Verpleegkundige Mark Oolders uit Ter Apel houdt van de afwisseling in zijn werk. 'Ik ben voor 50 procent inzetbaar op de heli en 50 procent op de ambulance' | hemd van het lijf

Mark Oolders uit Ter Apel. Foto: Rie Strikken

Medewerker Rie Strikken vraagt elke week een inwoner van de Kanaalstreek en Westerwolde het hemd van het lijf. In aflevering 181 is het de beurt aan Mark Oolders uit Ter Apel.

Al bijna twintig jaar is Mark Oolders ambulanceverpleegkundige en hij werkte op de intensive care. Hoeveel ongelukken met lichamelijke en geestelijke trauma’s kan een mens aanzien? Of went het en stomp je af, word je onverschillig misschien?

Mark Oolders is er heel resoluut in: groot leed went nooit. Je moet het wel goed verwerken. Voor wie daar zelf niet uitkomt is er professionele hulp. Hij heeft die hulp nog niet nodig gehad, kon het nu toe zelf, of met het thuisfront, af. Zijn vrouw is Intensive Care en Spoedeisende hulp verpleegkundige, dat scheelt.

„Natuurlijk ben je ervaren en gaan bepaalde handelingen routineus, maar de doorslag geeft dat je kunt helpen waar mensen zelf niet in staat zijn om adequaat te handelen. En dat geeft voldoening”, zegt hij.

Wanneer ben je geboren?

„Op 20 juni 1978. In het Wilhelmina ziekenhuis in Assen. Ik kwam tien minuten later dan mijn tweelingbroer ter wereld. Hij heeft niks met de zorg, hij is goed met geld. Onze jongste broer is zes jaar jonger, maar met zijn 1.96 meter wel de grootste. Wij woonden in Ter Apel. Mijn ouders waren allebei leraar Duits aan de RSG in Ter Apel. Mijn moeder ging later aan het Winkler Prins in Veendam werken.

Een collega van mijn vader was actief binnen SVTA, Schermvereniging Ter Apel. Zodoende kwam ik ook met die sport in aanraking. Ik ben vanaf mijn achtste tot mijn veertigste lid geweest, jarenlang was ik ook trainer.”

HBO-V

,,Na de Bonifatiusschool en havo op de RSG ging ik in Groningen HBO-V studeren. In 2002 heb ik een jaartje in het Martini ziekenhuis gewerkt. Daarna ging ik als ambulanceverpleegkundige aan de slag. De IC-opleiding volgde ik in het Refaja ziekenhuis, om vervolgens, na drie jaar, weer terug te keren naar de ambulance. De ambulancepost zat bij de brandweerkazerne aan de Steenhouwer in.

In 2018 was er een vacature voor de helikopter. Ik heb gesolliciteerd en ben aangenomen.

Ik moest een assessment doen in Hoofddorp en een opleiding, bij de ANWB. De ANWB is eigenaar van de heli’s en heeft ze in onderhoud.”

MMT

,,Het UMCG is het traumacentrum voor Noord-Nederland en heeft een MMT, een Mobiel Medisch Team. De MMT-helikopter (officiële naam lifeliner 4), vroeger heette die de traumahelikopter, stond op het dak van het UMCG. Nu is het MMT, plus de helikopter, gestationeerd op Groningen Airport Eelde.

Daar staat ook de auto. Ik ben voor 50 procent inzetbaar op de heli en 50 procent op de ambulance. Voor mijn diensten rij ik naar Eelde.”

Refaja

,,In het Refaja heb ik een mooie tijd gehad. Nog steeds als ik in Stadskanaal patiënten breng of haal, voelt het vertrouwd, is het een beetje thuis komen. Mijn vrouw Jenny ken ik van vroeger op de intensive care, maar wij zijn ieder een kant op gegaan.”

Jenny

,,Een paar jaar geleden zijn wij allebei gescheiden en hebben elkaar weer gevonden. Jenny is bij mij ingetrokken. Ze was net bezig met het afronden van haar Spoedeisende hulp-opleiding, toen ze zwanger bleek te zijn. Ze is geslaagd voor het examen en kort daarop is Mirthe geboren, die is nu vier jaar. Met de moeder van mijn kinderen Anne en Sven heb ik co-ouderschap. Dat gaat soepel, passen we een beetje aan bij mijn onregelmatige diensten. Anne is vijftien en doet HAVO op de RSG. Haar broer gaat daar volgend jaar ook naar school. Als dat net zo ontspannen gaat als met zijn zus dan teken ik er voor. Mirthe gaat komend schooljaar naar groep 1 van de basisschool.

