Eindelijk een lockdownhobby die mij niet te gronde richt | column Rosa Timmer

Met het gevoel dat ik door een bus ben overreden, probeer ik één voet uit bed te schuiven. Vriendin slaapt nog maar haar aanstoten voor koffie, dat kan nu echt niet. Het is kwart over zes en de reden dat ik op dit onooglijke tijdstip uit bed ga is zo mogelijk nog erger: ik ga naar de sportschool.

Rosa Timmer.

Rosa Timmer. Foto: Marleen Annema

In een hysterisch sportpak sta ik met een barbell te zwaaien op beukende muziek die normaal alleen te verdragen is als je heel erg lam of doof bent. Ik niet alleen, ik sta hier met vijftien anderen. Onze wallen trillen gezellig mee op de bas.