Pianola Sociëteit in Mussel is een oase van nostalgie en muzikaal vakmanschap. 'Soms zijn we met één restauratie wel een jaar bezig'

Barbara en Max Lakeman van de Pianola Sociëteit in Mussel. Foto: Rie Strikken

Wat kan een mens toch opknappen van wat beleefdheid, vriendelijkheid, goede koffie uit een mooie verchroomde kan, lekkers gepresenteerd op een chique serviesbordje en ingetogen muziek. In zo’n oase van goedheid en welbehagen kon uw verslaggever ook de kerststol en petit fours, ondanks de kerstpondjes, op enig moment niet meer weerstaan…
Lees meer over
Stadskanaal
Westerwolde

Ik heb een paar zeer genoeglijke uurtjes doorgebracht bij Max Lakeman en zijn moeder Barbara in de Pianola Sociëteit. En het fijne is: iedereen is welkom! Gewoon aanbellen bij de blauwe deur van de voormalige PKN-kerk in Mussel, en als ze thuis zijn laten ze graag en trots hun collectie mechanische/akoestische grammofoons, oude radio’s, maar vooral: pianola’s, zien. Ze vertellen er geestdriftig en boeiend over. Uw verslaggever hing aan hun lippen.

Museum Speelklok

Max (28) wilde met vier jaar al viool spelen. Zijn ouders konden het een tijd lang rekken, maar op zijn vijfde kreeg hij toch zijn eerste viool. Hij was nog maar net begonnen met les, toen hij in museum Speelklok zijn verjaardagsfeestje mocht vieren. In dit museum vindt men zelf spelende muziekinstrumenten. Van speeldoosjes tot draaiorgels en… pianola’s.

Max: „Toen ik veertien was zag ik op trouwfoto’s van mijn ouders een pianola. Ik zei tegen mijn moeder: hey, dat is toch zo’n instrument dat ook in museum Speelklok staat? Ik raakte gefascineerd door de combinatie van techniek en muziek. Een tijdlang kon ik er eentje huren. Die mocht ik proberen te restaureren. Dat lukte en ja… toen ging het los. Er volgde nog één en nog één. En niet alleen repareerde ik ze, ook ontstond een begin van een verzameling.”

Werkplaats

De verzameling dijde gestaag uit en vulde het ouderlijk huis in Wijk bij Duurstede. In 2015 huurden ze een werkplaats in Culemborg, waar Max exemplaren kon repareren en restaureren. Inmiddels was Pianola Sociëteit ingeschreven bij de Kamer van Koophandel.

„Veel kennis deed ik op in museum Speelklok, waar ik vanaf mijn zestiende rondleider was. Ik was er elke vrije seconde. Ze zagen dat ik er heel serieus mee bezig was. Op een gegeven moment mocht ik zelfs de muziekrollen verwisselen: een secuur werkje, dat vanwege het kwetsbare materiaal, voorbehouden was aan de experts, een hele eer!”

Podium Witteman

Landelijke bekendheid en erkenning kreeg de sociëteit door aandacht in Podium Witteman, bij het Young Pianist Concours en tentoonstellingen in Arcen.

Max: „We voelden ons soms een reizend circus.”

Door corona kwam alles tot stilstand.

Max: „We waren op zoek naar een grotere ruimte en keken in het hele land, het had dus net zo goed Zeeland kunnen zijn. Maar toen vonden we Mussel. Het grote voordeel is dat de kerk een dienstwoning heeft. En twee toiletgroepen. Dat is fijn, omdat we op den duur het gebouw beschikbaar willen stellen voor kleine concertjes of andere groepsbijeenkomsten. Maar hoofdmoot blijft de tentoonstelling van de pianola’s, mechanische muziek en restauratiewerk.

Jaap Meijering

De eerste bezoeker was Jaap Meijering, die veel in jullie weekblad Kanaalstreek heeft geschreven over de geschiedenis van de Veenkoloniën. Hij bleek een pianola op zolder te hebben en wist eigenlijk niet zo goed wat hij ermee wilde. Na een gezellige dag te huize Meijering speelde hij alweer! Inmiddels is de omgang met Jaap en zijn charmante vrouw Riek allerhartelijkst. Bij ieder bezoek worden wij getrakteerd op soep en broodjes of andere verwennerij. Via hen leggen wij contacten in de omgeving.

Het wonen hier bevalt prima. We zijn sowieso veel thuis, omdat we altijd wel opdrachten hebben. Soms zijn we met één restauratie wel een jaar bezig!

Goudsmid

Mijn moeder verkoopt alleraardigste kleine voorwerpjes die ze zelf vervaardigt. Zo vermaakt ze van onherstelbaar beschadigde muziekrollen iets leuks voor aan de muur; met een mooie passe partout lijst ze die in. Van een hamerkop en vilt schept ze decoratieve vogeltjes.”

Barbara: „Ik heb ook ideeën om iets met snaren te gaan maken. Van huis uit ben ik goudsmid, dus dat creatieve zit er gewoon in.”

Uw verslaggever vraagt verbaasd waarom ze daarmee dan niet aan de slag gaat.

Barbara Lakeman, aarzelend: „Mwah… hier in Mussel is een geweldige juwelier, dus dat moest ik maar niet doen.”

Nieuws

menu