All inclusive is voor mensen die niet van avontuur houden | Column Rosa Timmer

Rosa Timmer (34) is journalist en woont samen met haar vriendin in de stad Groningen. Ze schrijft over alles wat haar bezighoudt, van haar nieuwe leven als kersverse lesbi tot de bijzondere band met haar vader.

Rosa Timmer.

Rosa Timmer. Foto: Marleen Annema

Grote bakken patat, een animatieteam dat je overal mee heen sleurt en gegier van kinderen. Dat was mijn beeld van een all inclusive-vakantie. Misschien meegekregen van mijn ouders met wie ik verplicht op natte tentvakanties in Engeland moest. Zij vonden het geweldig, ik heb vanaf mijn zestiende nooit meer een tent aangeraakt.

Maar goed, dat je je niet al te veel luxe moet gunnen is er toch ergens in gebrand. Ik reis dan wel met een roze rolkoffer, maar nóóit met een pakketreis. Daar was ik op een gekke manier trots op.

Een all inclusive was voor de anderen. Mensen die niet van avontuur houden, niks van de cultuur willen zien. Nee dan de kakkerlakken in een donker hok in een achterbuurt van Bangkok maar trotseren of zonder stromend water in Srebrenica slapen. Word je hard van. Of in ieder geval beleef je iets.

Mijn vriendin is anders. Zij zeurt al sinds onze tweede date over niets anders dan samen ‘all-in’ gaan. Omdat ik nou eenmaal geen ruggengraat heb, liet ik me al snel overhalen om het één keer te proberen. Het werd Kreta, naar iets dat walgelijk klonk: een TUI Magic Life resort.

Bij aankomst viel gelijk iets op: het geluid. Anders dan het ruisen van de zee en wat loungemuziek, hoorde ik niks. Geen rinkelende karren met glazen, geen geschreeuw van kinderen, geen wild animatieteam. Er miste wel meer: de stellen met ruzie die ik overal tegenkom, leken verdwenen. Sterker nog, ik heb de hele week geen chagrijnig gezicht gezien.

De sfeer sloeg om toen de blushelikopters ons op een dag ineens om de oren vlogen. Achter ons in de bergen was een heftige natuurbrand. De zee, die voor ons een zwembad en een mooi uitzicht was, verwerd tot levensreddend middel voor de mensen die in de bergdorpjes woonden. Met een cocktail in de hand zagen we de zakken bluswater over onze hoofden gaan.

Ik dacht aan het klimaat en hoe wij bijna achteloos met het vliegtuig waren gegaan. Weliswaar na een paar jaar niet reizen, maar toch. Toen ik op Twitter naar informatie over de branden zocht, zag ik een zin die me nog lang bij zou blijven.

,,Je blijft net zo lang kijken naar filmpjes van mensen die bij natuurbranden staan, tot het jouw telefoon is die het filmpjes maakt.’’

Dat sloeg in.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Leven
Column
menu