Vorig jaar zijn Jenny en ik getrouwd. De planning was 9 mei, maar corona gooide roet in het eten. We hebben het verzet naar 16 juli. Dat was ook de trouwdatum van Jenny haar opa en oma Heeres, die waren op die dag zesenzestig jaar getrouwd. We hebben bij Jenny haar ouders in de tuin een coronaproof feest gevierd.”

Geen sleur

,,Jenny werkt tegenwoordig op de IC en SEH in Emmen. Met haar kan ik praten over het werk, zij begrijpt waar ik het over heb. Al doe ik dit werk dan ook al bijna twintig jaar, heb ik met mijn ervaring routine opgebouwd, het wordt nooit sleur, ongelukken met trauma’s wennen nooit. Natuurlijk moet je het wel van je af kunnen zetten. En dat kan ik. Ik heb nog geen gebruik hoeven te maken van de diensten van het BOAG, het Bedrijfsopvang Team Ambulancezorg Groningen, of het BOT, dat is het opvangteam voor de heli, maar het is goed dat ik weet dat het er is.

Fatale ongelukken met kinderen blijven zwaar en onlangs haalden we één van de partners van een dementerend echtpaar op. Samen konden ze zich nog net staande houden, maar toen ik omkeek en de radeloze blik zag in de ogen van de partner die we in het huis achterlieten, moest ik toch wel even slikken. Op het moment dat het leed je niet meer raakt, dan moet je denk ik stoppen.”

Afwisseling

,,Maar één van de aantrekkelijke aspecten van deze baan is de afwisseling, het onvoorspelbare. Als ik in de auto naar mijn werk stap, dan weet ik niet wat me te wachten staat. Zelfs tijdens een dienst kan alles nog weer veranderen.”

Omschakelen

,,In mijn vrije tijd kan ik goed omschakelen. Ik wil eigenlijk drie keer in de week hardlopen, dat lukt niet altijd, maar vaak wel. Ik ben geen lid van een club, trek gewoon mijn hardloopschoenen aan en ga rennen, vijf kilometer, zeven kilometer, een beetje hoe het uitkomt. Ik moet sowieso wat meer aan mijn conditie doen. Als ik er vroeger vijf kilo af wilde hebben, dan at ik even een paar weken wat minder en dan was dat zo klaar. Na mijn veertigste is dat niet meer genoeg, kost het toch wel flink meer inspanning om gewicht kwijt te raken.

In het verleden heb ik al de 4 Mijl van Groningen gelopen, de bedrijvenloop van het werk. Dat is hartstikke leuk. Gezellig na afloop met mekaar een kroeg induiken voor een hapje en een drankje. De 4 Mijl van Emmen hebben we gelopen met de collega’s van post Stadskanaal

Verder fiets ik graag. En geocaching vind ik leuk, met Jenny, mijn broer of vrienden. Jenny haar ouders doen het al jaren en hebben ons een beetje aangestoken.”

Mooie auto’s

,,Jenny en ik houden van mooie auto’s, vooral van BMW. Ik zat zo een beetje vrijblijvend te surfen op internet en zag daar een mooie blauwe BMW staan. Jenny had hem ook gezien. Ik twijfelde nog, maar voordat ik erop verdacht was, was Jenny al met mijn vader onderweg om hem te bekijken en hebben ze hem gekocht.

Ik heb zelf een tuinhuisje gebouwd waar we lekker kunnen zitten. De tuin hebben we al aardig op orde. Ik ben niet zo’n fanatieke tuinier, in de bakken moeten nog wat mooie plantjes en dan vind ik het wel goed.

Voor de toekomst hoop ik dat de kinderen goed terecht komen natuurlijk, tot nu toe ontwikkelen ze zich mooi.

Op de korte termijn hoop ik dat we nog op vakantie kunnen. Kortgeleden vroeg een collega of ik een dienst kon ruilen. Door zelf een dienst te ruilen met een ander, had ik mooi een week vrij. Toen zijn we lekker een weekje met de caravan erop uit geweest. De caravan hebben we samen met mijn ouders, die ook nog steeds in Ter Apel wonen. Dat gaat prima.

Eigenlijk heb ik geen grote wensen. Het zou fijn zijn als het zo nog mooi een hele tijd doorgaat.”

Je kunt deze onderwerpen volgen
Westerwolde
menu