we hebben er zeven jaar met veel plezier gewoond.

De eendepoel

Ik miste steeds meer de vrijheid, de ruimte en begon op internet eens wat te kijken naar mogelijkheden. In Sellingen zag ik ‘De eendepoel’. De boerderij had veertig jaar leeg gestaan. Overal was het beige en bruin, schrootjes en zachtboard. De kozijnen waren rot en er zat enkel glas in. Maar de prijs was ernaar, de basis was goed en ik zag het zitten om het zelf op te knappen. Albert wilde weer niet, maar hij wist inmiddels dat er toch geen houden aan was en met de renovatie van ons eerste huis had ik zijn vertrouwen gewonnen, dus hij ging overstag.

We zijn er in 2014 zo ingetrokken. Op het verhuisbericht schreven we: ‘Wij zijn blij met De eendepoel en De eendepoel is blij met ons’. Onze vrienden zijn van ons wel wat gewend.

Roze - wit

Op onze trouwdag, in 2012, was het thema ‘roze’. Iedereen droeg roze kleding, alleen wij niet. Wij waren in het wit. Wel had ik nog een dag van te voren voor onze twee labradors Jimmy en Diesel gauw mooie halsboorden gemaakt, geknipt van een roze overhemd dat ik kocht bij de kringloopwinkel. Keurig netjes afgewerkt hoor.

Albert vond werk in Assen, ik werk sinds twee jaar als woningstoffeerder in Gieten. Ze zochten iemand met twee rechter handjes die wil leren, nou, dat wil ik wel.

Tuin

We begonnen met het uitgraven van een enorme vijver achter De eendepoel. In het midden is een mooi prieeltje waar we al vaker tuinconcerten organiseerden, pas nog met Klaas Spekken.

Met de aanleg van de tuin begon ik ook meteen, met behoud van de honderd jaar oude acacia’s. Je zag daar de rozenperken tussen, die kreeg ik van een vriendin die de tuin makkelijker wilde hebben. Het leukste vind ik om stekjes te krijgen of te ruilen, maar ik struin ook het internet af. Zie ik ergens ‘buxus gratis, zelf uitspitten’, dan zeg ik tegen mezelf: ‘kar achter de auto Johan en gaan.’ Vaak zit het mee, soms zit het tegen.

Mijn favorieten zijn hemerocallis, de daglelies, ik heb er wel driehonderd en irissen, daarvan staan er wel honderddertig.

Rijksmonument

Het huis is een rijksmonument. Daarom schakelden we een gespecialiseerd architect in. Ik kan dat iedereen aanraden die met een monument aan de slag gaat. Het kost je zo’n duizend euro meer, maar je spaart je tienduizend euro aan ellende uit. Nou moet ik zeggen dat de gemeente qua vergunningen echt meewerkte.

De buren vroegen of we een camping wilden beginnen, want vorige gegadigden hadden daarvoor een vergunning aangevraagd. Maar dat doen we niet. Het invoegen bijvoorbeeld besteedden we uit, maar verder doen we bijna alles zelf. Albert is nogal precies. In het begin ergerde hij zich eraan dat het weer snel een zooitje was als hij net de boel schoon en gestofzuigd had. Hij is daar nu wat

gemakkelijker in geworden. Ik ben van de grote lijnen en ideeën, hij is meer van het opperen en hij heeft er inmiddels net zoveel plezier in als ik. We doen echt alles samen.

Zijn moeder is verhuisd naar Ter Apel en helpt regelmatig met oogsten van fruit en jam maken. Die verkopen we in de kraam aan de weg of met open tuinen weekenden.

We hebben een paar keer meegedaan aan WWR (Westerwolde Rijgt) en zijn lid van Groei en Bloei, Het Tuinpad Op en de Nederlandse Tuinenstichting. Om wat minder gebonden te zijn organiseren we af en toe op zondag zelf een paar keer in de zomer een Open Tuindag. Daar hebben we ook een Facebook pagina van: www.facebook.com/deeendepoel

Bed and Breakfast

Twee jaar geleden geleden ben ik boven begonnen met het bouwen van twee kamers met badkamer. Vanaf komend najaar ontvangen we daar gasten in onze Bed and Breakfast.

We willen graag meer mensen laten genieten van ons huis, de prachtige tuin en het mooie Westerwolde.

De tijd vliegt

In de schaars vrije tijd die over blijft maken we graag eens een stedentripje, gaan we naar het theater of een concert.

Wat onze toekomstplannen zijn vraag je? We gaan hopelijk leuk zo verder met verbouwen, genieten van het mooie Westerwolde en van elkaar. De tijd vliegt, alles gaat zo snel. Johan en ik ontmoetten elkaar in 2000. En voordat je het weet ben je twintig jaar verder!

Je kunt deze onderwerpen volgen
Westerwolde
menu